CINEMA SHOULD MAKE YOU FORGET YOU ARE SITTING IN A THEATER – ROMAN POLANSKI

Tuesday, March 26, 2019

துக்ளக் தர்பார் - நாடக விமர்சனம்




தமிழில் வந்த அரசியல் நையாண்டி படங்களில் 1971 ஆம் ஆண்டு சோ. ராமசாமியின் எழுத்து, இயக்கம் மற்றும் நடிப்பில் வெளியான 'முகமது பின் துக்ளக்'  முக்கியமானது. தனித்துவமானது. 

சோவின் 'என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்' எனும் நாடகத்தை மீண்டும் மேடைக்கு கொண்டு வந்தார் டி.வி.வரதராஜன். தற்போது துக்ளக்கையும் அழைத்து வந்திருக்கிறார். 21/03/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறிய இந்நாடகத்திற்கு கதை, வசனம்: 'துக்ளக்' சத்யா. நாடகமாக்கம், இயக்கம்: டி.வி.வரதராஜன். தயாரிப்பு: உஷா வரதராஜன், யுனைடட் விஷுவல்ஸ்.

2019 ஆம் ஆண்டிற்கான நாடாளுமன்ற தேர்தல் நேரம் என்பதால் சமகால அரசியலை கையில் எடுத்து இருக்கிறார்கள். விண்ணுலகில் இருக்கும் 'சோ'வை சந்திக்கிறார் துக்ளக். நாற்பது நல்ல வேட்பாளர்களை நிறுத்தி வெற்றி பெற செய்தால் மட்டுமே தமிழகத்தை காப்பாற்ற முடியும் என்பதால் பூவுலகிற்கு வருகிறார் துக்ளக். இங்கே அவர் சந்திக்கும் பிரச்னைகள் என்னவென்பதை சொல்கிறது கதை.


இந்நாடகத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள் அனைத்தும் கற்பனையே என்று பொறுப்பை துறந்தாலும்...யாரை, எதை சொல்கிறார்கள் என்பது ஊரறிந்த விஷயம்.

சோ ஏற்று நடித்த துக்ளக் வேடத்தில் வரதராஜன். கடினமான சவால் என்றாலும் அதனை தனது பாணியில் நன்றாக செய்திருக்கிறார். சமயத்தில் புத்திசாலியாகவும், மற்ற நேரங்களில் ஏடாகூடமாக முடிவு எடுப்பவராகவும் சித்தரிக்கப்பட்டவர் துக்ளக். துள்ளல், நையாண்டி என வெளுத்து வாங்கியிருப்பார் சோ. அது வரதராஜனிடம் இன்னும் இருந்திருக்கலாம்.

ஒரு கால கட்டத்திற்கு பிறகு பச்சை உடைக்கு மாறினார் சோ. பல்வேறு (அரசியல்) மேடைகளில் இதுதான் அவரது சீருடை. இவரது நிஜ வாழ்க்கை கதாபாத்திரத்தை ஏற்று நடித்திருப்பவர் P.T. ரமேஷ். பல நாடகங்களில் நல்ல குணச்சித்திர நடிகராக மிளிர்ந்தவர். இது முற்றிலும் மாறுபட்ட களம். ஆனால் மேடையில் நாம் 'சோ'வைத்தான் பார்க்கிறோம் என்று நினைக்கும் அளவிற்கு தத்ரூபமான நடிப்பு. 'சோ'வை 100% உள்வாங்கி இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். பிரமாதம், அமர்க்களம்... என எத்தனை வார்த்தைகளால் ரமேஷை புகழ்ந்தாலும் தகும்.

