CINEMA SHOULD MAKE YOU FORGET YOU ARE SITTING IN A THEATER – ROMAN POLANSKI

Thursday, April 25, 2019

கோடை நாடக விழா 2019: ரயில் சிநேகம்



கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் கோடை நாடக விழாவின் மூன்றாவது நாடகம் ரயில் சிநேகம். 24/04/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறியது. எழுத்து, இயக்கம்: விவேக் ஷங்கர். தயாரிப்பு: ப்ரயத்னா.     

கதைச்சுருக்கம்: 

வைகுண்டபுரம் எனும் சிற்றூர். அரவிந்த் மற்றும் சஞ்சனா பயணித்த வாகனம் கோளாறாகி விட.. இரவில் அங்கிருக்கும் ரயில் நிறுத்தத்தில் தங்க வேண்டிய நிலை. அப்போது சில உருவங்களின் நடமாட்டத்தை பார்க்கிறாள் அஞ்சனா. அது நிஜமா, அமானுஷ்யமா என்பது புலப்படவில்லை. யார் இவர்கள்? இங்கே நடமாட வேண்டிய காரணமென்ன?  

நடிப்பு:

T.D. சுந்தரராஜன், விஸ்வநாதன் ரமேஷ், கிரிஷ் அய்யபத் ஆகிய தேர்ந்த நடிகர்கள் தங்கள் பங்கினை போதுமானவரை அளித்திருப்பினும் இவர்கள் ஏற்ற கதாபாத்திரங்கள் மீது ஈர்ப்பு வரவில்லை. அதற்குக்காரணம் என்னவென்பது இவ்விமர்சனத்தின் 'கதை-இயக்கம்' பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

கோவில் பூசாரி மாரிதாஸாக சுப்புவும், சிறுமியாக அதிதியும் வரும் காட்சிகளில் சிரிப்பதற்கு பெரிதாய் எதுவும் இல்லையென்றாலும் ஓரளவு புன்முறுவல் பூக்க முடிகிறது.

நாடகம் பார்க்கையில் தூக்கம் கண்களை சொக்கிய சமயம் வேப்பிலை அடித்து எழுப்பியதுபோல் 'மாரியாத்தா' பாடலுக்கு சூரஜ் ஆடிய ஆட்டம் உற்சாகத்தை தந்தது. சில நிமிட வாய்ப்பென்றாலும் அதை சிறப்பாக செய்யும் நடிகர் என்பதை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளார்.

அரங்க அமைப்பு:

ஒரு கிராமத்து ரயில் நிறுத்தத்தை தத்ரூபமாக கண் முன் நிறுத்தி பிரமிக்க வைத்துள்ளார் கலை இயக்குனர் மோகன்பாபு. தண்டவாளம்,  அம்மன் கோவில், மரங்கள் இருக்கும் பின்னணி என நாம் உண்மையில் அந்த இடத்தில்தான் இருக்கிறோம் எனும் உணர்வை 100% தந்திருப்பது பிரமாதம்.

மோகன் பாபு எனும் கலைஞர் மேடை நாடகத்திற்கு கிடைத்த மாபெரும் வரம் என்பது மிகையல்ல. ஒவ்வொரு நாடகத்திலும் ஆச்சர்யங்களை தரும் அட்சயபாத்திரமாக தனது உன்னத கலை ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி வருகிறார். மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

பின்னணி இசை:

'சாதகப்பறவைகள்' சங்கரின் இசையமைப்பு பெரும்பாலான இடங்களில் தரமாக இருக்கிறது. ஆனால் நாடகத்தின் ஆரம்ப கட்டத்தில் சில வசனங்களை கேட்க இயலாத வண்ணம் ஒலியின் ஆட்சி. கதையின் முதல் காட்சி முடிந்து பகல் நேரம் விடியும்போது பட்சிகள் கத்தும் சப்தம் நன்றாக இருந்தாலும் நீண்ட நேரம் அதை நீட்டித்திருக்க வேண்டியதில்லை. 

உச்சி வெயில் வரை அவை கத்திக்கொண்டு இருக்கின்றனவே என்று நினைக்கத்தோன்றும் அளவிற்கு எரிச்சலை தருகிறது. வந்த கோபத்தில் அந்த பட்சிகளை சூப் வைத்து விடலாமா என்று கூட நினைக்கத்தோன்றியது. மற்றபடி வேறெந்த குறையுமில்லை.

மாரியாத்தா பாடலை பாடிய ஷ்ரவனின் குரல் கோடைக்கால நீர்மோராக இதம். 

ஒளியமைப்பு:

இரவு நேரம், நிலவொளி, விடியல் என ஒவ்வொன்றிற்கும் அருமையாக ஒளியை அமைத்திருக்கிறார் கோவிந்த் - மனோ லைட்டிங்ஸ்.  

