CINEMA SHOULD MAKE YOU FORGET YOU ARE SITTING IN A THEATER – ROMAN POLANSKI

Monday, April 29, 2019

கோடை நாடக விழா 2019: வானவில்லின் அம்பு.





கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் 2019 கோடை நாடக விழாவின் ஏழாவது நாடகம் - வானவில்லின் அம்பு.  எழுத்து, இயக்கம்: அகஸ்டோ. தயாரிப்பு:  அகஸ்டோ  க்ரியேஷன்ஸ்.    

கதைச்சுருக்கம்:


பிரபல வயலின் வித்வான் நாகர்கோவில் கிருஷ்ணன். கலைத்திறமை என்பது தலைமுறையாக ரத்தத்தில் ஊறியிருந்ததால் மட்டுமே வரும் என்பதை நம்புபவர். இவரின் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் வெள்ளையப்பன் என்கிற தையற்கலைஞரின் பேரன் கார்த்திக். கிருஷ்ணனின் இதயக்கிழிசலை  கார்த்திக்கின் திறமையெனும் நூல் எப்படி தைக்கிறது? 

நடிகர்கள்:

நாகர்கோவில் கிருஷ்ணனாக - போத்திலிங்கம், தையற்கலைஞர் வெள்ளையப்பன் - வெங்கட கிருஷ்ணன், இவரது மகள் சொர்ணா - உஷா நந்தினி, பேரன் கார்த்திக் - மாஸ்டர் ஆதித்யா, நந்தினியின் கணவர் பார்த்திபன் - ராஜா,  புல்லாங்குழல் ஆசிரியர் மாலா - உமா சங்கர், போலீஸ்காரராக கார்த்திகேயன். வானவில்லின் ஏழு நிறங்களாக ஒளிர்ந்துள்ளனர். 

பிடிவாதம், நல்லெண்ணம், குழப்பம் என வெவ்வேறு நிலைப்பாட்டில் சிக்கித்தவிக்கும் சிக்கலான கேரக்டரை இம்மி பிசகாமல் நடிப்பில் வெளிப்படுத்தி மனதை கவர்கிறார் போத்திலிங்கம். சந்தேகமின்றி மகா நடிகர்தான்!!

யார் இந்த ஆதித்யா? கார்த்திக் எனும் கேரக்டரில் மேடை பதட்டம் எதுவுமின்றி இப்படி வெளுத்து வாங்குகிறான். சில நேரங்களில் வயதில் பெரிய நடிகர்களை விட இதுபோன்ற சிறுசுகள் கச்சிதமாக நடித்து பட்டையை கிளப்புகிறார்கள். 

வானவில்லின் இதர நிறங்களும் துளி சாயம் கூட போகாமல் யதார்த்தமாய் நடித்துள்ளனர்.     

தீபக்காக மாஸ்டர் ஹரீஷ், தீபக்கின் தாய் அகிலாவாக அனுராதா, செக்யூரிட்டி வனராஜாவாக விஜய் பார்த்திபன் உள்ளிட்டோரும் பட்டியலில் உண்டு.

பின்னணி இசை:

இந்நாடகத்தின் அஸ்திவாரமே இசைதான். புல்லாங்குழல், வயலின் என குகப்ரசாத்தின் யானைப்பசிக்கு சரியான வேட்டைக்களம். 'இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா?' என்று அகஸ்டோ இவரை கேட்காத குறைதான். கதையின் மூளை அகஸ்டோ என்றால், அதன் ஆன்மா குகப்ரசாத்.

கோவிலில் இருக்கும் கண்ணன் சிலையை மீண்டும் அதே இடத்தில் வைக்க கார்த்திக் செல்லும்போது 'சின்னக்கண்ணன் அழைக்கிறான்' பாடலின் இசை வடிவமும், தன் கணவர் உண்மையில் எங்கிருக்கிறார் என்று தீபக்கின் தாய் சொல்லும்போது ஜெர்க் அடிக்கும் திகில் சப்தம் தராமல் சன்னமாக வந்து செல்லும் ஒலியும்... இனிமை. 

குகப்ரசாத்தின் இசைத்திறமைக்கு இப்படைப்பு இன்னொரு மணிமகுடம். 

ஒளி - அரங்கம் - ஒப்பனை:  

நீண்ட இடைவெளிக்கு பிறகு சேட்டா ரவியின் அழகான ஒளி ஜாலம் மீண்டும் மேடையில். மேடை நாடக ஒளியமைப்பில் பிரத்யேக இடத்தை பிடித்த திறமைசாலிகளில் சேட்டா ரவி முக்கியமானவர். இதேபோன்று பல்வேறு நாடகங்களில் நல்லொளியை பாய்ச்ச வாழ்த்துகள்.

பத்மா ஸ்டேஜ் கண்ணனின் அரங்க அமைப்பும், பெரம்பூர் குமாரின் ஒப்பனையும் நன்று.    

கதை - திரைக்கதை : 

வயலின் வித்வான், தையற்கலைஞர் என இரு குடும்பத்தின் சிக்கல்களை பிரதானமாக கையாண்டிருக்கிறார் அகஸ்டோ.

கலைத்திறன் என்பது பரம்பரை ரத்தத்தில் ஊறியதா அல்லது திறமையால் மட்டுமே வருவதா என்பதற்கான ஒரு ஆரோக்யமான விவாதப்பொருளை கொண்டு முன்னோக்கி நகர்கிறது கதை.

வயலினும், புல்லாங்குழலும் கதை மற்றும் திரைக்கதையோட்டத்தின் குறியீடுகளாக இருக்கின்றன என்பதற்கு தெளிந்த நீரோடை போல சீராக நகர்ந்து செல்லும் காட்சிகளே சாட்சி. அதிரடி மிருதங்க அல்லது ட்ரம்ஸ் சப்தங்களுக்கு இங்கே இடமில்லை. 

அகந்தையால் பழுப்பேறி இருக்கும் நாகர்கோவில் கிருஷ்ணனின் வெளிப்பூச்சை கங்கை நீரால் இந்த நல்லோர் சூழ் உலகு எப்படி தூய்மைப்படுத்துகிறது என்பதை நாடகத்தின் ஒவ்வொரு நகர்விலும் பிரமாதமாக உணர்த்தியுள்ளார்.

வசனம்: 

'சொல்லிட்டாளே என்று நினைக்கிறாயா?' என்று மாலா கேட்கும்போது சொர்ணா தரும் பதில் 'சொல்லிட்டாங்களே என்று நினைத்தேன்'. 

பிறர் மீது வைத்திருக்கும் மரியாதையை இதை விட சிறப்பாக காட்ட இயலாது. 

'மகாகவி பாரதியையும், பட்டுக்கோட்டை கல்யாண சுந்தரத்தையும் வாழும்போதே இச்சமூகம் கொண்டாடி இருக்கலாம்' என்கிற வசனமும், தன் மீது செங்கல்லை எறிந்த நாகர் கோவில் கிருஷ்ணனுக்கு பூங்கொத்தை பரிசாகத்தரும் மாலாவின் நற்பண்பும் இதயத்தை தொடுகின்றன.

மேடை நாடகத்திற்கென்றே ரெடிமேடாக தைத்து வைத்திருக்கும் வசனங்களை ஒதுக்கிவிட்டு தனது தனி பாணியில் இவ்வளவு நேர்த்தியாக வசனங்களை ஒரு படைப்பாளி கோர்க்க இயலுமா எனும் ஆச்சர்யத்துடன் நம் புருவங்களை உயர்த்த வைத்திருக்கிறார் அகஸ்டோ.  

பல மாணவர்கள் பங்கேற்கும் போட்டியொன்றில் தங்கள் திறமையை வெளிப்படுத்த ஆளுக்கு பத்து நிமிட வாய்ப்பு தரப்படுகிறது. அதில் அமைச்சர் ஒருவர் சிறப்பு விருந்தினராக வருகிறார். கார்த்திக்கின் குழல் வாசிப்பில் மெய் மறந்து போகிறார். ஆகவே அவனை அரைமணிநேரம் அவர் வாசிக்க சொன்னதாக ஒரு வசனம் வருகிறது.

முக்கியமான போட்டி ஒன்றில் யார் எவ்வளவு நேரம் வாசிக்க வேண்டும் என்று ஒரு விதியை வகுத்த பிறகு அதனை ஒரு அமைச்சர் எப்படி மாற்றலாம்? பிற மாணவர்களுக்கு செய்யும் அநீதி இல்லையா இது? கார்த்திக் தனியே பங்கேற்கும் நிகழ்ச்சி என்றாலும் இந்த நேர நீட்டிப்பின் அர்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். போட்டியில் எப்படி? ஒருவேளை ஆளுங்கட்சியால் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்டு பொழுது போகாமல் இந்நிகழ்ச்சி பார்க்க வந்த அமைச்சரோ எனும் சந்தேகம் எழுகிறது.    
  
இயக்கம்:

பலமான ஸ்க்ரிப்ட், சிறந்த நடிகர்கள், நல்ல பின்னணி இசையென ஒவ்வொன்றிலும் தனிக்கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார் அகஸ்டோ. அதிரடிகளுக்கும், ஆர்ப்பரிப்புகளுக்கும் இடமளிக்காமல் தெளிவான, ஆழமான கதையை சொல்லி நம்மை கட்டிப்போடும் யுக்தியை இவர் எங்கிருந்து வரமாக பெற்றார் என்பது தெரியவில்லை. 

மனதில் சஞ்சலம் இருக்கும்போது இசை மட்டுமே மருந்தாக அமைய வேண்டும் என்றில்லை. அந்த இசையை பின்னணியாக வைத்து மேடைக்கு வரும் இதுபோன்ற உன்னத நாடகமும் அருமருந்தாக அமையும்.

வானவில்லின் அம்பு - அகஸ்டோவின் பிரம்மாஸ்திரம்.  

------------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.   


Sunday, April 28, 2019

கோடை நாடக விழா 2019: நன்றி. மீண்டும் வாங்க.





கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் 2019 கோடை நாடக விழாவின் ஆறாவது நாடகம் - நன்றி மீண்டும் வாங்க.  எழுத்து மற்றும் இயக்கம்: நானு. தயாரிப்பு: ஸ்டேஜ் க்ரியேஷன்ஸ் பாபி & ஜானி.     


கதைச்சுருக்கம்:

நம்ம வீடு என்கிற பெயரில் உணவகம் நடத்தி வருபவர் சிவராமன். முந்தைய தலைமுறையினர் ஆரம்பித்து வைத்த இவ்வுணவகம் வீட்டு சாப்பாட்டை போன்று தரமாக இருக்கும் என்பதால் அப்பகுதியில் பிரசித்தி பெறுகிறது. இதற்கென தனியே விளம்பரம் செய்வதில் உடன்பாடில்லாத சிவராமனை பேட்டியெடுக்க வருகிறார் ஒரு பெண். அப்புள்ளியில் இருந்து நடக்கும் மாற்றங்கள் என்ன?

நடிகர்கள்:

சிவராமனின் மகன் பாலாவாக மகேஸ்வர். கேரக்டரை நன்கு உள்வாங்கி பிரகாசித்துள்ளார். முந்தையை நாடகங்களை காட்டிலும் நடிப்பில் நல்ல முன்னேற்றம். நானுவின் பல்வேறு நாடகங்களில் காத்தாடி ராமமூர்த்தி மற்றும் லாவண்யாவிற்கு இணையான கேரக்டர்களில் நடித்திருந்தாலும் இதில் தனித்துவமாக பெயரெடுக்கிறார். 