கமல்ஹாசனாக கிரிஷ் வெங்கட். தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல. பேச்சிலும் கமலை பிரதிபலித்து அனைவரையும் நகைச்சுவையில் ஆழ்த்தி விடுகிறார். சமூக, புராண, வரலாற்று நாடகங்களில் முத்திரை பதித்து வரும் இளம் நடிகர்களில் கிரிஷ் வெங்கட் குறிப்பிடத்தக்கவர். ஓவர் ஆக்டிங் செய்யாமல் யதார்த்த நடிப்பால் பெயரை வாங்கி விடுவார். இங்கேயும் அப்படித்தான். தனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு சிறப்பாக பயன்படுத்தி சிக்ஸர் அடித்திருக்கிறார். கிரிஷ் எனும் திறமையான நடிகரை மேடை நாடக குழுக்கள் மேலும் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

தமிழுடன் தெலுங்கு கலந்து பேசும் ஜெயலலிதா - சசிகலா - வைகோ ஆகிய மூவரின் கலவையாக வழக்கம்போல நன்றாய் நடித்துள்ளார் லக்ஷ்மி. எடப்பாடியாக ஸ்வயம் ப்ரகாஷ் கனப்பொருத்தம்.

'பதூதா' சங்கர் குமார், 'டிவி நிருபர்' ராமானுஜம் ஆகிய இருவரும் அவ்வப்போது நகைச்சுவைக்கு துணை நிற்கிறார்கள்.


பத்மா ஸ்டேஜ் கண்ணனின் அரங்க அமைப்பு மற்றும் சங்கர சேகரனின் ஒப்பனையில் எந்தக்குறையும் இல்லை. ஆடை வடிவமைப்பும் குறிப்பிடும்படி நன்றாய் இருக்கிறது. பின்னணி ஒலியில் இன்னும் கவனம் செலுத்தி இருக்கலாம்.  

துக்ளக் சத்யா:

ஒரு சில கதாபாத்திரங்களை எளிதில் கண்டுபிடித்து விடும்படியாகவும், மற்றவற்றை சற்று யோசித்து உணரும்படியுமாக கதை மற்றும் வசனங்களை எழுதி உள்ளார். உதாரணத்திற்கு மேற்குறிப்பிட்ட லக்ஷ்மியின் அரசியல்வாதி வேடம்.

'கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கற்பனையே' என்று கூறிவிட்டு அதில் நடிக்கும் சோ, துக்ளக், பதூதா, நாரதர் ஆகியோரின் பெயர்களை வெளிப்படையாக சொல்லி இருப்பது நகைமுரண்.

கூட்டணி சேர பணம் வாங்குதல் - பெறுதல், கூவத்தூர் கூத்து, மெரினா சமாதி தியானம் என பல்வேறு சமகால அரசியல் நிலவரங்களை அரசியல் நையாண்டி செய்து சோவின் பாணியில் ரசிக்க வைக்கிறது சத்யாவின் எழுத்து.

'சபா நாடகம்' என்றாலே பாஜக மற்றும் மோடியை கிண்டல் செய்யாமல் இருப்பதுதான் 2014 முதல் பின்பற்றப்பட்டு வரும் மரபு. இதுவும் அப்படித்தான் இருக்கும். அதிலும் துக்ளக் பத்திரிக்கையை சேர்ந்தவர் வசனம் எழுதினால் வேறு எதை எதிர்பார்க்க முடியும் என்று முன் முடிவோடுதான் நாடகம் பார்க்க அமர்கிறோம்.  

கபர்தார் சிங் (அமித் ஷா) கேரக்டர்,   30 தொகுதிகளில் நின்றால் மூன்றில் கூட ஜெயிக்க மாட்டோம், கூட்டணிக்கு அதிகப்பணம் தரும் காவிக்கட்சியை மாட்டி விடும் துக்ளக் என சத்யாவின் எழுத்துகள் பாஜகவையும் பகடி செய்திருப்பது அதிசயம். அதே சமயம் இது போதுமானதா என்றால்... இல்லையென்றே சொல்ல வேண்டும்.

துக்ளக் சத்யாவின் மனதில் இருக்கும் காவிச்சார்பு இங்கே அதிகம் கோலோச்சி இருப்பதால் கட்சி சார்பற்ற ரசிகர்களுக்கான நாடகமாகவும், துணிச்சலான அரசியல் நாடகமாகவும் இல்லாமல் போயிருப்பது இதன் பெரிய குறை. அதை சற்று விரிவாக பார்க்கலாம்.