கதை - இயக்கம்:  

வழக்கம்போல ஒரு வித்யாசமான கதையை தேர்வு செய்துள்ளார் விவேக் ஷங்கர். எழுத்து வடிவில் ஓரளவு வலுவாக இருக்கலாம். ஆனால் மேடை நாடகமாக மாறும்போது கதையோட்டத்தை சுவாரஸ்யப்படுத்தாமல் போயிருப்பது மைனஸ்.

தேவையற்ற சென்டிமென்ட், அவ்வப்போது வரும் அதிரடி திருப்பங்கள் என வேண்டுமென்றே ரசிகர்களை கட்டிப்போட வேண்டும் என்பது விவேக்கின் நாடகங்களில் பெரும்பாலும் இருக்காது. சற்று மெதுவாக காட்சிகள் நகர்ந்தாலும் அதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் இருக்கும். இயல்பான திருப்பங்கள் இருக்கும்.     

ஆனால் ரயில் சிநேகம் எல்லைமீறி பொறுமையை சோதித்து விட்டது. நாடகத்தின் நீளம் கிட்டத்தட்ட 1 மணி 50 நிமிடங்கள். 'இவ்வளவு நேரம் நாடகம் இருக்கலாமா?' என்றால் நிச்சயம் இருக்கலாம். அது கதையை பொறுத்தது. ஆனால் இந்த நாடகத்திற்கு இவ்வளவு நீளம் மிக அதீதம்.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் வாஞ்சிநாதனாக கிரீஷ். தன்னால் இயன்றவரை நடிப்பினை தர, அதற்கு துணையாக T.D. சுந்தரராஜன் மற்றும் விஸ்வநாதன் ரமேஷும் நடித்திருந்தனர். ஆனால் கதையில் ஏற்பட்ட தொய்வு இவர்களின் நடிப்பை முந்திக்கொண்டது.

'தமிழ், மற்றும் சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்களை இங்கிருப்பவர்கள் சொன்னால் கட்டாயப்படுத்தியது என்று சொல்வார்கள்' என்பதாக ஒரு வசனம். அது யாருக்கு சொல்லப்பட்டு என்பதில் தெளிவில்லை. இங்கிருப்பவர்கள் ஒன்று தமிழை எதிர்ப்பார்கள் அல்லது சமஸ்கிருதத்தை எதிர்ப்பார்கள். இரண்டையும் சேர்த்து எதிர்ப்பவர்கள் யாரென்று புரியவில்லை. கைத்தட்டலுக்காக வைக்கப்பட்டது போலவே இருந்தது.

நாடகம் துவங்கிய ஒருமணிநேரம் வரை வைகுண்டபுரம் ஊரில் இருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் யார்? அவர்களின் பின்னணி என்னவென்பதை விளக்குகிறார்கள். விளக்குகிறார்கள். விளக்குகிறார்கள். விளக்குகிறார்கள். விளக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அனைவருக்கும் ஒரு சோகமான ஃப்ளாஷ் பேக். நாமும் சோர்வாகி ஒரு போர்வையை போர்த்திக்கொண்டு தூங்கி விடலாம் என்று நினைக்க வேண்டி இருந்தது. ஒருவேளை இக்கதையின் ஆரம்பத்தில் ரயில் நிலையத்தில் உறங்கும் நபர்தான் இதற்கான குறியீடோ?

மத்திய ரயில்துறை அமைச்சர் பேட்டி அளிப்பதோடு நாடகம் முடியும் என நினைத்தால் அதன் பிறகு மேலும் இரண்டு க்ளைமாக்ஸ் காட்சிகள் வந்து சோதிக்கின்றன.

கார்ப்பரேட் தாக்கம் இன்றி தன்னிறைவு அடையும் தங்கள் ரயில் வசதி வேண்டாம் என்று ஊர் பெரியவர்கள் சொல்வது அர்த்தமற்றதாக உள்ளது. பல கிலோ மீட்டர் தூரம் சென்று ரயிலேறும் மக்களின் சிரமங்களுக்கு ஒரு விடிவு வந்தால் அதை உடனே ஏற்பவர்கள்தானே நல்ல மனம் கொண்டவர்களாக இருக்க முடியும்?

ரயில் வந்து விட்டால் கார்ப்பரேட் வர்த்தகம் நுழைந்து விடும் என்கிற அச்சம் எதற்கு? இவ்வளவு ஒற்றுமையாக இருக்கும் கிராமத்தார் ஒருவேளை ரயில் வசதியை பயன்படுத்தி கார்ப்பரேட் வணிகம் ஊருக்குள் வந்தாலும் அந்த சந்தைக்கு ஆதரவு தராமல் ஒன்றாக நின்று ஜெயிப்பதுதானே அந்த ஊருக்கே பெருமை? அப்படித்தானே இதற்கு முன்பு பாடுபட்டு இதனை ஒரு மாதிரி கிராமமாக மாற்றினார்கள்?