தன் தந்தை நடத்தி வரும் 'நம்ம வீடு' உணவகம் மூலம்தான் தான் இந்த நிலைக்கு உயர்ந்தேன் என்பதை மறுக்காவிட்டாலும், இன்னும் எத்தனை நாள்தான் இந்த தொழிலை நடத்தி சிரமப்பட வேண்டும். இனியேனும் நிம்மதியாக தன்னுடன் நாட்களை கழிக்கலாமே எனும் ஆதங்கப்படும் ஒரு மகனின் மனக்குமுறலை சரியாக பிரதிபலித்துள்ளார். இதுபோன்று நல்ல வாய்ப்புகள் தொடர்ந்து கிடைத்தால் மகேஸ்வரின் மேடை நாடகப்பயணம் மேலும் சிறப்படையும். வாழ்த்துகள்.   

சாதாரண காமடி வசனங்கள் கூட காத்தாடி ராமமூர்த்தி சொல்லும்போது சிரிப்பு மயமாகிவிடும். இங்கும் விதிவிலக்கல்ல. உணர்வுபூர்வ தந்தை சிவராமனாக நளபாகம் படைக்கிறார். மேடையில் தனியாதிக்கம் செலுத்தாமல் மகேஸ்வர், லாவண்யா போன்ற வயதில் சிறிய கலைஞர்களுடன் இணைந்து சற்றும் எனர்ஜி குறையாமல் அரங்கில் வலம் வருவது அசாத்தியம். 

டிவி நிருபராக சிவராமனிடம் அறிமுகமாகி, குடும்ப ஒற்றுமையை ஏற்படுத்த முயல்பவராக லாவண்யா வேணுகோபால்.... லைவ் வயர். அனைத்து காட்சிகளிலும் பளிச்சென பேசி, திறம்பட நடித்துள்ளார்.

துணை நடிகர்களாக நானு, கீதா நாராயணன், ஸ்ரீனிவாஸ், சுப்பு உள்ளிட்டோரும் தமக்கான வேடங்களை புரிந்து நடித்துள்ளனர்.     

ஒப்பனை பெரம்பூர் குமார். இசை சுப்பு & சரண், அரங்க அமைப்பு - சைதை குமார் & சண்முகம்.  ஒளியமைப்பு - மயிலை பாபு. 

எழுத்து - இயக்கம்:

பெற்றோருக்கும், மகனுக்கும் இடையேயான கருத்து வேறுபாட்டை அடிப்படையாக வைத்து சுழல்கிறது நானுவின் இந்நாடகம். பாரம்பரிய வீட்டுச்சாப்பாடு அளிக்கும் உணவகத்தின் வரவேற்பறையில் பல்வேறு காட்சிகள் நகர்வதை காண்பது ஒரு மாறுபட்ட அனுபவம்.

ஒற்றை குடும்பத்தின் கதை, அதில் இருக்கும் பிரச்னை, இறுதியில் ஒரு தீர்வு என எளிமையான களத்தை தேர்வு செய்திருக்கிறார். ஷார்ஜா என்கிற வார்த்தையை கேட்டதுமே கசப்பாக உணர்கிறார்கள் சிவராமனும், அவரது மனைவியும். ஷார்ஜாவில் இருப்பது யாராக இருக்கக்கூடும் என நாம் யூகிக்கையில் அந்த யூகத்தை மாற்றியமைக்க வைத்திருப்பது நன்று.    

'எல்லாமே இன்றைய ஸ்பெஷல்' என முதல் காட்சியில் வரும் அறிவிப்பு பலகையில் இருந்தே நகைச்சுவை துவங்கி விடுகிறது. பக்கத்து வீட்டு மோட்டாரை சரி செய்வது, பெரிய ஹோட்டல்களில் இருக்கும் உணவுகள் மற்றும் உணவு பழக்கங்கள், சமையல் குறிப்புகள் என ஆங்காங்கே சிரிப்புக்கு உத்திரவாதம் உறுதி.

ஆரம்ப காட்சியில் டிவி நிருபராக சிவராமனை பேட்டியெடுக்க கையில் மைக்குடன் வருகிறார் நந்தினி.  ஆனால் கேமராமேன் எங்கே? ஏதேனும் ஒரு நபரை கேமரா எடுப்பது போல சேர்த்திருந்தால் நம்பகத்தன்மை இருந்திருக்கும் அல்லது இப்பேட்டியை மொபைல் அல்லது குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்யும் பத்திரிக்கை நிருபர் என்றாவது நந்தினியை காட்டி இருக்கலாம்.

'இங்கு சாப்பிட வருபவர்கள் வெறும் வாடிக்கையாளர்கள் அல்ல. தங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு அங்கம்' என்று சொல்கிறார் சிவராமனின் மனைவி லலிதா. மேலும் 'அவர்களில் சாப்பிட்டுவிட்டு பணம் தர இயலாமல் செல்பவர்களும் அடக்கம்' என்றும் குறிப்பிடுகிறார். ஓரிருவரை அவர்களின் ஏழ்மை நிலை கருதி பணம் தராமல் உண்ண அனுமதிக்கலாம். அதற்கு மேல் அனுமதித்தால் வியாபாரம் என்ன கதியாவது?

ஷார்ஜாவில் வேலை பார்க்கும் பாலாவின் வங்கிக்கணக்கு முடக்கப்பட்டது என்றும், இறுதியில் அது தேசிகனால் சொல்லப்பட்ட பொய் என்றும் ஒரு வசனம் வருகிறது. இவ்வளவு படித்து பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் பாலா வங்கிக்கணக்கு முடக்கப்பட்டது என்று சொல்லப்பட்ட நாள் முதல்... முடக்கப்படவில்லை என்று  சொல்லப்பட்ட நாள் வரை ஒருமுறை கூடவா வங்கியை தொடர்பு கொள்ளவில்லை? வங்கியிலும் பணம் இல்லை என்று நம்பும் இவர் இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் செலவிற்கு என்ன செய்தார்? பெற்றோரிடம் கோபம் கொண்டவர் என்பதால் அவர்களிடமும் பணம் வாங்க வாய்ப்பில்லையே!!  

க்ளைமாக்சில் பாலாவிற்கு ஏற்படும் மனமாற்றம் திடீரென ஏற்பட்டது போல இருந்தது. நந்தினியை பிரிய நினைக்காததால் வேறு வழியின்றி இப்படி மாறிவிட்டான் என்று காரணம் சொல்லப்படுகிறது. பல்வேறு தருணங்களில் பெற்றோர் மற்றும் நந்தினியிடம் வாக்குவாதம் செய்யும் பாலா இந்த முக்கிய மனமாற்றத்திற்கு எப்படி ஆளானான் என்பதையும் தனியொரு காட்சியாக பதிவு செய்திருந்தால் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.

காத்தாடி & நானு காம்போவின் நாடகத்தில் நிறைய நகைச்சுவை மற்றும் கொஞ்சம் கருத்து இருந்தாலே ஓகே என்று நினைக்கும் ரசிகர்களுக்கு நகைச்சுவையை மட்டுமே நம்பாமல் கதைக்கும் போதுமான இடத்தை தந்திருக்கிறார் நானு. அதை இன்னும் வலுவாக கட்டமைத்து, மேற்சொன்ன சில குறைகளையும் நீக்கியிருந்தால் இந்நாடகம் ஒரு ஸ்பெஷல் விருந்தாக இருந்திருக்கும்.

நன்றி. மீண்டும் வாங்க - அளவு சாப்பாடு.  
  
------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.  

  

Saturday, April 27, 2019

கோடை நாடக விழா 2019 - வைரஸ்



கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் கோடை நாடக விழாவின் ஐந்தாவது நாடகம் வைரஸ். எழுத்து, இயக்கம் - முத்துக்குமரன். தயாரிப்பு: PMG மயூரப்ரியா.    


கதைச்சுருக்கம்:

மகனால் ஏமாற்றப்படும் தாய், அமெரிக்க வாழ்வை அட்ஜஸ்ட் செய்துகொள்ள தடுமாறும் தமிழாசிரியர், இந்திய கலாச்சாரம் பற்றிய புரிதல் இல்லாத பெண்மணி. இவர்களின் வாழ்வில் நடக்கும் முக்கிய திருப்பங்கள் என்ன? அதற்கு காரணமானவர்கள் யார்?

நடிப்பு:

தமிழாசிரியர் சதாசிவமாக முத்துக்குமரன். முதன் முறையாக அமெரிக்கா சென்று அங்கே மகன் வீட்டில் இவர் படும் பாடுகள் ரசனை. பேரனிடம் அன்பை செலுத்த துடிப்பது, தமிழ்ப்பற்றை வெளிப்படுத்துவது, மைலாப்பூர் வாசத்தை நினைவு கூர்வது என நிறைவான நடிப்பு.   

அப்போட் என்கிற ஆபத்சகாயமாக கணபதி சங்கர். அமெரிக்காவில் உள்ள கலாச்சார மையத்தின் தலைவர். இப்படி ஒரு கேரக்டர் வடிவமைப்பு இதற்கு முன்பு வந்ததாக தெரியவில்லை. சிறந்த குரல்வளமும் பக்க பலமாக இருக்க..இந்நாடகத்தின் 'அசல்' ஆபத்சகாயமாக வலம் வந்திருக்கிறார்.

சதாசிவத்தின் மகன் ஹரிசங்கர் எனும் ஹாரிஸாக பரமேஸ்வர். அதிகப்படியான நடிப்பு, வசனம் பேசாமல் இயல்பாக நடித்து பலம் சேர்க்கிறார். 

எவ்வளவுதான் எடுத்துச்சொன்னாலும் தன் குணத்தை லேசில் மாற்றிக்கொள்ளாத மேற்கத்திய குணவதியாக அனு சுரேஷ் நன்றாக நடித்துள்ளார்.  

சதாசிவத்தின் பேரனாக மாஸ்டர் ஹிதேஷ். உடல் மீது கைவைத்தால் கோவப்படும் அக்மார்க் அமெரிக்க வார்ப்பு. சுறுசுறு நடிப்பு. ஆங்கிலம், பாரதியின் தமிழ்ப்பேச்சு என இரண்டிலும் நல்ல மதிப்பெண்ணை பெறும் இந்த சுட்டி மேலும் பல நாடகங்களில் நடிக்கும் திறமை கொண்டவர்.

முரளி பட்டராக ஹிந்து பாலாவின் வேடம் கனப்பொருத்தம்.

பணத்திற்காக மகனால் ஏமாற்றப்படும் ரேவதி மாமியாக கௌரி சுரேஷ். நாடகத்தின் முதல் காட்சியில் தோன்றியவரும் இவர்தான். மைக்கை பார்த்து சத்தமாக பேச வேண்டும், அதே நேரத்தில் எதிரில் நடிப்பவரையும் பார்க்க வேண்டும் என பலமுறை மிலிட்டரி ட்ரைனிங் எடுத்திருப்பார்கள் போல.

ரோபோவைப்போல ரசிகர்கள் இருக்கும் திசையையும், அருகில் உள்ள நடிகர்களையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்து நடித்திருப்பதால் முற்றிலும் செயற்கையாக உள்ளது. இரண்டு இடங்களில் அழ வேண்டிய சந்தர்ப்பத்தில் நடிப்பு வராமல் எம்.ஜி.ஆரைப்போல முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு நேக்காக தப்பி விடுகிறார்.

இவரது நடிப்பை யதார்த்தமாக ஆக்க தீவிர பயிற்சி அளிக்க வேண்டும் அல்லது வேறொருவை நடிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்கு இயக்குனர் முத்துகுமரனும், மயிலை கற்பகாம்பாளும்தான் வழி வகுக்க வேண்டும்.