துணிச்சலின்மை:

சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பிருந்த பிரிட்டிஷ் ராஜ்யம், அதற்கு பின்பான இந்திய அரசு, தமிழக அரசு, கடவுள் பெயரால் நடக்கும் மூட நம்பிக்கைகள் என அனைத்திற்கும் எதிராக நாடகங்களை போட்டு  துணிச்சல் மிக்க கலைஞராக பிரகாசித்தவர் எம்.ஆர்.ராதா.

அதுபோல திமுக ஆட்சி நடந்த 1971 ஆம் ஆண்டில் அவர்களை நையாண்டி செய்து 'முகம்மது பின் துக்ளக்'கை திரைக்கு கொண்டு வந்து பெரும் வரவேற்பை பெற்றவர் சோ. அதுபோக பல்வேறு அரசியல் நாடகங்களையும் அஞ்சாமல் மேடையேற்றிய துணிச்சல்காரர்.

ஆனால் துக்ளக் சத்யா உள்ளிட்ட பல்வேறு சபா நாடகத்தை சேர்ந்த கதை, வசனகர்த்தாக்களின் பேனாக்களுக்கு ஆளும் மத்திய மற்றும் மாநில அரசியல்வாதிகளுக்கு எதிராக எந்த சமரசமும் இன்றி எழுதும் துணிச்சல் இல்லை என்பதே அப்பட்டமான நிதர்சனம்.  அதற்கு துக்ளக் தர்பார் ஒரு உதாரணம். எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா? இப்படித்தான்...

1. கமலஹாசனை ஒரு குழப்பவாதி என்று நான்கைந்து காட்சிகளில் அழுத்தமாக பதிய வைப்பதில் காட்டும் ஆர்வத்தை அரசியலுக்கே வராத ரஜினி மீது காட்டாமல் ஒரே ஒரு வசனத்துடன் சத்யாவின் எழுத்து எளிதில் கடப்பது. அதற்கு ஒரே காரணம்....ரஜினி ஒரு பாஜக ஆதரவாளர், ஆன்மீக அரசியல்வாதி என்பது மட்டுமே.

2. எடப்பாடி, சசிகலா, அமித் ஷா போன்றோரை கூடத்தான் நையாண்டி செய்துள்ளோம். அவர்களும் ஆளும் கட்சியை சேர்ந்தவர்கள்தானே என்று கூறலாம். இறந்துபோன கருணாநிதி, ஜெயலலிதா, பொம்மலாட்ட கதாபாத்திரம் போல இருக்கும் எடப்பாடி, சிறையில் இருக்கும் சசிகலா, இரண்டாம் இடத்தில் இருக்கும் அமித் ஷா... இவர்களை நையாண்டி செய்வதா துணிச்சல்?      

கருணாநிதியும், ஜெயலலிதாவும் தமிழ்நாட்டை ஆண்டபோது அவர்களை நேரடியாக குறிப்பிட்டு துக்ளக் சத்யா உள்ளிட்ட சபா நாடக எழுத்தாளர்கள் மற்றும் இயக்குனர்கள் எத்தனை நாடகங்களை போட்டிருக்கிறார்கள்? மோடியின் ஆட்சியில் ஆயிரம் நன்மைகள் இருக்கலாம். குறைந்தபட்சம் பத்து குறைகள் கூடவா தென்படவில்லை?  அதை தைரியமாக பகடி செய்வதற்கு பெயர்தானே துணிச்சல்? பணமதிப்பு நீக்கம் போன்ற ஒரு சில மயிலிறகு தடவப்பட்ட வசனங்கள் மட்டுமே போதுமானதா? 

இப்போது புரிகிறதா... எம்.ஆர்.ராதா மற்றும் 'சோ'விற்கு பிறகு ஆளும் கட்சி மற்றும் அதன் தலைவரின் தவறான கொள்கை, திட்டங்கள் மற்றும் ஆட்சி செய்யும் முறை பற்றி ஒருவராலும் முழுநீள அரசியல் நாடகம் போட இயலாதது ஏன் என்று?