தங்கள் நிலத்தை ஆக்ரமிக்கும் விமானம் நிலையம், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள், ஆற்றை மாசுபடுத்தும் குளிர்பான நிறுவனங்கள் ஊருக்குள் வந்தால் அதை தடுக்க நினைப்பதில் அர்த்தம் உள்ளது. ஆனால் முன்பே இருக்கும் தண்டவாளத்தில் இரண்டு நிமிடம் மட்டும் ரயில் நின்று சென்றால் தங்கள் ஊரை கார்ப்பரேட் தின்று விடும் என்று நினைப்பது அநியாய பயம் மற்றும் கற்பனையாகவே படுகிறது.

ஒரு வித்யாசமான முயற்சியை மட்டும் காண நினைப்பவர்கள் அபாய சங்கிலியை இழுத்து வைகுண்டபுரம் ஸ்டேஷனில் இறங்கி கொள்ளலாம். ஆனால் திருப்தியான நாடகம்தான் வேண்டும் என்றால் வைகுண்டபுரம் மாரியம்மனுக்கு வணக்கம் வைத்தபடி இன்னொரு ஸ்டேஷனை நோக்கி நகரலாம்.

ரயில் சிநேகம் - என்ஜின் கோளாறு. 

---------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.  

Wednesday, April 24, 2019

கோடை நாடக விழா 2019: சதி விதி மதி

 



கார்த்திக் ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் 2019 கோடை நாடக விழாவின் இரண்டாவது நாடகம் 'சதி விதி மதி' 24/04/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறியது. லீகல்லி யுவர்ஸ் குழுவின் ஏழாவது படைப்பு. எழுத்து, இயக்கம்: சதீஷ் சந்திரசேகரன்.   

கதைச்சுருக்கம்: 

1519, 1919 மற்றும் 2019 என மூன்று காலக்கட்டங்களில் நடக்கும் கதை. கிராமத்தில் இருக்கும் மலைப்பகுதி. அதன் மேல் உள்ள மலையப்ப சாமிதான் அம்மக்களின் கடவுள். அங்கு அர்ச்சகராக இருக்கும் சக்ரபாணி மீது ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறது. சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் நீதிமன்ற விசாரணை நடைபெறுகிறது.  இதற்கும் மற்ற இரு கதைகளுக்கும் என்ன சம்மந்தம்? யார் இந்த மலையப்ப சுவாமியும், சக்ரபாணியும் என்பதை விவரிக்கிறது இந்நாடகம்.

நடிப்பு: 

மூன்று வேடங்கள் ஏற்று நடித்துள்ளார் சதீஷ். சக்ரபாணியாக ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே வசனம் பேசி இருந்தாலும் நெகிழ்ச்சியான நடிப்பில் அசத்தி இருக்கிறார். உண்மையிலேயே கதறலும், அழுகையும் வெளிப்படுகிறது. அடுத்து மன்னராகவும் வந்து மனதை கவர்கிறார்.  

இதுபோன்ற இரு மாறுபட்ட கேரக்டர்களை அப்படியே பிரதிபலிக்க நிச்சயம் நல்ல நடிப்பு தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒப்பனைகளும், வசனங்களும் மட்டுமே காப்பாற்றி விடாது. சதீஷிற்கு சிறப்பாக நடிக்க தெரிந்திருப்பதால் இரண்டிலுமே பிரகாசித்துள்ளார். ஒரு நடிகராக இவருக்கு இந்நாடகம் பெரிய பெயரை பெற்றுத்தரும். 

அதேநேரத்தில் அல்லிராணியாக இவர் நடித்திருப்பது திருஷ்டி பரிகாரம். நாடகத்தின் இயக்குனர் மற்றும் தயாரிப்பாளராக இருந்தால் இதுபோன்ற அட்வான்டேஜ்களை எடுத்துக்கொள்ள நினைப்பது பலரது வழக்கம். அதை சதீஷும் செய்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். ஒரு நாடகத்திற்கான இலக்கணத்துடன் இருந்த இப்படைப்பு காஞ்சனா படத்தில் திருநங்கையாக வரும் சரத்குமாரை நகல் எடுத்து சதீஷ் நடித்ததால் சினிமாவாக மாறிவிட்டது. திருநங்கைக்கான குரலிலும் இவர் பேசவில்லை. 

சக்ரபாணியின் மனைவியாக ஸ்வேதா வெங்கட் மற்றும் மகளாக தியா ரஞ்சித். 

முக்கியமான வசனங்களை பிழையின்றி பேசுவதில் பெரியவர்களை விட சிறியவர்கள் கெட்டிக்காரர்கள். சாட்சியாக, கஜினியின் வரலாறு சொல்பவராக, தந்தைக்காக ஆக்ரோஷம் கொள்பவராக  வெளுத்து வாங்கியிருக்கிறார் தியா. நல்ல கதை மற்றும் அதில் இவரின் திறமைக்கு தீனி போடும் கேரக்டர் இருந்தால் மட்டும் ஒப்புக்கொள்கிறாராம். நாடக இயக்குனர்கள் கேட்டுப்பார்க்கவும்.  ஒப்புதல் கிடைத்தால் உங்கள் அதிர்ஷ்டம்.  