பின்னணி இசை:

வசனங்களை தொந்தரவு செய்யாமல் தெளிந்த நீரோட்டமாக வந்து செல்கிறது குகப்ரசாத்தின் பின்னணி இசை. 

அரங்க பின்னணி:

அரங்க அமைப்பு சைதை குமார் & சண்முகம். தனித்து குறிப்பிடும்படி பெரிதாய் எதுவுமில்லை. அதே சமயம் அமெரிக்க இல்லம், கலாச்சார மாயம், கோவில் போன்றவற்றின் புகைப்படங்களை கணினி மூலம் தேர்வு செய்து அவற்றை ப்ரொஜக்ஷன் மூலம் அரங்கின் பின்னணியாக அமைத்திருக்கிறார் விஸ்வ ஜெய். மேடை நாடகத்தில் தனக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் முதல் வாய்ப்பை சரியாக பயன்படுத்தி இருக்கிறார். அதே சமயம் இதுபோன்ற ப்ரொஜக்ஷன், ஃப்ளெக்ஸ் பேனர்  போன்று தொழில்நுட்பத்தை மட்டுமே நம்பியிருப்பது ஒரு அரங்க அமைப்பாளருக்கான முழுமையான க்ரெடிட் ஆகி விடாது என்பதை இனி வரும் காலங்களில் மனதில் கொள்ள வேண்டும். 

பின்னணி அரங்கம் என்றால் அதனை அமைப்பவரின் உண்மையான கலை வேலைப்பாடு தெரிய வேண்டும். குறிப்பாக மேடை நாடகங்களில். 

பெரம்பூர் குமாரின் ஒப்பனை, மயிலை பாபுவின் ஒளியமைப்பு போன்றவை போதுமான அளவு இருக்கிறது. 

கதை:

மகன் மற்றும் பேரனை நேரில் சந்தித்து மகிழ நினைக்கும் தந்தை சதாசிவம், மேற்கத்திய கலாச்சார மோகத்தில் இந்திய கலாச்சாரத்தை மறக்கும் குணவதி. இவர்களுக்கு உதவ நினைக்கும் ஆபத்சகாயம். தெளிவான கதைக்கு இதுவே போதுமானதாக இருக்கிறது.

பணத்தை பறிகொடுக்கும் ரேவதி மாமி, ஹரிசங்கரின் மகள் பற்றிய ஃப்ளாஷ்பேக் போன்றவை இந்த மைய கதைக்கு பெரிதாய் உதவவில்லை. இவ்விரண்டையும் ஒதுக்கி விட்டு சதாசிவம் - குணவதி - ஆபத்சகாயம் ஆகியோரை மட்டும் மையமாக கொண்டு கதை நகர்ந்திருந்தால் இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும். 

திரைக்கதை:

ரேவதி மாமியின் மகன் தனது தாயையே ஏமாற்றி விடுகிறார் என்பது ஆரம்ப காட்சிகளிலேயே பதிவாகி விடுகிறது. கணவனை இழந்தவர். ஒற்றை மகன். வேறெந்த சொந்தமும் இல்லை. அப்படியிருக்க தனது பணத்தேவைக்காக தாயிடம் அன்பாக பேசி இருக்கலாம். மறுத்தால் சற்று அதட்டலாகவும் பேசி இருக்கலாம். அதுவும் சரிப்படாவிட்டால் பிறகு பணத்தை கவ்விக்கொண்டு மாயமாகி இருக்கலாம். இப்படி எதுவும் செய்யாமல் தாய்க்கு காசி அல்வா தந்துவிட்டு எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் கொள்ளையடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லையே? 

ஆரம்பக்காட்சியில் 'எல்லாமே உனக்குத்தானேடா' என்று மகனிடம் அன்பாக பேசியவர்தான் ரேவதி மாமி. அன்பாக பேசி ஏமாற்றினாலே எளிதில் ஏமாந்து விடுவார் என்பது போல்தான் இருக்கிறார். பிறகு எதற்கு இந்த மலைக்கள்ளன் போன்ற சாகசம்?   

இந்த ஏமாற்றுக்காரன் எப்படி பிடிபட்டான் என்பதற்கு இன்னும் நம்பத்தகுந்த காட்சிகளை வைத்திருக்கலாம். 'எப்படியும் பிடிபடுவான்' என்று அந்த தாய்க்கு ஆபத்சகாயம் நம்பிக்கை அளிக்கிறார். சரி ஏதோ ஒரு புத்திசாலித்தனமான வலையை விரித்து அவனை வீழ்த்தப்போகிறார் என்று எதிர்பார்த்தால் தனக்கு இருக்கும் நெட்வொர்க்கை வைத்து அவனை பிடித்ததாக ஒற்றை வசனம் மூலம் சொல்லி அந்த எதிர்பார்ப்பை பொய்யாக்கி விட்டது ஏமாற்றம்.

மூன்று பேரின் வாழ்விற்கு ஆபத்சகாயம் மூலம் தீர்வு கிடைக்கும் என்று நாம் உறுதியாக கணிக்கும்போது குணவதி எனும் பெண் காலப்போக்கில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திருந்துவார் என்று ஆபத்சகாயம் சொல்வது வெகு யதார்த்தம். உண்மையில் நாம் எதிர்பார்க்காத திருப்பம். நல்ல திரைக்கதை திருப்பம். வாழ்த்துகள் முத்துக்குமரன்.

மாறுவேடப்போட்டியில் பேரன் போடப்போகும் வேடம் சஸ்பென்ஸ் என்று சொல்கிறார் சதாசிவம். இதுவரை எந்த பள்ளிச்சிறுவனும் போடாத வேடமாக இருக்குமோ என்று எதிர்பார்த்தால்... நாம் பலமுறை பள்ளிகளில் பார்த்த அதே வேடம்தான். அது என்னவென்பதை மேடையில் காண்க. 

வசனம்: 

குளியலறையில் இருந்து ஓடிவந்து படுத்தபடியே குளிப்பது சரிப்படாது, ஆஞ்சநேயருக்கு வெண்ணைக்காப்பு உள்ளிட்ட நகைச்சுவை வசனங்கள் அருமை.

இந்தியாவை விட்டு அமெரிக்காவில் இருக்கும் மகனைப்பற்றி சதாசிவம் ஆதங்கப்படும்போது 'இதே இளம் வயதில் ஊரை விட்டு வெளியேறி சென்னைக்கு வந்து தந்தையை தவிக்க விட்டவர்தானே நீங்கள்?' என்று ஆபத்சகாயம் கேள்வி எழுப்புமிடம் சிறப்பு. தன் பிள்ளைகளை குறை சொல்லும் முன்பு அவனுடைய வயதில் நாம் எப்படி இருந்தோம் என்பதை சிந்தித்து பார்த்தால் பல கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும்.  நாடகத்தின் மிக முக்கியமான வசனம் இது.

கடவுள் மீது பற்றில்லாத குணவதிக்கு தனது கலாச்சார மையத்தில் போதனை செய்கிறார் ஆபத் சகாயம். 

இந்து மதத்தின் பெருமையை இவர் ஒருபக்கம் சொல்ல, இன்னொரு பக்கம் 'இந்து என்பது மதமல்ல. அது ஒரு வாழ்வியல் முறை (Way of Life) என்று சொல்கிறார் முரளி பட்டர். எதற்கு இந்த முரண்பாடு? 'இந்து' என்பது மதமா அல்லது வாழ்வியல் முறையா?  நீண்ட நாட்கள் ஒரே இடத்தில் வசிக்கும் பெரியவர்களான இவர்களே இப்படி இரு கருத்துக்களை சொன்னால் குணவதியின் கதியென்ன?

சாலைகளில் உள்ள போக்குவரத்து சிக்னல்களை மதிப்பது அமெரிக்காவில் பின்பற்றப்படும் நல்ல நடைமுறைகளில் ஒன்று என்று ஆபத்சகாயம் கூறுகிறார். இன்னொரு பக்கம் 'சபரிமலைக்கு பெண்கள் வரலாம் என்று நீதிபதிகள் தீர்ப்பளித்து விட்டார்களே' என்பதை மறைமுகமாக சுட்டிக்காட்டி பயங்கரமாக கொந்தளிக்கிறார். அமெரிக்காவில் சட்டத்தை மதித்தால் நல்லது, இந்தியாவில் சட்டத்தின்படி அளிக்கப்படும் தீர்ப்பை ஏற்க முடியாதா? ஏன் இந்த இரட்டை நிலைப்பாடு? 

உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லையென்பது குணவதியின் நிலைப்பாடு. ஆனால் இந்துக்கள் பின்பற்றும் உருவ வழிபாட்டின் உன்னதத்தை விளக்க ஆபத் சகாயம் செய்யும் விஷயம்... நகைச்சுவையின் உச்சம்.

அருகில் இருக்கும் குணவதியின் கணவரிடம் 'உங்கள் மொபைலில் இருக்கும் மனைவியின் போட்டோவை பார்த்து துப்புங்கள்' என்கிறார். உடனே 'பர்சனல் அட்டாக் செய்யாதீர்கள். இது நாகரீகமல்ல' என்று குணவதி கோவப்பட 'இது உன் நிழல் படம்தானே. அதற்கு ஏன் கோவப்படுகிறாய்?' என்று மடக்குகிறார் ஆபத் ஐயா. அடேங்கப்பா!!

உருவ வழிபாட்டின் மகிமையை உணர்த்த ஒருவரின் புகைப்படத்தை பார்த்து துப்புவது எந்த வகை நாகரீகம்? இஸ்லாமியர்களுக்கோ, குணவதிக்கோ உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கையில்லை. ஆனால் அவர்கள் மாற்று மதத்தை சார்ந்த கடவுளின் படத்தை வைத்து நித்தம் துப்பிக்கொண்டா இருக்கிறார்கள்? அவரவர் நம்பிக்கை அவர்களோடு. அதற்கு ஏன் இவ்வளவு ஆவேசம்? 

கடவுள் என்பது இயற்கை. அது கண்ணிற்கு புலப்படாத சக்தி. அவர் எங்கள் மனதில் இருந்தால் மட்டுமே போதும். கடவுள் உருவம் அற்றவர் என்பது இஸ்லாமியர்களின் நம்பிக்கை. அதிலும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கத்தானே செய்கிறது?

இந்து, கிறுத்துவ மதக்கடவுள்களின் 'உண்மையான' போட்டோ ஆதாரம் யாரிடமும் இல்லை. பக்தியின் அடிப்படையில் கற்பனையை சேர்த்து வெவ்வேறு கடவுள்களின் உருவங்களை வரைந்தோ, சிற்பமாக்கியோ வணங்குகிறோம். அவ்வளவுதான். 

எப்படி ஒரு புகைப்படத்தின் மீது உமிழ்ந்தால் அது அசலை பாதிக்காதோ அதுபோலத்தான் வரையப்பட்ட படம் அல்லது சிற்பத்தில் இருக்கும் கடவுளை நிந்தித்தால் 'உண்மையான' கடவுள் பாதிக்கப்படப்போவதே இல்லை. இப்படி ஒரு தெளிவு இருக்கும் நபராக ஆபத்சகாயம் இருந்திருந்தால்... இப்படி கோவப்பட்டிருக்கவே தேவையில்லையே?   