உங்களுக்கு பாஜக மற்றும் மோடி மீது பற்று இருக்கலாம் திரு. சத்யா அவர்களே. ஆனால் அதை கட்சி சார்பற்று நாடகம் பார்க்கும் ரசிகர்கள் மீது திணிப்பது ரசிக்கும்படியில்லை. அரசியல் கதையை தொடக்கூடாது. தொட்டால் அனைவரையும் விளாச வேண்டும். அவர்தான் நேர்மையான எழுத்தாளர். ஒருவேளை இதை நீங்கள் 'பாஜகவிற்கான பிரச்சார நாடகம்' என்று நாளிதழ்கள் மற்றும் மேடையில் அறிவித்து இருந்தால் இந்த விமர்சனத்திற்கே வேலையில்லை.

வரதராஜன்:

உங்களது பல்வேறு சமூக நாடகங்கள்... கருத்து மற்றும் நகைச்சுவை கலந்து ரசிகர்களுக்கு குறைந்தபட்ச உத்திரவாதத்தை அளித்து வருபவை. 'ஸ்ரீ தியாகராஜர்' நாடகம் உங்களுக்கு ஒரு மைல் கல். 

சோவின் 'என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்' நாடகத்தின் கதை, வசனத்தில் ஒரு மாற்றமும் செய்யாமல் மீண்டும் அரங்கேற்றியது உங்கள் நேர்மைக்கான சான்று.

ஆனால் துக்ளக் தர்பார் மூலம் நீங்களும் காவிச்சார்பு நிலைப்பாட்டை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டு இருப்பது வருத்தம் கலந்த ஆச்சர்யம். தனிமனிதராக உங்களுக்கான அரசியல் நிலைப்பாடு எப்படி இருந்தாலும் அதை கேள்வி எழுப்ப அவசியமில்லை. ஆனால் ஒரு நல்ல நாடக கலைஞரான நீங்கள் இப்படி மாறியிருப்பதுதான் ஆச்சர்யம்.  

நீங்கள் அனைத்து ரசிகர்களுக்குமான நடிகர், இயக்குனர் மற்றும் தயாரிப்பாளர். அரசியல் நையாண்டி நாடகங்களை செய்வது உங்கள் கருத்து சுதந்திரம் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால் அது ஒரு கட்சி சார்பாக இருப்பது சரியா என்பதை மட்டும் சுய ஆய்வு செய்து பாருங்கள்.  

பொதுவான ரசிகர்களுக்கான கலைஞராக நீங்கள் மீண்டு(ம்) எப்போது வருவீர்கள்?

மேற்சொன்ன குறைகளை தாண்டி துக்ளக் தர்பார் ஒருமுறை கண்டு ரசிக்கும்படியான அரசியல் நாடகமாக இருக்கிறது. நாள்தோறும் இந்நாட்டில் பல அரசியல் கூத்துகள் நடக்கும்போது.. அதுபற்றி பேச அரசியல் நாடகங்கள் இல்லாத வறட்சியை துக்ளக் தர்பார் போக்கியுள்ளது என்பது உண்மை. 

ஆனால் எந்த படைப்பாக இருந்தாலும் க்ளைமாக்ஸ் மிக முக்கியம். அதை பாஜக மற்றும் மோடிக்காக வாக்களிக்க சொல்லும் பிரச்சார மேடையாக்கி இருப்பது துக்ளக் தர்பாரின் பெரிய பின்னடைவு.

அடுத்த முறை உண்மையான சர்ஜிக்கல் ஸ்ட்ரைக் நாடகம் போடுவீர்களா என்பதை காலம்தான் முடிவு செய்யும். காத்திருக்கிறோம். 

துக்ளக் தர்பார் -  பாஜக மற்றும் மோடி ரசிகர்களுக்கு மட்டும். 

-----------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.
         