விரக்தியை வெளிப்படுத்தி சபதமேற்கும் மனைவியாக சிறப்பாக ஸ்கோர் செய்திருக்கிறார் ஸ்வேதா வெங்கட். 

2019 ஆம் ஆண்டு நடைபெறும் விசாரணையில் வரும் பெண் நீதிபதியாக லதா வெங்கட். உண்மையில் ஒரு நீதிபதியைத்தான் பார்க்கிறோம் என்று சொல்லும்படியான நல்ல நடிப்பு.

சவுக்கித்தாராக வரும் நாகராஜன் கலகலப்பிற்கு உத்திரவாதம் தருகிறார். அரசியல் நையாண்டி வசனங்களை சிரிக்கும்படி எழுதியதும் இவர்தான். 

வழக்கறிஞர்கள் கமல்நாத், ரஞ்சித் மற்றும் இரு நீதிபதிகள் பெஞ்சில் இருக்கும் நாகராஜன் (சவுக்கித்தார்), பத்மநாபன் ஆகியோரின் பங்களிப்பும் பாராட்டத்தக்கது. 

இன்னும் ஏகப்பட்ட பேர் நடித்திருக்கிறார்கள். யாரும் சோடை போகவில்லை. 

வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வரும் கதையில் ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட கேரக்டர்களில் நடித்து நாடகத்திற்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார்கள். ஒரே மேடையில் மூன்று கதைகளுக்கான அரங்கம். அதில் ஒரு காலகட்ட கதை நடந்து கொண்டிருக்கையில் மற்ற இரண்டு இடங்களிலும் மேடை வெளிச்சம் இல்லை. அந்த நேரத்திலும் பாவனைகள் மூலம் நடித்துக்கொண்டே இருப்பது நன்று. 

அரங்க அமைப்பு: 

கலை இயக்குனராக மோகன் பாபுவிற்கு இது இன்னொரு உச்சம். கீழ் தளத்தில் இரண்டு நீதிமன்ற விசாரணை இடங்கள், மேல் தளத்தில் மலையப்ப சுவாமி கோவில் என கச்சிதமாக அரங்க அமைப்பு செய்து பிரமிக்க வைத்திருக்கிறார். 'ஒரு மேடை நாடகத்திற்கு இவ்வளவு சிரமங்களை ஏற்று இப்படி ஒரு அரங்கை அமைக்க வேண்டுமா?' என்கிற கேள்வி இதர அரங்க அமைப்பாளர்களுக்கு எழும். சிலர் இயலாது என்பார்கள். மற்றவர்கள் முயற்சி செய்தாலும் முழுமைத்தன்மை இருக்காது. ஆனால் மோகன் பாபு அதை நிகழ்த்திக்காட்டி இருக்கிறார். 'சதி விதி மதி' எனும் மலையப்ப சுவாமியை காத்திருக்கும் 'தளபதி' மோகன் பாபு என்றே சொல்லலாம். அந்தளவிற்கு இப்படைப்பின் முதுகெலும்பாக இருக்கிறது அரங்க அமைப்பு. இதன் மூலம் சிறந்த அரங்க அமைப்பாளராக மேலும் பல படிகளை தாண்டியிருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.

ஒரிஜினல் பின்னணி இசையை திறம்பட அமைத்துள்ளார் தக்ஷின். காட்சிகளின் சூழலுக்கு பொருத்தமாய் அமைந்துள்ளது.

ஒப்பனையாளர் சிங்கமுத்து, ஆடை வடிவமைப்பாளர் அஷ்வினி, மனோ லைட்ஸின் ஒளியமைப்பு என அனைத்தும் நிறைவு.

தொழில்நுட்பம், நடிப்பு போன்றவை ஒரு நாடகத்திற்கான தூண்கள். ஆனால் அவற்றை விட முக்கியமானவை கதை. திரைக்கதை, வசனம் மற்றும் இயக்கம். இதற்கு பொறுப்பேற்றுள்ள சதீஷ் தன் பணியை எப்படி செய்துள்ளார்?  

கதை:

மூன்று வகையான கதை. அவற்றுக்கான தொடர்பு. ஒவ்வொரு காலத்திலும் அதில் வாழும் மாந்தர்கள் எப்படி இன்னொருவராக மாறுகிறார்கள்? அதற்கான பின்னணி என்ன? எதை நோக்கி விசாரணை நகர்கிறது? தீர்ப்பு எப்படி இருக்கும்? அதை சொல்ல வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் நீதிபதிகள் கையாளும் முறையென்ன?

இவற்றையெல்லாம் துவக்கத்தில் யூகிக்க வைத்துவிட்டு நேரம் போகப்போக முடிச்சுகளை அவிழ்த்து தெளிவாக புரிய வைக்கும் சிறப்பான கதையம்சம். கதாசிரியராக அஸ்திவாரத்தை பலமாக போட்டிருக்கிறார் சதீஷ்.