இந்து மதம் சார்ந்த அதிரடி வசனங்களை பேசி ரசிகர்களிடம் கைத்தட்டல் வாங்க வைக்கப்பட்ட வசனங்களாக மட்டுமே தெரிகிறது. கதையோடு சரியாக பொருந்தவில்லை. இந்து மதத்தின் பெருமைகளை புராணம், இதிகாசம், பகவத் கீதை உள்ளிட்ட பல்வேறு உதாரணங்களுடன் சொல்லும் ஆபத் சகாயம் இறுதிக்காட்சியில் 'உலகில் பேதங்கள் இல்லை'  என்று ஒரு வசனம் பேசுகிறார்.

பேதங்களே இல்லை என்றால் சபரிமலைக்கு பெண்கள் சென்றால் இவருக்கென்ன?  சிவன் - பார்வதி சமமாக இணைந்திருப்பதுதான் அர்த்தநாரி என்று இந்து மதம்தானே சொல்கிறது?

பேதங்களே இல்லையென்றால் உருவ வழிபாடு செய்யாதவர்கள் மீது ஏன் இப்படி ஒரு ஆக்ரோஷம்? அது அவர்களின் நிலைப்பாடு என்று விட்டு விட வேண்டியதுதானே?

ABCD என்பதற்கு American Born Confused Desi என்று ஒரு விளக்கம் சொல்லப்படுகிறது. இது முத்துக்குமரனின் ஒரிஜினல் வசனம் என்று நினைத்தால்... இல்லை. 2013 ஆம் ஆண்டு துல்கர் சல்மான் நடித்த மலையாளப்பட டைட்டில்தான்   American Born Confused Desi.

Cheque - Check, Cereal - Serial போன்ற டி.ராஜேந்தர் பாணி வசனங்கள் சில இடங்களில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்காலம். 

இயக்கம்:

அமெரிக்காவில் வசிக்கும் இந்தியர்கள் என்றாலே பெற்றோர்களை மதிக்க மாட்டார்கள், நுனிநாக்கு ஆங்கிலத்தில் பேசுவார்கள் என்று மட்டுமே கேரக்டர்களை அமைக்காமல் சரியான முறையில் பேலன்ஸ் செய்திருக்கிறார் முத்துக்குமரன்.

தன்னை மதிக்கும் மகன், மருமகள், வெளிநாட்டில் இருந்தாலும் இந்திய பண்பாட்டை மதிக்கும் குணவதியின் கணவர், இந்திய கலாச்சார பண்பாட்டை வளர்க்கும் ஆபத் சகாயம் போன்றோர் என ஒருதரப்பும், தாத்தாவை தொடக்கூட அனுமதிக்காத பேரன், சொகுசான வாழ்க்கையை விரும்பும் குணவதி மற்றும் ரேவதி மாமியின் மகன் என வேறுசில கேரக்டர்களும் சம எண்ணிக்கையில் இருக்கின்றன.

ஒரு இயக்குனராக எந்த வசனத்தை யாரை பேச வைக்க வேண்டுமென்பதில் சில முக்கிய காட்சிகளில் முத்துக்குமரன் கவனம் செலுத்தவில்லையோ என்று எண்ண வேண்டியுள்ளது. அதற்கு முக்கிய உதாரணங்கள்.

1. அனைவருக்கும் நல்லது செய்பவர், தமிழர் பண்பாடு - கலாச்சாரத்தை தாங்கிப்பிடிப்பவர் என்று சித்தரிக்கப்படும் ஆபத் சகாயம் உருவ வழிபாடு, சபரிமலையில் பெண்கள் நுழைவதற்கு எதிர்ப்பு என இந்துத்வாவிற்கு ஓவராக தம் கட்ட வேண்டிய அவசியமில்லையே. இறைவனுக்கு பணி செய்வதை மட்டுமே முழுநேரத்தொழிலாக செய்யும் முரளி பட்டர் இதுபோன்று பேசி இருந்தால் அதில் ஓரளவு நியாயம் இருக்கும்.

2. 'எதையும் விடாமல் பிடிப்பது மேற்கத்திய கலாச்சாரம். அனைத்தையும் விட்டு விடுவது இந்து/இந்திய கலாச்சாரம்' என்கிற ரீதியில் சதாசிவத்தின் அமெரிக்க மருமகள் குணவதிக்கு போதனை செய்கிறார். இதை தமிழ்நாட்டிலேயே வாழும் நல்ல தமிழாசிரியரான சதாசிவம் சொன்னால் அதில் ஒரு நியாயம் உள்ளது.

குடும்பத்துடன் ஆண்டாண்டு காலமாக அமெரிக்காவில் வசித்துக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு பெண்மணி இதை சொல்லும்போது நெருடுகிறது. அனைத்தையும் விட்டு விட்டு பல கெட்ட பழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி அதில் இருந்து மீண்டு இந்தியாவில் படிக்கும் மகளை அருகில் இருந்து கவனிக்கும் தாயாக இருந்து இப்படி பேசியிருந்தாலும் பரவாயில்லை.

முன்பு சொன்னது போல சதாசிவம் மற்றும் குணவதியின் குடும்பத்தின் பிரச்னைகளை மட்டும் நேர்க்கோட்டில் சொல்லி இருக்கலாம். அல்லது கூடுதலாக சொல்லப்பட்ட ரேவதி மாமியின் பிரச்னையை அழுத்தமாக சொல்லி, அதில் நடித்த கௌரி சுரேஷிடம் நல்ல நடிப்பை வாங்கி இருக்கலாம். அப்படி செய்திருந்தால் பாஸ்மார்க் வாங்கியிருக்கும் 'வைரஸ்'.

சிறுதுளி பெருவெள்ளம் என்பது போல இந்நாடகத்தில் எங்கெங்கே பின்னடைவுகள் இருந்தன என்பதை மயிலை காளத்திக்கடை ரோஸ்மில்க்கை அருந்தி சூட்டை தணித்து முத்துக்குமரன் சிந்திப்பார் என்று நம்புவோம்.

வைரஸ் - America Based Confusing Drama.  
-------------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.   


   

Friday, April 26, 2019

சபா(பதி) கேன்டீன்





'என்ன... தெனாலி.. கோடை நாடக விழா எப்படி போய்க்கிட்டு இருக்கு?'

'வணக்கம் சபாபதி. எப்பவும் போல சிறப்பா நடந்துட்டு இருக்கு. இது 30-வது வருஷமாம். தமிழ் நாடகத்தின் நம்பர் 1 விழா என்றால் அது கோடை நாடக விழாதான் என்பது உலகறிந்த விஷயம். கார்த்திக் ராஜகோபால் அவர்களின் சீரிய முயற்சியால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அவரது புதல்வர் சேகர் ராஜகோபால் அவர்களால் இந்த அருமையான விழா 30 வருடங்களை தொட்டிருப்பது மகத்தானது'

'அதுல என்ன சந்தேகம்? நித்தம் ஒரு நாடகம். எல்லாமே ஹவுஸ் ஃபுல். எனக்கும் வியாபாரம் சிறப்பா இருக்கு'

'சந்தோசம். ஆமா அங்க என்ன லேசா புகையற வாசனை வருது?'

'இல்லையே.. அடுப்பை எல்லாம் அணைச்சிட்டனே..'

'நல்லா செக் பண்ணிப்பாரு'

'செக் பண்ணிட்டேன். நீங்க எந்த புகையை... ஓஹோ அதை சொல்றீங்களா?'

'இப்பவாச்சும் புரிஞ்சதே..'

'ஆமா. நானும் கேள்விப்பட்டேன். கோடை நாடக விழா நடக்கும்போது யாரும் விமர்சனம் எழுதக்கூடாது. அதுக்கு தடை விதிக்கனும். இது சம்மந்தமாக நிர்வாகிகள் கிட்ட பேசிட்டேன்னு ஒருசில இடத்துல இருந்து வந்த புகைச்சல்தானே?'

'ஆமா ஓய்'

'இதுக்கு உங்க கருத்து என்ன?'

'கருத்து அப்பறம் இருக்கட்டும். ஆனா இது சம்மந்தமா நிறைய கேள்விகள் இருக்கு'

'அப்படியா? பொறுமையா சொல்லும். இந்தாரும் சூடான மைசூர் போண்டா'

'ரேட் எவ்வளவு?'

'ஜஸ்ட் 40 ரூபாதான்'

'ஜஸ்ட்டா?  போன வாரம்தான 30 ரூபாயா இருந்தது. இப்ப என்ன இப்படி ஒரு ஏத்தம்?'

'போண்டா செய்யற பொருளுக்கான விலையெல்லாம் ஏறுனா இப்படித்தான்'

'விலை ஏறுனா பரவாயில்ல. சைஸை ஏன் ஓய் கோலிக்குண்டு அளவுக்கு சிறுசாக்கிட்டீரு?'

'நிறைய போண்டா சாப்புட்டா உடம்புக்கு ஆகாது. அதான்'

அடேங்கப்பா... என்ன ஒரு கரிசனம்'

'சரி விஷயத்துக்கு வாரும்'

'வந்துட்டேன். என்னோட கேள்விகள் இதுதான்.

1) இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு. சவுதி அரேபியாவோ, வட கொரியாவோ இல்லை. ஒரு படைப்பை விமர்சிக்க ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் கருத்து சுதந்திரம் உண்டு. 

2) கோடை நாடக விழா நடக்கும்போது விமர்சனம் எழுதி அதனை அனுப்பினால் பரிசு உண்டு என்பதை ஆண்டாண்டு காலமாக பின்பற்றி வருவது கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸின் மரபு. ஒரு நாடகம் முடிந்ததும் உடனே அதனை நினைவில் வைத்து எழுதினால்தான் அவ்விமர்சனம் வீரியமுள்ளதாக இருக்கும். 12 நாடகங்களும் முடிந்ததும் எழுதுவது என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமற்றது.

3) நாடகவிழா நடுவர்களின் முடிவுகளில் இதுபோன்ற விமர்சனங்கள்  தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று சொல்வது அர்த்தமற்ற வாதம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் தகுதியான மூன்று நடுவர்களை தேர்வு செய்துதான் நியமிக்கிறார்கள். அவர்கள் முதல் வரிசையில் அமர்ந்து நாடகம் பார்த்து அதற்கான மதிப்பெண்களையும் உடனுக்குடன் அங்கேயே பதிவு செய்கிறார்கள். ஆனால் விமர்சனங்கள் எல்லாம் இந்த மதிப்பீடுகள் முடிந்த பிறகுதான் வருகின்றன. மறுநாளோ அல்லது சில நாட்கள் கழித்தோ வரும் விமர்சனங்கள் எப்படி நடுவர்களின் தீர்ப்பில் தாக்கத்தை உண்டாக்கும்? ஒரு சதவீதம் கூட லாஜிக் இல்லையே?

4) விமர்சனங்கள் நாடகக்குழுக்கள் மீதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வாய்ப்பில்லை. தங்கள் நாடகம் சிறப்பாக வந்திருக்கிறது எனும் தன்னம்பிக்கை உள்ள நாடகக்குழுவின் மீது வேறு நாடகம் பற்றிய விமர்சனம் எப்படி தாக்கத்தை உண்டாக்கும்? 

ஒருவேளை மற்றவர்களின் விமர்சனங்களை கண்டு அதன் தாக்கத்தால் நடுவர்கள் தீர்ப்பு வழங்குவார்கள் என்று சொல்வதற்கு என்ன ஆதாரம் உள்ளது? அப்படி இன்னொருவரின் விமர்சன தாக்கத்தை கொண்டு தமது தீர்ப்பை மாற்றும் அளவிற்கு பலவீனமாக நடுவர்களையா நியமிப்பார்கள்? அதற்கு வாய்ப்பே இல்லையே. தகுதி படைத்தவர்களைத்தானே நியமிக்கிறார்கள்.