Monday, March 25, 2019

ஹோம் மேக்கர் - நாடக விமர்சனம்



  
1971 ஆம் ஆண்டு வெளியான Fiddler on the Roof எனும் ஹாலிவுட் மியூசிகல் நகைச்சுவை படத்தை தழுவி/இன்ஸ்பயர் ஆகி வந்திருக்கும் நாடகம் ஹோம் மேக்கர். எழுத்து: ஆனந்த் ராகவ். இயக்கம்: T.D. சுந்தரராஜன்.

ஓயாது வீட்டு வேலை செய்யும் இல்லத்தரசியை வீட்டில் இருப்போரே புரிந்து கொள்ளாமல் போக.. அவர் எப்படி தன் வாழ்வை மாற்றியமைக்கிறார் என்பதை சொல்லும் கதை.

கதையின் நாயகியாக சுசித்ரா ரவி, கணவராக ஸ்ரீ அருண்குமார், மாமனாராக விஸ்வநாதன் ரமேஷ், மகனாக கார்த்திக் பட், மகளாக வைஷ்ணவி, தனியார் நிறுவன மேலாளராக கணபதி சங்கர் என அனைவரின் நடிப்பும் நிறைவு.

குடும்பத்தாருக்கு பணிவிடை செய்து ஏளனத்தை சன்மானமாக பெறும் பெண்மணியாக அளவான ரியாக்சன்கள் தந்து நல்ல நடிப்பை தந்திருக்கிறார் சுசித்ரா. அதிகம் உணர்ச்சி வசப்படாமல் ஒரு குடும்பப்பெண் படும் இன்னலை ரசிகர்களுக்கு யதார்த்தமாய் கடத்தி இருப்பது சிறப்பு.

மாமனாராக விஸ்வநாதன் ரமேஷ். இந்நாடகத்தில் நடித்திருந்தார் என்று சொல்வது அபத்தம். வாழ்ந்திருக்கிறார். உயரத்திற்கேற்ற உன்னத நடிப்பு. வெண் பொங்கலின் பெருமையை பேசும்போது நமக்குள் பசியை கிளறி விடுகிறார். சமயத்தில் கோபமாகவும், அன்பாகவும்... தமிழ் நாடகத்தின் விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷங்களில் ஒருவர். மிளகளவு கூட சந்தேகமில்லை.

கண்டிப்பு, பரிதவிப்பு, குழப்பம் என பல்வேறு உணர்வுகளை அசால்ட்டாக வெளிப்படுத்தி கவனத்தை ஈர்க்கிறார் ஸ்ரீ அருண்குமார். 

அரங்க அமைப்பு, ஒளி, ஒலியென அனைத்தும் தேவையான தேக்கரண்டி அளவு.. நன்று.

சமையல், துணி துவைத்தல், முதலுதவி செய்தல் என இந்தியப்பெண்கள் வீட்டிற்கு உழைத்து தேய்வதை வார்த்தையில் சொல்ல இயலாது. ஆனால் அவர்களை நாம் எந்திரமாக மட்டுமே பார்த்து விட்டு வருடங்களை, யுகங்களை தாண்டி வருகிறோம். அவர்களின் தேவைகளை, ஆசைகளை முழுமையாக கேட்டறியும் குடும்பத்தார் மிகச்சொற்பம். இதை செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. வார்த்தைகளால் சுடுவது பெருங்கொடுமை.

வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படி என்பது போல பலரும் அறிந்த விஷயத்தை தேய்வழக்காக (க்ளிஷே) மேடையில் ஏற்றாமல் நகைச்சுவை கலந்து தந்திருப்பது நல்ல மாற்றம். வாழ்த்துகள் ஆனந்த் ராகவ் மற்றும் சுந்தரராஜன்.

சிங்கம் தேய்ந்து கட்டெறும்பு ஆன கதையாக மேடை நாடகங்களின் நீளம் தற்போது 90 நிமிடங்களுக்குள் சுருங்க ஆரம்பித்துள்ளது. இந்த நாடகம் 70 நிமிடங்கள்தான். சற்று ஆசுவாசமாக கதை சொல்லி, காட்சிகளை அமைத்து இருந்தால் இன்னும் ஆழமாக மனதில் நின்றிருக்கும்.