திரைக்கதை:

கதைக்கான கட்டமைப்பு வலுவாக இருந்தாலும் அதனை கரைசேர்ப்பது சீராக நகரும் திரைக்கதைதான். அதிலும் இதுபோன்று பல்வேறு சம்பவங்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் இருக்கும் கதைக்கு திரைக்கதையோட்டம் இதயத்துடிப்பு போன்றது. அதை போற்றும்படி செய்துள்ளார் சதீஷ்.

வெவ்வேறு மதங்களை சேர்ந்தவர்களுக்கு இடையே நடக்கும் பனிப்போர், இருதரப்பு வழக்கறிஞர்களுக்கு இடையே நடக்கும் விசாரணை மோதல்கள், தர்மம் மற்றும் அதர்மத்தின் பக்கம் நிற்கும் நீதிபதிகள், சக்ரபாணி மற்றும் குடும்பத்தார், ஊர்த்தலைவர், இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்கள், அவர்களின் புதல்விகள் என அனைத்தையும் கதையுடன் சரியாக தொடர்புபடுத்தி, அதற்கான நியாயத்தை (Justification) செய்திருப்பது அட்டகாசம்!!

தமிழ் மேடை நாடக திரைக்கதை அமைப்புகளில் இந்நாடகம் மிக முக்கியமான இடத்தை பிடித்திருக்கிறது. இம்மாதிரியான சிக்கலான திரைக்கதை அம்சத்தை உருவாக்கி அதை எப்படி முன்னோக்கி நகர்த்துவது, எந்த மையப்புள்ளியில் கதையை முடிப்பது என்று பல கதாசிரியர்கள் குழம்பி ரசிகர்களையும் குழப்புவது உண்டு. ஆனால் கம்பி மேல் நடந்து தனது இலக்கை துல்லியமாக அடைந்திருக்கிறார் சதீஷ்.

வசனம்:

மதமாற்றம் எனும் சென்சிடிவான விஷயம் இருபக்கமும் கூர்மையான கத்தி போன்றது. அதை நேர்த்தியாகவும், நம்பும்படியாகவும் கையாண்டிருக்கிறார் சதீஷ். மலையப்ப தேசத்தை பாரதமாகவும், இஸ்லாமிய எதிரிகளை பாகிஸ்தான் தேசத்தவர்களாகவும் சித்தரித்து பேசும் வசனங்கள், சக்ரபாணி மற்றும் குடும்பத்தாரின் குமுறல்கள்,  ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை லாஜிக் குறைபாடுகள் இன்றி விறுவிறுப்பாக நடைபெறும் நீதிமன்ற உரையாடல்கள் என நாடகம் முழுக்க சிறந்த வசனங்கள் கோலோச்சுகின்றன.

பாஜக தவிர்த்து மற்ற கட்சிகளை மட்டுமே கிண்டல் செய்து சுய மகிழ்ச்சி கொள்ளும் நாடக குழுக்களுக்கு மத்தியில் தாமரை மலராது, சவுக்கிதார் என நகைச்சுவை வசனங்களை தேவையான இடத்தில் வைத்து ரசிக்க வைத்துள்ளார். ஸ்டாலின், சசிகலா, அமமுக, வைகோ, சீமான் என அனைவரையும் பதம் பார்க்கும் மன்னரின் கத்தி காங்கிரசை மட்டும் கண்டுகொள்ளவில்லையோ? 

சதீஷ் உட்பட சிலர் ஆங்காங்கே வசனங்களை உச்சரிப்பதில் தடுமாறினர். மேலும் பயிற்சி வேண்டும்.  

இயக்கம்:

ஏகப்பட்ட நடிகர்கள், வலுவான பின்னரங்க (back stage) அணி, கதைக்கு தேவையான பிரம்மாண்ட தயாரிப்பு, தானும் முக்கிய வேடங்களில் நடிப்பது என பல்வேறு விஷயங்களை ஒருங்கிணைத்து ஒரு வெற்றிகரமான இயக்குனராக சாதித்திருக்கிறார் சதீஷ்.

இன்னும் சற்று அதிகப்படியான வழக்காடல் நுட்பங்கள், இடியாப்ப சிக்கல் கொண்ட கதை, தேர்ச்சியற்ற நடிகர்கள், வலுவற்ற பின்னரங்க அணி என ஏதேனும் ஒன்று இருந்திருந்தால் விதிவசத்தால் இந்நாடகம் பின்னடைவை சந்தித்து இருக்கும். ஆனால் மதியூகம் கொண்ட கப்பல் மாலுமியால்தான் இந்த தடைகளை அகற்றி கரை சேர இயலும்.  கேப்டன் சதீஷ் அதனை நிரூபித்து காட்டியிருக்கிறார்.  

'நூற்றாண்டுகளுக்கு கடந்தும் விதி நம்மை துரத்துமா? நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது?'...  

இந்நாடகம் பார்த்து முடிந்ததும் இந்த முக்கியக்கேள்வி எழும்.