நாடகம் முடிந்த உடனேயே தங்கள் மதிப்பீடுகளை நிர்வாகத்திடம் சமர்ப்பித்து விடுகிறது நடுவர் குழு. இதில் எப்படி இன்னொருவரின் விமர்சனம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த இயலும்? 

5) ஒருவேளை விழா முடியும் வரை விமர்சனங்களுக்கு தடை என்று அறிவிக்கப்பட்டால்.... அந்த தடை எந்த மாதிரியான விமர்சனங்களுக்கு எனும் அதி முக்கிய கேள்வியும் எழுகிறது.

6) நாளிதழ்களான தி ஹிந்து, தமிழ் ஹிந்து, இண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ்,  டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, தினமலர், மக்கள் குரல், அமுதசுரபி மற்றும் பல்வேறு வார - மாத இதழ்களும் நாடக விழா முடியும் வரை விமர்சிக்க கூடாதா?

7) பல்வேறு நாடக குழுக்களும், நாடக ரசிகர்களும் தங்களுக்கென தனித்தனி வாட்ஸ் அப் மற்றும் ஃபேஸ்புக் க்ரூப்களை வைத்துள்ளனர். அதில் நாடகங்கள் பற்றி கருத்து சொல்லி விமர்சிக்கிறார்கள். கோடை நாடக விழா முடியும்வரை அதற்கும் தடை விதிக்க முடியுமா? அது நடைமுறையில் எப்படி சாத்தியம்?

8) விமர்சனம் என்பது குறைகளை சொல்வது மட்டுமல்ல. பாராட்டுவதும் கூடத்தான். அப்படியெனில் ஒவ்வொரு நாடகமும் முடிந்த பிறகு  வாட்ஸ் அப், ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக் உள்ளிட்ட பல்வேறு சமூக வலைத்தளங்ளில் 'இந்த நாடகம் பிரமாதம். அமர்க்களம்' என்று நூற்றுக்கணக்கானோர் தங்கள் கமெண்ட்களை போடுகிறார்கள். அதுவும் ஒருவகை விமர்சனம்தானே? நாடக விழா முடிந்தபிறகு கமன்ட் போடுங்கள் என்று அவர்களுக்கும் தடை விதிக்க இயலுமா?

9) விமர்சனம் என்பது எழுத்து வடிவில் இருப்பது மட்டுமல்ல. நாடகம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அதன் நிறைகுறைகளை வாய் வழியாக சொல்லி ரசிகர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள். நாடகம் முடிந்ததும் மேடையில் இருக்கும் நாடக குழுவினரை சந்தித்து நிறை குறைகளை சொல்கிறார்கள். அதுவும் விமர்சனம்தானே? நாடக விழா முடியும் வரை இதுபோன்ற நடவடிக்கைகளில் யாரும் ஈடுபடக்கூடாது என்று சொல்லி விட இயலுமா?

10) நாடகங்களில் கூடத்தான் நாட்டில் நடக்கும் பல்வேறு சம்பவங்களையும், மனிதர்களையும் விமர்சிப்பது போல வசனங்கள் வருகின்றன. அரசியல், சாதி, மதம் உள்ளிட்ட பல்வேறு விஷயங்களை  விமர்சித்து கதாசிரியர் எழுதி, அதனை நடிகர்கள் பேசுகிறார்கள். அப்படி பேசக்கூடாது என்று விமர்சகர்களும், ரசிகர்களும் தடை போட உரிமை இல்லாதபோது ஒருவர் எப்போது, எங்கே, எப்படி ஒரு நாடகத்தை விமர்சிக்க வேண்டுமென சட்டம் போடுவது எப்படி ஏற்புடையதாகும்?  

11) ஒரு நாடகத்திற்காக தனது நேரம் மற்றும் பணத்தை செலவு செய்துதான் விமர்சகர்களும், ரசிகர்களும் வந்து செல்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பிடித்திருந்தால் பாராட்டுவார்கள் இல்லையென்றால் குறைகளை சுட்டிக்காட்டுவார்கள்.

12) குறைகளையே சொல்லக்கூடாது என்றால் நாடகத்தை தங்களுக்கு சாமரம் வீசும் அன்பர்களுக்கு மட்டுமே போட்டுக்காட்டி மகிழ்ந்து கொள்ளலாம். சபையேறிவிட்டால் அந்த படைப்பு மக்களுக்கானது. 

13) ஒரு நாடகத்திற்கான ஒத்திகை நடக்கும்போதும், மேடையில் நாடகம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதும் உள்ளே சென்று 'அது சரியில்லை இது சரியில்லை' என்று இடையூறு செய்ய எந்த விமர்சகருக்கும் உரிமையில்லை. 

அதுபோல ஒரு நாடகம் முடிந்ததும் 'நீ இப்படி விமர்சிக்க வேண்டும். அப்படி விமர்சிக்க வேண்டும்' என்று பாடமெடுக்கும் உரிமையும் எவருக்கும் இல்லை.

14) இத்தனை ஆண்டுகாலம் பத்திரிக்கை, தொலைக்காட்சி மற்றும் இணையதள ஊடகங்களின் கருத்து சுதந்திரத்திற்கு மதிப்பளித்து வரும் கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் உள்ளிட்ட சபாக்கள் அதே நிலைப்பாட்டை தொடரும் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

15) நல்ல நாடகங்களை பாராட்டுவதும், பிடிக்காத நாடகங்களில் இருக்கும் குறைகளை விமர்சிப்பதும் வழக்கம்போல தொடரும். குறையே சொல்லக்கூடாது என்று நினைக்கும் நாடக குழுக்கள் இனி பொது மக்களுக்காக நாடகம் போடுவதை தவிர்த்தல் நலம்.

16) விமர்சனம் என்பது தனிநபரால் எழுதப்படுவது. குறைகள் சொன்னால் அதை சரி செய்யலாம் அல்லது விட்டு விடலாம். அது நாடகக்குழுவின் விருப்பம். நன்றாக இல்லையென்று விமர்சிக்கப்பட்ட நாடகங்கள் பல மேடைகள் ஏறி வெற்றி கண்டதும் உண்டு. அருமையென்று பாராட்டப்பட்ட நாடகங்கள் ரசிகர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போனதும் உண்டு.

விமர்சனத்தை இன்னொரு ரசிகரின் பார்வையாக கருதி கடந்து சென்றால் நாடக உலகம் ஆரோக்யமாக இருக்கும். ஒரு சில ஜாம்பவான்கள் விமர்சனங்களுக்கு எப்படி தடை விதிக்கலாம் என்று சிந்தித்து தனது நேரத்தையும், மற்றவர்களின் நேரத்தையும் வீணடிப்பதை விட உருப்படியாக ஒரு நாடகம் போடுவதில் கவனம் செலுத்தினால் நலம்.   

17) முந்தைய ஆண்டுகளைப்போல இவ்வருடமும் கோடை நாடக விழா இனிதே நடந்தேற கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ், நாரத கான சபா, நாடக குழுக்கள், பின்னரங்கில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளிகள், ரசிகர்கள், சக பத்திரிக்கை, தொலைக்காட்சி மற்றும் இணையதள நண்பர்கள் அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்'

'என்னய்யா அக்னி வெயிலுக்கு முன்னாடியே இவ்வளவு சூடா பொங்கி இருக்கீரு?'

'அது இருக்கட்டும். இங்க இருந்த ரெண்டு போண்டாவும் எங்க ஓய்?'

'இவ்வளவு பெருசா கதை சொன்னா.. நான் சும்மாவா இருப்பேன். ஒரு போண்டாவை தின்னுட்டேன் தெனாலியாரே'

'இன்னொன்னு?'

'அது ஏற்கனவே கோலிக்குண்டு சைஸுல இருக்குன்னு நீதானய்யா சொன்ன? இவ்வளவு நேரம் நீ விட்ட அனல் மூச்சுல அது உருகி உன் காலுக்கு கீழ விழுந்து கெடக்கு... பாரும். இந்தாரும் 40 ரூபா பில்'

'யோவ் சபாபதி... என்ன அநியாயம்யா இது?'

'எல்லாம் வியாபார தந்திரம்தான்'

------------------------------------------------------             

அன்புடன்,
சிவகுமார்.
    

கோடை நாடக விழா 2019 - வலைக்குள் சிக்கிய மீன்




கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் கோடை நாடக விழாவின் நான்காவது நாடகம் வலைக்குள் சிக்கிய மீன். 26/04/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறியது. எழுத்து, இயக்கம்: டி.வி.ராதாகிருஷ்ணன். தயாரிப்பு: சௌம்யா தியேட்டர். இக்குழு ஆரம்பித்து 40 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. இவர்களின் 29 வது படைப்பிது.

கதைச்சுருக்கம்:

தனியார் நிறுவனத்தில் முக்கிய பொறுப்பில் இருக்கும் வனஜாவுக்கு ஒரு மகன் மற்றும் ஒரு மகள். எந்நேரமும் மொபைல் போனை நோண்டுவதில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள். நடுத்தர குடும்பம். எதிர்பாராமல் நடக்கும் சம்பவம் ஒன்று இந்த சிறு குடும்பத்தை நிலைகுலைய செய்கிறது. 

நடிப்பு:

வனஜாவாக ஃபாத்திமா பாபு. தற்கால தொழில்நுட்பம் மற்றும் சமூக வலைத்தளம் பற்றி நிறைய தெரிந்திருக்காத கதாபாத்திரம். அந்த அறியாமை, மகள் மீது காட்டும் கோபம், தான் செய்த தவறை நினைத்து அடையும் விரக்தி, பிறகு நிதர்சனத்தை உணர்ந்து சாந்தமடைதல் என பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி பிரமாதமாய் நடித்திருக்கிறார். நல்ல குரல்வளம் கூடுதல் ப்ளஸ்.

அரிதாக மேடை நாடகங்களில் தலைகாட்டும் ஃபாத்திமா போன்ற பிரமாதமான நடிகைகள் அவ்வப்போது வந்து சென்றால் நாடக கலைக்கு நன்றாக இருக்கும். சென்டிமென்ட் மற்றும் விரக்தியில் இவர் வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு மிக இயல்பாய் இருப்பதால் காண்போரின் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.  

இவருக்கும், மகள் ப்ரியாவாக வரும் ஹேமமாலினிக்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டம் வெகு யதார்த்தம். நீண்ட நாட்கள் கழித்து தாய் மற்றும் மகளுக்கு இடையே ஏற்படும் கோபதாபம் மற்றும் அன்பினை இந்நாடகத்தின் மூலம் காண முடிந்தது. சில இடங்களில் உண்மையாகவே மகளை மொத்தி எடுக்கிறார் ஃபாத்திமா. மேலும் சில காட்சிகளில் இதை நீட்டித்து இருந்தால் வனஜாவால் சக்கையாக அடித்து துவைக்கப்பட்டிருப்பாரோ என்று நினைக்கிற அளவிற்கு தத்ரூபமாக அமைந்திருந்தது. மகளாக தனது கதாபாத்திரத்தை நன்கு உணர்ந்து நடித்திருந்தார் ஹேமா.

டி.வி. ராதாகிருஷ்ணனின் நாடகங்களில் நல்ல குணச்சித்திர நடிகராக வரும் பி.டி.ரமேஷ் இதில் வனஜாவின் அண்ணனாக நடித்துள்ளார். மகன் ரமேஷாக கோபாலகிருஷ்ணன் ராகவன். துணை நடிகர்களாக தங்கள் பங்களிப்பை நிறைவாக செய்துள்ளனர்.