திருமணத்திற்கு பின்பு ஜோதிகா நடித்த மகளிர் சுய முன்னேற்ற படைப்புகளில் வருவது போல இக்கதை நாயகியின் முகநூல் பதிவுகள் ஒரே நாளில் பெரிய ஹிட் ஆவது, தனியார் நிறுவனம் துவங்குவது, 100 மில்லியன் முதலீடு, 500 மில்லியன் மதிப்பு என.. மேகி நூடுல்ஸ் போல இவ்வளவு துரிதமாகவா?

மேடை நாடகத்திற்கு 'மிகவும்' தேவைப்பட்டால் மட்டுமே தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஒதுக்கி விடலாம். அதுதான் இந்த கலைக்கு அழகு.   

ஆனால் இங்கே திடீரென ஒரு வெண்திரையில் மோடி, ராகுல் காந்தி உள்ளிட்ட பிரபலங்கள் பேசும் வீடியோக்களை ஒளிபரப்பி கவனச்சிதறலை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள். 

இதுபோக மேலும் சில அரசியல் வசனங்கள். கதைக்கு அவசியமெனில் அரசியல் இருக்கலாம். ஆனால் தனக்குத்தெரிந்த அரசியலை பேச கதையை பயன்படுத்தினால்? வசனகர்த்தா அதைத்தான் செய்திருக்கிறார். 

இதுபோன்ற சில குறைகளைத்தாண்டி நிச்சயம் பார்க்க வேண்டிய படைப்பாகவே இருக்கிறது இது. மாறுபட்ட முயற்சிகளை செய்வதில் ஸ்ரத்தா தயாரிப்பு குழு மீண்டும் முத்திரை பதித்திருக்கிறது என்றே சொல்லலாம். அவ்வகையில் இயக்குனர் சுந்தரராஜன், கதை - வசனகர்த்தா ஆனந்த் ராகவ் உள்ளிட்ட அனைவர்க்கும் வாழ்த்துகள்.

ஹோம் மேக்கர் - சற்று ஆறியிருந்தாலும் சுவையான வெண் பொங்கல்!! 

----------------------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.   

Monday, March 18, 2019

திரு அரங்கண் - சிறப்பு பார்வை




2015-ஆம் ஆண்டு 'அன்டூ(Undo)' நாடகத்தின் மூலம் பிரவேசம் செய்தது தியேட்டர் மெரீனா. 

நான்கு குறுநாடகங்கள், அபயரங்க திலகா, திரு அரங்கன், வேதாளம், நேற்று இன்று - 2 நாளை என அடுத்தடுத்து நாடகங்களை மேடையேற்றி தற்போது ரசிகர்கள் மத்தியில் கவனிக்கத்தக்க நாடகக்குழுவாக வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. 

2018 ஆம் ஆண்டு துவக்கத்தில் அரங்கேறிய 'திரு அரங்கண்' இவ்வருடம் மார்ச் 16 அன்று வாணி மஹாலில் மீண்டும் மேடையேறியது. எழுத்து: ரகுநாதன். இயக்கம்: கிரிதரன். தயாரிப்பு: கீர்த்தி மாரியப்பன்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் கம்பெனிக்காரர்கள் என்று சொல்லப்பட்ட அயல்நாட்டினரின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த திருவரங்கம், கேத்ரீன் கோலோச்சிய ரஷ்யா மற்றும் 2019-ஆம் ஆண்டில் இந்திய தூதரக அதிகாரிகளுக்கு இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள் என மூன்று தளங்களில் பயணிக்கிறது இந்நாடகம். 


திருவரங்கம் பெரிய கோவிலின் அருகே வாழ்ந்து வருபவர் கோதண்டம். கோவில் வேலை மற்றும் ஊராருக்கு சிறு பணிகளை செய்து அதன் மூலம் சொற்ப வருமானம் ஈட்டும் குடும்பஸ்தர்.  