ஆனால் இக்கதையில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகளை தீர்மானிப்பது 'விதிதான்' என்பது 2019 ஆம் ஆண்டு குற்றம் சாட்டப்பட்ட தரப்பிற்கு வாதாடும் வழக்கறிஞர், சக்ரபாணியின் மனைவி - மகள் உள்ளிட்ட சிலரின் நம்பிக்கை மட்டுமே. 

நீதிமன்ற சாட்சியம் மற்றும் ஆதாரம், வழக்காடும் தன்மை உள்ளிட்டவற்றை வைத்தே க்ளைமாக்ஸ் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. 1919 பிரிட்டிஷ் கால தீர்ப்பில் சதியும், 2019 ஆம் ஆண்டு தீர்ப்பில் மதியும் வெல்கின்றன. அதை விதியென்று நம்புகிறோம். ஒரு அற்புதமான இயக்குனராக சதீஷை கொண்டாட வேண்டிய மையப்புள்ளி இதுதான். சிறப்பு..சிறப்பு!! 

ஒவ்வொரு காட்சியும், வசனமும் இக்கதையை சங்கிலிபோல இணைத்து இன்னொரு கட்டத்திற்கு நகர்த்துகிறது. ஆகவே கவனச்சிதறல் இன்றி அனைத்தையும் கண்டால் மட்டுமே ரசிகர்களுக்கு புரியும். இடையில் சில நிமிடங்களை கோட்டை விட்டு விட்டால் அதற்கு இந்நாடகக்குழு பொறுப்பாக இயலாது. 

மேடை நாடகங்களை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கு மாறுபட்ட முயற்சிகள் அவ்வப்போது வந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவை வெறும் முயற்சிகளாக இருந்தால் போதாது. ஒரு முழுமையான படைப்பாகவும் உருப்பெற்றால் மட்டுமே நாடகக்கலைக்கும், ரசிகர்களுக்கும்  பயனளிக்கும். 

அவ்வகையில் இது தமிழ் மேடை நாடக வரலாற்றில் ஒரு மிகச்சிறந்த நாடகமாக உயர்ந்து நிற்கிறது. லீகல்லி யுவர்ஸ் குழுவினர் அனைவர்க்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். பிரசித்தி பெற்ற திருவாரூர் தேரை மக்களின் பார்வைக்கு இழுத்து வந்து மீண்டும் கவனமாக கோவிலருகே சேர்த்துள்ளீர்கள். மீண்டும் பல்வேறு இடங்களுக்கு வடம் பிடித்து இழுத்துச்செல்வீர்கள் என்பது உறுதி.  

சதி விதி மதி - சதீஷின் சிங்க கர்ஜனை. 

--------------------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.  


   

Tuesday, March 26, 2019

துக்ளக் தர்பார் - நாடக விமர்சனம்




தமிழில் வந்த அரசியல் நையாண்டி படங்களில் 1971 ஆம் ஆண்டு சோ. ராமசாமியின் எழுத்து, இயக்கம் மற்றும் நடிப்பில் வெளியான 'முகமது பின் துக்ளக்'  முக்கியமானது. தனித்துவமானது. 

சோவின் 'என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்' எனும் நாடகத்தை மீண்டும் மேடைக்கு கொண்டு வந்தார் டி.வி.வரதராஜன். தற்போது துக்ளக்கையும் அழைத்து வந்திருக்கிறார். 21/03/2019 அன்று நாரத கான சபாவில் அரங்கேறிய இந்நாடகத்திற்கு கதை, வசனம்: 'துக்ளக்' சத்யா. நாடகமாக்கம், இயக்கம்: டி.வி.வரதராஜன். தயாரிப்பு: உஷா வரதராஜன், யுனைடட் விஷுவல்ஸ்.

2019 ஆம் ஆண்டிற்கான நாடாளுமன்ற தேர்தல் நேரம் என்பதால் சமகால அரசியலை கையில் எடுத்து இருக்கிறார்கள். விண்ணுலகில் இருக்கும் 'சோ'வை சந்திக்கிறார் துக்ளக். நாற்பது நல்ல வேட்பாளர்களை நிறுத்தி வெற்றி பெற செய்தால் மட்டுமே தமிழகத்தை காப்பாற்ற முடியும் என்பதால் பூவுலகிற்கு வருகிறார் துக்ளக். இங்கே அவர் சந்திக்கும் பிரச்னைகள் என்னவென்பதை சொல்கிறது கதை.


இந்நாடகத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள் அனைத்தும் கற்பனையே என்று பொறுப்பை துறந்தாலும்...யாரை, எதை சொல்கிறார்கள் என்பது ஊரறிந்த விஷயம்.

சோ ஏற்று நடித்த துக்ளக் வேடத்தில் வரதராஜன். கடினமான சவால் என்றாலும் அதனை தனது பாணியில் நன்றாக செய்திருக்கிறார். சமயத்தில் புத்திசாலியாகவும், மற்ற நேரங்களில் ஏடாகூடமாக முடிவு எடுப்பவராகவும் சித்தரிக்கப்பட்டவர் துக்ளக். துள்ளல், நையாண்டி என வெளுத்து வாங்கியிருப்பார் சோ. அது வரதராஜனிடம் இன்னும் இருந்திருக்கலாம்.