சைபர் க்ரைம் அதிகாரியாக கிரீஷ் வெங்கட் சாலப்பொருத்தம். அறிமுக நடிகராக பாஸ்கர் எனும் வேடத்தில் ஆதித்யா. ஆதித்யாவின் கன்னத்தில் கிரீஷ் உண்மையிலேயே அறைவது...ஆஹா!!

ஒலி மற்றும் ஒளியமைப்பு: 

எளிய பட்ஜெட்டில் அமைந்திருக்கும் நாடகத்திற்கு போதுமான ஒலி, ஒளியமைப்பை சரியாக செய்திருக்கிறார் கலைவாணர் கிச்சா.  

சைதை குமார் மற்றும் சண்முகத்தின் அரங்க அமைப்பு, பெரம்பூர் குமாரின் ஒப்பனை போன்றவையும் இதேபோன்றுதான். 

கதை:

முந்தைய தலைமுறையை சேர்ந்தவர்களும், தற்போதைய தலைமுறையும் நவீன தொழிநுட்பத்தின் சாதக பாதகங்களை உணர்ந்து எப்படி செயல்பட வேண்டும் எனும் கதையை கையாண்டிருக்கிறார் டி.வி.ராதாகிருஷ்ணன். இதுபோன்ற கதைகள் மேடை நாடகத்தில் அவ்வப்போது வந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால் இந்த குறிப்பிட்ட படைப்பு மற்றவற்றில் இருந்து எப்படி தனித்து நிற்கிறது என்பது பின்வரும் வரிகளில்...   

திரைக்கதை:

வலைக்குள் சிக்கிய மீன் தனித்து நிற்பதற்கான காரணம்... இப்படைப்பு இளம் தலைமுறையை மட்டுமே குற்றம் சாட்டி இறுதியில் ஒரு நீண்ட அறிவுரையுடன் முடிந்து விடவில்லை. மொபைல் மற்றும் சமூக வலைத்தள நுட்பங்களை அடிப்படையான அளவிற்காவது தெரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும் முந்தையை தலைமுறைக்கும் ஒரு எச்சரிக்கையை விடுக்கிறது.

இவையனைத்தும் ஒரு சில வசனங்கள் மூலமோ அல்லது க்ளைமாக்ஸ் பிரச்சாரம் மூலமோ சொல்லாமல் கதையுடன் அழகாய் கோர்த்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. குறைகளை கண்டுபிடிக்க இயலாதபடி ஒரு வலுவான திரைக்கதையை லாஜிக் இடறல்கள் இன்றி நேர்த்தியாக அமைத்திருப்பதால் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நம்முள் எதிர்பார்ப்பை விதைக்கிறது. இது டி.வி.ராதாகிருஷ்ணனின் எழுத்திற்கு கிடைத்த முழுமையான வெற்றி.

வசனம்:

ஏமாற்றிய நபரை 'அவர்' என்று மகள் குறிப்பிடும்போது கோபப்படும் வனஜா, அனைவரின் பிறந்த நாளையும் தெரிந்து வைத்திருக்கும் மகள் தாயின் பிறந்த நாளை மறந்து போவது, சற்று அசந்தால் நம்முடைய மானத்தையும், பணத்தையும் ஒரே வாய்ப்பில் பறிக்க காத்திருக்கும் ஒயிட் காலர் கிரிமினல்களின் செயல்பாடு என பல்வேறு விஷயங்களை அருமையாக வசனங்கள் மூலம் கூறியிருக்கிறார் டி.வி. ராதாகிருஷ்ணன்.

இயக்கம்:

பெரும் பொருட்செலவில் பல்வேறு நடிகர்களை வைத்து எடுக்கப்படும் நாடகங்களை வரவேற்பது போல, இவை எதுவுமின்று மிக எளிமையான அரங்க அமைப்பு, ஐந்தாறு நடிகர்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு ஒரு வலுவான குடும்பக்கதையை சமூக விழிப்புணர்வுடன் எடுக்கும் படைப்புகளையும் வரவேற்க வேண்டும். 

பொதுவாக இதுபோன்ற ஃபேஸ்புக் - மொபைல் போன், புதிய - பழைய தலைமுறை முரண்கள்  அம்சங்கள் கொண்ட நாடகங்கள் ஏதேனும் ஒரு சில இடங்களிலோ அல்லது முழுமையாகவோ வறட்சியுடன் இருக்கும். 

உதாரணத்திற்கு நாடகத்தின் ஆரம்பத்தில் வீட்டில் இருக்கும் பெரியவர் 'நாங்க எல்லாம் அந்த காலத்துல' என்று ஆரம்பிப்பார். க்ளைமாக்சில் 'இப்ப புரியுதா.. இயற்கையோடு சேர்ந்து வாழனும். எல்லாரும் வாக்கிங் போங்க. சுற்றத்தாருடன் கூடிப்பேசுங்க' என்று பல நிமிடங்கள் அறிவுரை சொல்வார். இதுபோல ஓரிரு நாடகங்கள் வந்தால் பரவாயில்லை. டஜன் கணக்கில் வந்து விழுந்தால் ரசிகனின் நிலை?

அதற்காக இப்படியான கருத்துக்களை சொல்லக்கூடாது என்பதல்ல. அது கதாசிரியர் மற்றும் இயக்குனரின் கருத்து சுதந்திரம். ஆனால் இதனை எப்படி ஒரு உருப்படியான நாடகமாக மாற்றுகிறார்கள் என்பதுதான் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. அவ்வகையில் இதுபோன்ற வழமையான வலையில் சிக்காமல் திறம்பட நீச்சலடித்திருக்கிறது இந்த 'வலைக்குள் சிக்கிய மீன்'. 

இந்நாடகத்தின் இறுதியில் ஃபாத்திமா அல்லது பி.டி.ரமேஷ் இதுபோன்று ஒரு அறிவுரையை சொல்லி இருப்பதை விட ஒரு சைபர் க்ரைம் அதிகாரியாக இருக்கும் கிரீஷ் வெங்கட் சொல்லும்போது அது வெகு யதார்த்தமாய் பொருந்திப்போகிறது. இந்த கதாபாத்திரம் திடீரென க்ளைமாக்சில் வந்து குதிக்கவில்லை. வனஜா தரும் புகாரை விசாரித்து கதையுடனே பயணிக்கும் அதிகாரி என்பதால் அவர் தரும் விழிப்புணர்வு ஏற்கும்படி இருக்கிறது.

இந்நாடகத்தை பார்ப்போர் ஒருவேளை தொழில்நுட்பம் மற்றும் விழிப்புணர்வு கொண்டவர்களாவே இருந்தாலும்.. அவர்களுக்கும் தெரியாத சில முக்கியமான விஷயங்கள் அடங்கி இருக்கின்றன. அதற்கு தலைப்பே சாட்சி. மேலும் விளக்கம் தேவைப்பட்டால் க்ளைமாக்சில் சைபர் க்ரைம் அதிகாரி சொல்வதை கேட்டுப்பாருங்கள். 

சமூகத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு நபரும் அவசியம் காண வேண்டிய சிறந்த நாடகம் இது. வீட்டிற்கு சென்றதும் இதில் கூறப்படும் எச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளில் ஒன்றையாவது நீங்கள் நிச்சயம் பின்பற்றுவீர்கள் என்பது உறுதி. அதுவே இதன் வெற்றி.    

முன்பு குறிப்பிட்டது போல மிகச்சில நடிகர்கள், எளிமையான பொருட்செலவு செய்திருந்தாலும் நல்ல கதை, வலுவான திரைக்கதை, இயல்பான வசனங்கள் மற்றும் இவற்றையெல்லாம் ஒருசேர இணைத்து பாராட்டும்படி இயக்கி இருக்கிறார் டி.வி.ஆர். அவசியம் அனைவரும் பாருங்கள்.

வலைக்குள் சிக்கிய மீன் - டி.வி.ராதாகிருஷ்ணனின் தங்க மீன்.    

--------------------------------------- 

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.

         

Thursday, April 25, 2019

கோடை நாடக விழா 2019: ரயில் சிநேகம்



கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் கோடை நாடக விழாவின் மூன்றாவது நாடகம் ரயில் சிநேகம். 24/04/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறியது. எழுத்து, இயக்கம்: விவேக் ஷங்கர். தயாரிப்பு: ப்ரயத்னா.     

கதைச்சுருக்கம்: 

வைகுண்டபுரம் எனும் சிற்றூர். அரவிந்த் மற்றும் சஞ்சனா பயணித்த வாகனம் கோளாறாகி விட.. இரவில் அங்கிருக்கும் ரயில் நிறுத்தத்தில் தங்க வேண்டிய நிலை. அப்போது சில உருவங்களின் நடமாட்டத்தை பார்க்கிறாள் அஞ்சனா. அது நிஜமா, அமானுஷ்யமா என்பது புலப்படவில்லை. யார் இவர்கள்? இங்கே நடமாட வேண்டிய காரணமென்ன?  

நடிப்பு:

T.D. சுந்தரராஜன், விஸ்வநாதன் ரமேஷ், கிரிஷ் அய்யபத் ஆகிய தேர்ந்த நடிகர்கள் தங்கள் பங்கினை போதுமானவரை அளித்திருப்பினும் இவர்கள் ஏற்ற கதாபாத்திரங்கள் மீது ஈர்ப்பு வரவில்லை. அதற்குக்காரணம் என்னவென்பது இவ்விமர்சனத்தின் 'கதை-இயக்கம்' பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

கோவில் பூசாரி மாரிதாஸாக சுப்புவும், சிறுமியாக அதிதியும் வரும் காட்சிகளில் சிரிப்பதற்கு பெரிதாய் எதுவும் இல்லையென்றாலும் ஓரளவு புன்முறுவல் பூக்க முடிகிறது.

நாடகம் பார்க்கையில் தூக்கம் கண்களை சொக்கிய சமயம் வேப்பிலை அடித்து எழுப்பியதுபோல் 'மாரியாத்தா' பாடலுக்கு சூரஜ் ஆடிய ஆட்டம் உற்சாகத்தை தந்தது. சில நிமிட வாய்ப்பென்றாலும் அதை சிறப்பாக செய்யும் நடிகர் என்பதை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளார்.

அரங்க அமைப்பு:

ஒரு கிராமத்து ரயில் நிறுத்தத்தை தத்ரூபமாக கண் முன் நிறுத்தி பிரமிக்க வைத்துள்ளார் கலை இயக்குனர் மோகன்பாபு. தண்டவாளம்,  அம்மன் கோவில், மரங்கள் இருக்கும் பின்னணி என நாம் உண்மையில் அந்த இடத்தில்தான் இருக்கிறோம் எனும் உணர்வை 100% தந்திருப்பது பிரமாதம்.

மோகன் பாபு எனும் கலைஞர் மேடை நாடகத்திற்கு கிடைத்த மாபெரும் வரம் என்பது மிகையல்ல. ஒவ்வொரு நாடகத்திலும் ஆச்சர்யங்களை தரும் அட்சயபாத்திரமாக தனது உன்னத கலை ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி வருகிறார். மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

பின்னணி இசை:

'சாதகப்பறவைகள்' சங்கரின் இசையமைப்பு பெரும்பாலான இடங்களில் தரமாக இருக்கிறது. ஆனால் நாடகத்தின் ஆரம்ப கட்டத்தில் சில வசனங்களை கேட்க இயலாத வண்ணம் ஒலியின் ஆட்சி. கதையின் முதல் காட்சி முடிந்து பகல் நேரம் விடியும்போது பட்சிகள் கத்தும் சப்தம் நன்றாக இருந்தாலும் நீண்ட நேரம் அதை நீட்டித்திருக்க வேண்டியதில்லை. 