கோதண்டமாக கிரிதரன். கதாபாத்திரத்திற்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்வது, தனக்காக கதாபாத்திரம் கச்சிதமாக அமைந்து விடுவது என இருவகைப்படும். இதில் இவருக்கு அமைந்திருப்பது எதுவென்று சொல்வதே கடினம். அந்தளவு தத்ரூபம்.

இவர் மைய கதாபாத்திரம் ஏற்று நடித்த 'வினோதய சித்தம்' போன்ற நாடகங்கள் சிறப்பாய் அமைந்திருக்கும். ஆனால் 'திரு அரங்கண்' ஒருபடி மேலாக..கிரிதரனுக்கு மணிமகுடமாய் அமைந்து விட்டது. வசனங்களை அமைதியாக பேசி, வெவ்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி ஈர்க்கிறார். சிறப்பு!!

கோதண்டத்தின் மனைவி அலராக அபர்ணா. கணவன் ஈட்டும் மிகக்குறைந்த காசுகளை வைத்துக்கொண்டு அனுசரித்து வாழ்தல், நியாயமான விஷயத்திற்கு கோபத்தை வெளிப்படுத்துதல் என அரங்கை அதிர வைக்கும் நடிப்பு.

ஃப்ரெஞ்ச் சிப்பாய் - கிஷோர், ஆர்லோவ் - அஸ்வின், கேதரீன் - தீப்தி, தூதரக அதிகாரிகள் ராம் - சதீஷ், ஸ்ரீனிவாசன் - ஜம்மி, காரியதரிசி மோனிகா -  தீப்தா, ரஷ்ய அதிபர் -  ஸ்ரீனிவாசன், பாட்டாச்சாரி - பாலசுப்ரமணியம், சீடர் - ப்ரசன்னா, வேதா பாட்டி - பத்மா கணபதி, கோதை - அக்னிதா, கோவிந்தன் - ஹரிநாத் என ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான வாய்ப்பை சிறப்பான முறையில் பயன்படுத்தி ரசிக்க வைக்கிறார்கள். இவ்வளவு கதாபாத்திரங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் தரும்படியாக கதையை எழுதி இருக்கும் ரகுநாதன் மற்றும் இயக்குனர் கிரிதரனின் பணி மெச்சத்தக்கது.

இவர்கள் போல மேலும் பலரும் நடித்துள்ளனர். இத்தனை பேருக்கும் அருமையாக ஒப்பனை செய்திருக்கிறார் பெரம்பூர் குமார். மன்னராட்சியாக இருந்திருந்தால் ஆயிரம் பொற்காசுகளை பரிசளித்து இருக்கலாம். தமிழ் நாடகங்களில் ஒப்பனை போடுவதில் மன்னர் என்றால் பெரம்பூர் குமார்தான். இது மிகையல்ல. தவிர்க்க முடியாத உண்மை. அதற்கு இந்நாடகம் இன்னொரு முக்கிய சான்று.

வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் நடக்கும் கதைகள் ஒருபக்கம் என்றால்.. ஒரு மேடையை மூன்றாக பிரித்து அரங்க அமைப்பு செய்து அசத்தியிருக்கிறார் மோகன்பாபு. இருபக்கமும் வீடுகள். நடுவில் கிணறு, அதனருகே இருக்கும் மரத்தடி, அசலான பூக்கள், ரஷ்ய மாளிகை, தூதரகம் என கதையின் நம்பகத்தன்மைக்கு பக்கபலமாய் இருக்கிறது இவரது பணி. 'கலை இயக்கம்' என்பதற்கான அசல் அர்த்தத்தை நன்கு உணர்ந்தவரால் மட்டுமே இதுபோன்று தனித்தன்மையுடன் அரங்கம் அமைக்க இயலும்.

இயக்குனர் மற்றும் நடிகராக மட்டுமின்றி இசையும் அமைத்துள்ளார் கிரிதரன். சிப்பாய்கள் குதிரையில் வரும் சப்தத்தை சரவுண்ட் முறையில் கேட்கும் வகையில் அமைத்திருப்பது ஒரு சோறு பதம். வசனங்களுக்கு இடையூறு செய்யாத தரமான இசை.