ஒரு கால கட்டத்திற்கு பிறகு பச்சை உடைக்கு மாறினார் சோ. பல்வேறு (அரசியல்) மேடைகளில் இதுதான் அவரது சீருடை. இவரது நிஜ வாழ்க்கை கதாபாத்திரத்தை ஏற்று நடித்திருப்பவர் P.T. ரமேஷ். பல நாடகங்களில் நல்ல குணச்சித்திர நடிகராக மிளிர்ந்தவர். இது முற்றிலும் மாறுபட்ட களம். ஆனால் மேடையில் நாம் 'சோ'வைத்தான் பார்க்கிறோம் என்று நினைக்கும் அளவிற்கு தத்ரூபமான நடிப்பு. 'சோ'வை 100% உள்வாங்கி இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். பிரமாதம், அமர்க்களம்... என எத்தனை வார்த்தைகளால் ரமேஷை புகழ்ந்தாலும் தகும்.

கமல்ஹாசனாக கிரிஷ் வெங்கட். தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல. பேச்சிலும் கமலை பிரதிபலித்து அனைவரையும் நகைச்சுவையில் ஆழ்த்தி விடுகிறார். சமூக, புராண, வரலாற்று நாடகங்களில் முத்திரை பதித்து வரும் இளம் நடிகர்களில் கிரிஷ் வெங்கட் குறிப்பிடத்தக்கவர். ஓவர் ஆக்டிங் செய்யாமல் யதார்த்த நடிப்பால் பெயரை வாங்கி விடுவார். இங்கேயும் அப்படித்தான். தனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு சிறப்பாக பயன்படுத்தி சிக்ஸர் அடித்திருக்கிறார். கிரிஷ் எனும் திறமையான நடிகரை மேடை நாடக குழுக்கள் மேலும் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

தமிழுடன் தெலுங்கு கலந்து பேசும் ஜெயலலிதா - சசிகலா - வைகோ ஆகிய மூவரின் கலவையாக வழக்கம்போல நன்றாய் நடித்துள்ளார் லக்ஷ்மி. எடப்பாடியாக ஸ்வயம் ப்ரகாஷ் கனப்பொருத்தம்.

'பதூதா' சங்கர் குமார், 'டிவி நிருபர்' ராமானுஜம் ஆகிய இருவரும் அவ்வப்போது நகைச்சுவைக்கு துணை நிற்கிறார்கள்.


பத்மா ஸ்டேஜ் கண்ணனின் அரங்க அமைப்பு மற்றும் சங்கர சேகரனின் ஒப்பனையில் எந்தக்குறையும் இல்லை. ஆடை வடிவமைப்பும் குறிப்பிடும்படி நன்றாய் இருக்கிறது. பின்னணி ஒலியில் இன்னும் கவனம் செலுத்தி இருக்கலாம்.  

துக்ளக் சத்யா:

ஒரு சில கதாபாத்திரங்களை எளிதில் கண்டுபிடித்து விடும்படியாகவும், மற்றவற்றை சற்று யோசித்து உணரும்படியுமாக கதை மற்றும் வசனங்களை எழுதி உள்ளார். உதாரணத்திற்கு மேற்குறிப்பிட்ட லக்ஷ்மியின் அரசியல்வாதி வேடம்.

'கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கற்பனையே' என்று கூறிவிட்டு அதில் நடிக்கும் சோ, துக்ளக், பதூதா, நாரதர் ஆகியோரின் பெயர்களை வெளிப்படையாக சொல்லி இருப்பது நகைமுரண்.

கூட்டணி சேர பணம் வாங்குதல் - பெறுதல், கூவத்தூர் கூத்து, மெரினா சமாதி தியானம் என பல்வேறு சமகால அரசியல் நிலவரங்களை அரசியல் நையாண்டி செய்து சோவின் பாணியில் ரசிக்க வைக்கிறது சத்யாவின் எழுத்து.

'சபா நாடகம்' என்றாலே பாஜக மற்றும் மோடியை கிண்டல் செய்யாமல் இருப்பதுதான் 2014 முதல் பின்பற்றப்பட்டு வரும் மரபு. இதுவும் அப்படித்தான் இருக்கும். அதிலும் துக்ளக் பத்திரிக்கையை சேர்ந்தவர் வசனம் எழுதினால் வேறு எதை எதிர்பார்க்க முடியும் என்று முன் முடிவோடுதான் நாடகம் பார்க்க அமர்கிறோம்.  

கபர்தார் சிங் (அமித் ஷா) கேரக்டர்,   30 தொகுதிகளில் நின்றால் மூன்றில் கூட ஜெயிக்க மாட்டோம், கூட்டணிக்கு அதிகப்பணம் தரும் காவிக்கட்சியை மாட்டி விடும் துக்ளக் என சத்யாவின் எழுத்துகள் பாஜகவையும் பகடி செய்திருப்பது அதிசயம். அதே சமயம் இது போதுமானதா என்றால்... இல்லையென்றே சொல்ல வேண்டும்.