உச்சி வெயில் வரை அவை கத்திக்கொண்டு இருக்கின்றனவே என்று நினைக்கத்தோன்றும் அளவிற்கு எரிச்சலை தருகிறது. வந்த கோபத்தில் அந்த பட்சிகளை சூப் வைத்து விடலாமா என்று கூட நினைக்கத்தோன்றியது. மற்றபடி வேறெந்த குறையுமில்லை.

மாரியாத்தா பாடலை பாடிய ஷ்ரவனின் குரல் கோடைக்கால நீர்மோராக இதம். 

ஒளியமைப்பு:

இரவு நேரம், நிலவொளி, விடியல் என ஒவ்வொன்றிற்கும் அருமையாக ஒளியை அமைத்திருக்கிறார் கோவிந்த் - மனோ லைட்டிங்ஸ்.  

கதை - இயக்கம்:  

வழக்கம்போல ஒரு வித்யாசமான கதையை தேர்வு செய்துள்ளார் விவேக் ஷங்கர். எழுத்து வடிவில் ஓரளவு வலுவாக இருக்கலாம். ஆனால் மேடை நாடகமாக மாறும்போது கதையோட்டத்தை சுவாரஸ்யப்படுத்தாமல் போயிருப்பது மைனஸ்.

தேவையற்ற சென்டிமென்ட், அவ்வப்போது வரும் அதிரடி திருப்பங்கள் என வேண்டுமென்றே ரசிகர்களை கட்டிப்போட வேண்டும் என்பது விவேக்கின் நாடகங்களில் பெரும்பாலும் இருக்காது. சற்று மெதுவாக காட்சிகள் நகர்ந்தாலும் அதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் இருக்கும். இயல்பான திருப்பங்கள் இருக்கும்.     

ஆனால் ரயில் சிநேகம் எல்லைமீறி பொறுமையை சோதித்து விட்டது. நாடகத்தின் நீளம் கிட்டத்தட்ட 1 மணி 50 நிமிடங்கள். 'இவ்வளவு நேரம் நாடகம் இருக்கலாமா?' என்றால் நிச்சயம் இருக்கலாம். அது கதையை பொறுத்தது. ஆனால் இந்த நாடகத்திற்கு இவ்வளவு நீளம் மிக அதீதம்.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் வாஞ்சிநாதனாக கிரீஷ். தன்னால் இயன்றவரை நடிப்பினை தர, அதற்கு துணையாக T.D. சுந்தரராஜன் மற்றும் விஸ்வநாதன் ரமேஷும் நடித்திருந்தனர். ஆனால் கதையில் ஏற்பட்ட தொய்வு இவர்களின் நடிப்பை முந்திக்கொண்டது.

'தமிழ், மற்றும் சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்களை இங்கிருப்பவர்கள் சொன்னால் கட்டாயப்படுத்தியது என்று சொல்வார்கள்' என்பதாக ஒரு வசனம். அது யாருக்கு சொல்லப்பட்டு என்பதில் தெளிவில்லை. இங்கிருப்பவர்கள் ஒன்று தமிழை எதிர்ப்பார்கள் அல்லது சமஸ்கிருதத்தை எதிர்ப்பார்கள். இரண்டையும் சேர்த்து எதிர்ப்பவர்கள் யாரென்று புரியவில்லை. கைத்தட்டலுக்காக வைக்கப்பட்டது போலவே இருந்தது.

நாடகம் துவங்கிய ஒருமணிநேரம் வரை வைகுண்டபுரம் ஊரில் இருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் யார்? அவர்களின் பின்னணி என்னவென்பதை விளக்குகிறார்கள். விளக்குகிறார்கள். விளக்குகிறார்கள். விளக்குகிறார்கள். விளக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அனைவருக்கும் ஒரு சோகமான ஃப்ளாஷ் பேக். நாமும் சோர்வாகி ஒரு போர்வையை போர்த்திக்கொண்டு தூங்கி விடலாம் என்று நினைக்க வேண்டி இருந்தது. ஒருவேளை இக்கதையின் ஆரம்பத்தில் ரயில் நிலையத்தில் உறங்கும் நபர்தான் இதற்கான குறியீடோ?

மத்திய ரயில்துறை அமைச்சர் பேட்டி அளிப்பதோடு நாடகம் முடியும் என நினைத்தால் அதன் பிறகு மேலும் இரண்டு க்ளைமாக்ஸ் காட்சிகள் வந்து சோதிக்கின்றன.

கார்ப்பரேட் தாக்கம் இன்றி தன்னிறைவு அடையும் தங்கள் ரயில் வசதி வேண்டாம் என்று ஊர் பெரியவர்கள் சொல்வது அர்த்தமற்றதாக உள்ளது. பல கிலோ மீட்டர் தூரம் சென்று ரயிலேறும் மக்களின் சிரமங்களுக்கு ஒரு விடிவு வந்தால் அதை உடனே ஏற்பவர்கள்தானே நல்ல மனம் கொண்டவர்களாக இருக்க முடியும்?

ரயில் வந்து விட்டால் கார்ப்பரேட் வர்த்தகம் நுழைந்து விடும் என்கிற அச்சம் எதற்கு? இவ்வளவு ஒற்றுமையாக இருக்கும் கிராமத்தார் ஒருவேளை ரயில் வசதியை பயன்படுத்தி கார்ப்பரேட் வணிகம் ஊருக்குள் வந்தாலும் அந்த சந்தைக்கு ஆதரவு தராமல் ஒன்றாக நின்று ஜெயிப்பதுதானே அந்த ஊருக்கே பெருமை? அப்படித்தானே இதற்கு முன்பு பாடுபட்டு இதனை ஒரு மாதிரி கிராமமாக மாற்றினார்கள்?

தங்கள் நிலத்தை ஆக்ரமிக்கும் விமானம் நிலையம், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள், ஆற்றை மாசுபடுத்தும் குளிர்பான நிறுவனங்கள் ஊருக்குள் வந்தால் அதை தடுக்க நினைப்பதில் அர்த்தம் உள்ளது. ஆனால் முன்பே இருக்கும் தண்டவாளத்தில் இரண்டு நிமிடம் மட்டும் ரயில் நின்று சென்றால் தங்கள் ஊரை கார்ப்பரேட் தின்று விடும் என்று நினைப்பது அநியாய பயம் மற்றும் கற்பனையாகவே படுகிறது.

ஒரு வித்யாசமான முயற்சியை மட்டும் காண நினைப்பவர்கள் அபாய சங்கிலியை இழுத்து வைகுண்டபுரம் ஸ்டேஷனில் இறங்கி கொள்ளலாம். ஆனால் திருப்தியான நாடகம்தான் வேண்டும் என்றால் வைகுண்டபுரம் மாரியம்மனுக்கு வணக்கம் வைத்தபடி இன்னொரு ஸ்டேஷனை நோக்கி நகரலாம்.

ரயில் சிநேகம் - என்ஜின் கோளாறு. 

---------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.  

Wednesday, April 24, 2019

கோடை நாடக விழா 2019: சதி விதி மதி

 



கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் 2019 கோடை நாடக விழாவின் இரண்டாவது நாடகம் 'சதி விதி மதி' 24/04/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறியது. லீகல்லி யுவர்ஸ் குழுவின் ஏழாவது படைப்பு. எழுத்து, இயக்கம்: சதீஷ் சந்திரசேகரன்.   

கதைச்சுருக்கம்: 

1519, 1919 மற்றும் 2019 என மூன்று காலக்கட்டங்களில் நடக்கும் கதை. கிராமத்தில் இருக்கும் மலைப்பகுதி. அதன் மேல் உள்ள மலையப்ப சாமிதான் அம்மக்களின் கடவுள். அங்கு அர்ச்சகராக இருக்கும் சக்ரபாணி மீது ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறது. சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் நீதிமன்ற விசாரணை நடைபெறுகிறது.  இதற்கும் மற்ற இரு கதைகளுக்கும் என்ன சம்மந்தம்? யார் இந்த மலையப்ப சுவாமியும், சக்ரபாணியும் என்பதை விவரிக்கிறது இந்நாடகம்.

நடிப்பு: 

மூன்று வேடங்கள் ஏற்று நடித்துள்ளார் சதீஷ். சக்ரபாணியாக ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே வசனம் பேசி இருந்தாலும் நெகிழ்ச்சியான நடிப்பில் அசத்தி இருக்கிறார். உண்மையிலேயே கதறலும், அழுகையும் வெளிப்படுகிறது. அடுத்து மன்னராகவும் வந்து மனதை கவர்கிறார்.  

இதுபோன்ற இரு மாறுபட்ட கேரக்டர்களை அப்படியே பிரதிபலிக்க நிச்சயம் நல்ல நடிப்பு தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒப்பனைகளும், வசனங்களும் மட்டுமே காப்பாற்றி விடாது. சதீஷிற்கு சிறப்பாக நடிக்க தெரிந்திருப்பதால் இரண்டிலுமே பிரகாசித்துள்ளார். ஒரு நடிகராக இவருக்கு இந்நாடகம் பெரிய பெயரை பெற்றுத்தரும். 

அதேநேரத்தில் அல்லிராணியாக இவர் நடித்திருப்பது திருஷ்டி பரிகாரம். நாடகத்தின் இயக்குனர் மற்றும் தயாரிப்பாளராக இருந்தால் இதுபோன்ற அட்வான்டேஜ்களை எடுத்துக்கொள்ள நினைப்பது பலரது வழக்கம். அதை சதீஷும் செய்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். ஒரு நாடகத்திற்கான இலக்கணத்துடன் இருந்த இப்படைப்பு காஞ்சனா படத்தில் திருநங்கையாக வரும் சரத்குமாரை நகல் எடுத்து சதீஷ் நடித்ததால் சினிமாவாக மாறிவிட்டது. திருநங்கைக்கான குரலிலும் இவர் பேசவில்லை. 

சக்ரபாணியின் மனைவியாக ஸ்வேதா வெங்கட் மற்றும் மகளாக தியா ரஞ்சித். 

முக்கியமான வசனங்களை பிழையின்றி பேசுவதில் பெரியவர்களை விட சிறியவர்கள் கெட்டிக்காரர்கள். சாட்சியாக, கஜினியின் வரலாறு சொல்பவராக, தந்தைக்காக ஆக்ரோஷம் கொள்பவராக  வெளுத்து வாங்கியிருக்கிறார் தியா. நல்ல கதை மற்றும் அதில் இவரின் திறமைக்கு தீனி போடும் கேரக்டர் இருந்தால் மட்டும் ஒப்புக்கொள்கிறாராம். நாடக இயக்குனர்கள் கேட்டுப்பார்க்கவும்.  ஒப்புதல் கிடைத்தால் உங்கள் அதிர்ஷ்டம்.  

விரக்தியை வெளிப்படுத்தி சபதமேற்கும் மனைவியாக சிறப்பாக ஸ்கோர் செய்திருக்கிறார் ஸ்வேதா வெங்கட். 

2019 ஆம் ஆண்டு நடைபெறும் விசாரணையில் வரும் பெண் நீதிபதியாக லதா வெங்கட். உண்மையில் ஒரு நீதிபதியைத்தான் பார்க்கிறோம் என்று சொல்லும்படியான நல்ல நடிப்பு.

சவுக்கித்தாராக வரும் நாகராஜன் கலகலப்பிற்கு உத்திரவாதம் தருகிறார். அரசியல் நையாண்டி வசனங்களை சிரிக்கும்படி எழுதியதும் இவர்தான். 