ஆடை மற்றும் அரங்கப்பொருட்கள்  - பத்மா கணபதி, ஒளியமைப்பு - மனோ (கோவிந்த்) என நன்கு செயல்பட்டிருக்கும் பலருக்கும் வாழ்த்துகள்.   

ஏசப்பா, பேசாத. பதிலை மட்டும் சொல்லு, இலங்கை இனவாதம், ஆர்லோவ் வரலாறு, தூதரக பனிப்போர், திருவரங்க மக்களின் பேச்சு வழக்கு என கதை மற்றும் வசனம் மூலம் இப்படி ஒரு கடினமான கதையம்சம் கொண்ட நாடகத்தை தனது எழுத்தால் இலகுவாக்கி இலக்கை அடைந்திருக்கும் ரகுநாதனுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

பல்வேறு கதாபாத்திரங்கள், வெவ்வேறு காலகட்டங்கள், கதையின் இறுதிப்பகுதி எதை நோக்கி நகரும் என்பதை யூகிக்க முடியாத அளவிற்கான எதிர்பார்ப்பு, நடிப்பு - இசையுடன் சேர்த்து இயக்கம் என திருவரங்கத்தின் பெரிய தேரை இழுப்பதற்கு அதீத ஆராய்ச்சி, திறமை மற்றும் அர்ப்பணிப்பு வேண்டும். அதை நிறைவாக செய்திருக்கிறார் கிரிதரன். 

ஆர்லோவ் என்று கேத்ரீன் அடிக்கடி அழைப்பது, கோவிந்தனின் வீட்டார் கோதண்டத்திற்கு காசு தராமல் அனுப்பும்போது ஒரே மாதிரியான வார்த்தை பிரயோகம் செய்வது செயற்கை. ரசிகர்களுக்கு புரிய வேண்டுமென்பதால் வெளிநாட்டு கதாபாத்திரங்கள் தமிழில் பேசுவது போல வசனம் எழுதியுள்ளோம் என்று மைக்கில் அறிவிக்கிறார்கள். அப்படியெனில் இந்திய  தூதரக அதிகாரிகள் மட்டும் எதற்காக இவ்வளவு ஆங்கிலம் பேச வேண்டும் எனும் கேள்வியும் எழுகிறது. 

இதுபோன்ற சிறு திருத்தங்கள் தவிர்த்து எந்த ஒரு லாஜிக் ஓட்டையும் இல்லாமல் நாடகத்தை உருவாக்கி இருப்பது ஆகச்சிறந்த ப்ளஸ். 



கூட்டு முயற்சி என்பது பெரும்பாலும் சொல் வடிவில் மட்டுமே இருக்கும். மேடையென்று வந்துவிட்டால் குழுவில் இருக்கும் பிரபல நடிகர் கோலோச்சுவார் அல்லது நடிக்கத்தெரியாத இயக்குனர் ஒருவர் மைய கேரக்டரை ஏற்று ஆட்டத்தை கலைத்து விடுவார்.

இப்படியான பீதியை கிளப்பாமல் உண்மையிலேயே பாராட்டத்தக்க கூட்டு முயற்சியால் வாகை சூடியுள்ளது தியேட்டர் மெரினா. 

தமிழரின் நெற்களஞ்சியமான தஞ்சையில் 'யானை வளர்த்து சோறு போடுவது போல' என்று சொல்வது போல.. இத்தனை நடிகர்கள் மற்றும் நாட்டியக்கலைஞர்களை திரட்டி சுவாரஸ்யமான நாடகத்தை தயாரித்துள்ள கீர்த்தி மாரியப்பன், கதாசிரியர் ரகுநாதன் மற்றும் இயக்குனர் கிரிதரனின் தியேட்டர் மெரினா குழுவிடம் ஆர்லோவ் வைரத்தை ஒப்படைப்பதே சரி.

திரு அரங்கண் - செல்வி, செல்வன், திரு மற்றும் திருமதிகள் என அனைவரும் அரங்கில் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு .

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.
-----------------------------------------------------

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...