வழக்கறிஞர்கள் கமல்நாத், ரஞ்சித் மற்றும் இரு நீதிபதிகள் பெஞ்சில் இருக்கும் நாகராஜன் (சவுக்கித்தார்), பத்மநாபன் ஆகியோரின் பங்களிப்பும் பாராட்டத்தக்கது. 

இன்னும் ஏகப்பட்ட பேர் நடித்திருக்கிறார்கள். யாரும் சோடை போகவில்லை. 

வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வரும் கதையில் ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட கேரக்டர்களில் நடித்து நாடகத்திற்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார்கள். ஒரே மேடையில் மூன்று கதைகளுக்கான அரங்கம். அதில் ஒரு காலகட்ட கதை நடந்து கொண்டிருக்கையில் மற்ற இரண்டு இடங்களிலும் மேடை வெளிச்சம் இல்லை. அந்த நேரத்திலும் பாவனைகள் மூலம் நடித்துக்கொண்டே இருப்பது நன்று. 

அரங்க அமைப்பு: 

கலை இயக்குனராக மோகன் பாபுவிற்கு இது இன்னொரு உச்சம். கீழ் தளத்தில் இரண்டு நீதிமன்ற விசாரணை இடங்கள், மேல் தளத்தில் மலையப்ப சுவாமி கோவில் என கச்சிதமாக அரங்க அமைப்பு செய்து பிரமிக்க வைத்திருக்கிறார். 'ஒரு மேடை நாடகத்திற்கு இவ்வளவு சிரமங்களை ஏற்று இப்படி ஒரு அரங்கை அமைக்க வேண்டுமா?' என்கிற கேள்வி இதர அரங்க அமைப்பாளர்களுக்கு எழும். சிலர் இயலாது என்பார்கள். மற்றவர்கள் முயற்சி செய்தாலும் முழுமைத்தன்மை இருக்காது. ஆனால் மோகன் பாபு அதை நிகழ்த்திக்காட்டி இருக்கிறார். 'சதி விதி மதி' எனும் மலையப்ப சுவாமியை காத்திருக்கும் 'தளபதி' மோகன் பாபு என்றே சொல்லலாம். அந்தளவிற்கு இப்படைப்பின் முதுகெலும்பாக இருக்கிறது அரங்க அமைப்பு. இதன் மூலம் சிறந்த அரங்க அமைப்பாளராக மேலும் பல படிகளை தாண்டியிருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.

ஒரிஜினல் பின்னணி இசையை திறம்பட அமைத்துள்ளார் தக்ஷின். காட்சிகளின் சூழலுக்கு பொருத்தமாய் அமைந்துள்ளது.

ஒப்பனையாளர் சிங்கமுத்து, ஆடை வடிவமைப்பாளர் அஷ்வினி, மனோ லைட்ஸின் ஒளியமைப்பு என அனைத்தும் நிறைவு.

தொழில்நுட்பம், நடிப்பு போன்றவை ஒரு நாடகத்திற்கான தூண்கள். ஆனால் அவற்றை விட முக்கியமானவை கதை. திரைக்கதை, வசனம் மற்றும் இயக்கம். இதற்கு பொறுப்பேற்றுள்ள சதீஷ் தன் பணியை எப்படி செய்துள்ளார்?  

கதை:

மூன்று வகையான கதை. அவற்றுக்கான தொடர்பு. ஒவ்வொரு காலத்திலும் அதில் வாழும் மாந்தர்கள் எப்படி இன்னொருவராக மாறுகிறார்கள்? அதற்கான பின்னணி என்ன? எதை நோக்கி விசாரணை நகர்கிறது? தீர்ப்பு எப்படி இருக்கும்? அதை சொல்ல வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் நீதிபதிகள் கையாளும் முறையென்ன?

இவற்றையெல்லாம் துவக்கத்தில் யூகிக்க வைத்துவிட்டு நேரம் போகப்போக முடிச்சுகளை அவிழ்த்து தெளிவாக புரிய வைக்கும் சிறப்பான கதையம்சம். கதாசிரியராக அஸ்திவாரத்தை பலமாக போட்டிருக்கிறார் சதீஷ்.

திரைக்கதை:

கதைக்கான கட்டமைப்பு வலுவாக இருந்தாலும் அதனை கரைசேர்ப்பது சீராக நகரும் திரைக்கதைதான். அதிலும் இதுபோன்று பல்வேறு சம்பவங்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் இருக்கும் கதைக்கு திரைக்கதையோட்டம் இதயத்துடிப்பு போன்றது. அதை போற்றும்படி செய்துள்ளார் சதீஷ்.

வெவ்வேறு மதங்களை சேர்ந்தவர்களுக்கு இடையே நடக்கும் பனிப்போர், இருதரப்பு வழக்கறிஞர்களுக்கு இடையே நடக்கும் விசாரணை மோதல்கள், தர்மம் மற்றும் அதர்மத்தின் பக்கம் நிற்கும் நீதிபதிகள், சக்ரபாணி மற்றும் குடும்பத்தார், ஊர்த்தலைவர், இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்கள், அவர்களின் புதல்விகள் என அனைத்தையும் கதையுடன் சரியாக தொடர்புபடுத்தி, அதற்கான நியாயத்தை (Justification) செய்திருப்பது அட்டகாசம்!!

தமிழ் மேடை நாடக திரைக்கதை அமைப்புகளில் இந்நாடகம் மிக முக்கியமான இடத்தை பிடித்திருக்கிறது. இம்மாதிரியான சிக்கலான திரைக்கதை அம்சத்தை உருவாக்கி அதை எப்படி முன்னோக்கி நகர்த்துவது, எந்த மையப்புள்ளியில் கதையை முடிப்பது என்று பல கதாசிரியர்கள் குழம்பி ரசிகர்களையும் குழப்புவது உண்டு. ஆனால் கம்பி மேல் நடந்து தனது இலக்கை துல்லியமாக அடைந்திருக்கிறார் சதீஷ்.

வசனம்:

மதமாற்றம் எனும் சென்சிடிவான விஷயம் இருபக்கமும் கூர்மையான கத்தி போன்றது. அதை நேர்த்தியாகவும், நம்பும்படியாகவும் கையாண்டிருக்கிறார் சதீஷ். மலையப்ப தேசத்தை பாரதமாகவும், இஸ்லாமிய எதிரிகளை பாகிஸ்தான் தேசத்தவர்களாகவும் சித்தரித்து பேசும் வசனங்கள், சக்ரபாணி மற்றும் குடும்பத்தாரின் குமுறல்கள்,  ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை லாஜிக் குறைபாடுகள் இன்றி விறுவிறுப்பாக நடைபெறும் நீதிமன்ற உரையாடல்கள் என நாடகம் முழுக்க சிறந்த வசனங்கள் கோலோச்சுகின்றன.

பாஜக தவிர்த்து மற்ற கட்சிகளை மட்டுமே கிண்டல் செய்து சுய மகிழ்ச்சி கொள்ளும் நாடக குழுக்களுக்கு மத்தியில் தாமரை மலராது, சவுக்கிதார் என நகைச்சுவை வசனங்களை தேவையான இடத்தில் வைத்து ரசிக்க வைத்துள்ளார். ஸ்டாலின், சசிகலா, அமமுக, வைகோ, சீமான் என அனைவரையும் பதம் பார்க்கும் மன்னரின் கத்தி காங்கிரசை மட்டும் கண்டுகொள்ளவில்லையோ? 

சதீஷ் உட்பட சிலர் ஆங்காங்கே வசனங்களை உச்சரிப்பதில் தடுமாறினர். மேலும் பயிற்சி வேண்டும்.  

இயக்கம்:

ஏகப்பட்ட நடிகர்கள், வலுவான பின்னரங்க (back stage) அணி, கதைக்கு தேவையான பிரம்மாண்ட தயாரிப்பு, தானும் முக்கிய வேடங்களில் நடிப்பது என பல்வேறு விஷயங்களை ஒருங்கிணைத்து ஒரு வெற்றிகரமான இயக்குனராக சாதித்திருக்கிறார் சதீஷ்.

இன்னும் சற்று அதிகப்படியான வழக்காடல் நுட்பங்கள், இடியாப்ப சிக்கல் கொண்ட கதை, தேர்ச்சியற்ற நடிகர்கள், வலுவற்ற பின்னரங்க அணி என ஏதேனும் ஒன்று இருந்திருந்தால் விதிவசத்தால் இந்நாடகம் பின்னடைவை சந்தித்து இருக்கும். ஆனால் மதியூகம் கொண்ட கப்பல் மாலுமியால்தான் இந்த தடைகளை அகற்றி கரை சேர இயலும்.  கேப்டன் சதீஷ் அதனை நிரூபித்து காட்டியிருக்கிறார்.  

'நூற்றாண்டுகளுக்கு கடந்தும் விதி நம்மை துரத்துமா? நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது?'...  

இந்நாடகம் பார்த்து முடிந்ததும் இந்த முக்கியக்கேள்வி எழும்.

ஆனால் இக்கதையில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகளை தீர்மானிப்பது 'விதிதான்' என்பது 2019 ஆம் ஆண்டு குற்றம் சாட்டப்பட்ட தரப்பிற்கு வாதாடும் வழக்கறிஞர், சக்ரபாணியின் மனைவி - மகள் உள்ளிட்ட சிலரின் நம்பிக்கை மட்டுமே. 

நீதிமன்ற சாட்சியம் மற்றும் ஆதாரம், வழக்காடும் தன்மை உள்ளிட்டவற்றை வைத்தே க்ளைமாக்ஸ் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. 1919 பிரிட்டிஷ் கால தீர்ப்பில் சதியும், 2019 ஆம் ஆண்டு தீர்ப்பில் மதியும் வெல்கின்றன. அதை விதியென்று நம்புகிறோம். ஒரு அற்புதமான இயக்குனராக சதீஷை கொண்டாட வேண்டிய மையப்புள்ளி இதுதான். சிறப்பு..சிறப்பு!! 

ஒவ்வொரு காட்சியும், வசனமும் இக்கதையை சங்கிலிபோல இணைத்து இன்னொரு கட்டத்திற்கு நகர்த்துகிறது. ஆகவே கவனச்சிதறல் இன்றி அனைத்தையும் கண்டால் மட்டுமே ரசிகர்களுக்கு புரியும். இடையில் சில நிமிடங்களை கோட்டை விட்டு விட்டால் அதற்கு இந்நாடகக்குழு பொறுப்பாக இயலாது. 

மேடை நாடகங்களை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கு மாறுபட்ட முயற்சிகள் அவ்வப்போது வந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவை வெறும் முயற்சிகளாக இருந்தால் போதாது. ஒரு முழுமையான படைப்பாகவும் உருப்பெற்றால் மட்டுமே நாடகக்கலைக்கும், ரசிகர்களுக்கும்  பயனளிக்கும். 

அவ்வகையில் இது தமிழ் மேடை நாடக வரலாற்றில் ஒரு மிகச்சிறந்த நாடகமாக உயர்ந்து நிற்கிறது. லீகல்லி யுவர்ஸ் குழுவினர் அனைவர்க்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். பிரசித்தி பெற்ற திருவாரூர் தேரை மக்களின் பார்வைக்கு இழுத்து வந்து மீண்டும் கவனமாக கோவிலருகே சேர்த்துள்ளீர்கள். மீண்டும் பல்வேறு இடங்களுக்கு வடம் பிடித்து இழுத்துச்செல்வீர்கள் என்பது உறுதி.  

சதி விதி மதி - சதீஷின் சிங்க கர்ஜனை. 

--------------------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.  


   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...