துக்ளக் சத்யாவின் மனதில் இருக்கும் காவிச்சார்பு இங்கே அதிகம் கோலோச்சி இருப்பதால் கட்சி சார்பற்ற ரசிகர்களுக்கான நாடகமாகவும், துணிச்சலான அரசியல் நாடகமாகவும் இல்லாமல் போயிருப்பது இதன் பெரிய குறை. அதை சற்று விரிவாக பார்க்கலாம்.

துணிச்சலின்மை:

சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பிருந்த பிரிட்டிஷ் ராஜ்யம், அதற்கு பின்பான இந்திய அரசு, தமிழக அரசு, கடவுள் பெயரால் நடக்கும் மூட நம்பிக்கைகள் என அனைத்திற்கும் எதிராக நாடகங்களை போட்டு  துணிச்சல் மிக்க கலைஞராக பிரகாசித்தவர் எம்.ஆர்.ராதா.

அதுபோல திமுக ஆட்சி நடந்த 1971 ஆம் ஆண்டில் அவர்களை நையாண்டி செய்து 'முகம்மது பின் துக்ளக்'கை திரைக்கு கொண்டு வந்து பெரும் வரவேற்பை பெற்றவர் சோ. அதுபோக பல்வேறு அரசியல் நாடகங்களையும் அஞ்சாமல் மேடையேற்றிய துணிச்சல்காரர்.

ஆனால் துக்ளக் சத்யா உள்ளிட்ட பல்வேறு சபா நாடகத்தை சேர்ந்த கதை, வசனகர்த்தாக்களின் பேனாக்களுக்கு ஆளும் மத்திய மற்றும் மாநில அரசியல்வாதிகளுக்கு எதிராக எந்த சமரசமும் இன்றி எழுதும் துணிச்சல் இல்லை என்பதே அப்பட்டமான நிதர்சனம்.  அதற்கு துக்ளக் தர்பார் ஒரு உதாரணம். எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா? இப்படித்தான்...

1. கமலஹாசனை ஒரு குழப்பவாதி என்று நான்கைந்து காட்சிகளில் அழுத்தமாக பதிய வைப்பதில் காட்டும் ஆர்வத்தை அரசியலுக்கே வராத ரஜினி மீது காட்டாமல் ஒரே ஒரு வசனத்துடன் சத்யாவின் எழுத்து எளிதில் கடப்பது. அதற்கு ஒரே காரணம்....ரஜினி ஒரு பாஜக ஆதரவாளர், ஆன்மீக அரசியல்வாதி என்பது மட்டுமே.

2. எடப்பாடி, சசிகலா, அமித் ஷா போன்றோரை கூடத்தான் நையாண்டி செய்துள்ளோம். அவர்களும் ஆளும் கட்சியை சேர்ந்தவர்கள்தானே என்று கூறலாம். இறந்துபோன கருணாநிதி, ஜெயலலிதா, பொம்மலாட்ட கதாபாத்திரம் போல இருக்கும் எடப்பாடி, சிறையில் இருக்கும் சசிகலா, இரண்டாம் இடத்தில் இருக்கும் அமித் ஷா... இவர்களை நையாண்டி செய்வதா துணிச்சல்?      

கருணாநிதியும், ஜெயலலிதாவும் தமிழ்நாட்டை ஆண்டபோது அவர்களை நேரடியாக குறிப்பிட்டு துக்ளக் சத்யா உள்ளிட்ட சபா நாடக எழுத்தாளர்கள் மற்றும் இயக்குனர்கள் எத்தனை நாடகங்களை போட்டிருக்கிறார்கள்? மோடியின் ஆட்சியில் ஆயிரம் நன்மைகள் இருக்கலாம். குறைந்தபட்சம் பத்து குறைகள் கூடவா தென்படவில்லை?  அதை தைரியமாக பகடி செய்வதற்கு பெயர்தானே துணிச்சல்? பணமதிப்பு நீக்கம் போன்ற ஒரு சில மயிலிறகு தடவப்பட்ட வசனங்கள் மட்டுமே போதுமானதா? 

இப்போது புரிகிறதா... எம்.ஆர்.ராதா மற்றும் 'சோ'விற்கு பிறகு ஆளும் கட்சி மற்றும் அதன் தலைவரின் தவறான கொள்கை, திட்டங்கள் மற்றும் ஆட்சி செய்யும் முறை பற்றி ஒருவராலும் முழுநீள அரசியல் நாடகம் போட இயலாதது ஏன் என்று?

உங்களுக்கு பாஜக மற்றும் மோடி மீது பற்று இருக்கலாம் திரு. சத்யா அவர்களே. ஆனால் அதை கட்சி சார்பற்று நாடகம் பார்க்கும் ரசிகர்கள் மீது திணிப்பது ரசிக்கும்படியில்லை. அரசியல் கதையை தொடக்கூடாது. தொட்டால் அனைவரையும் விளாச வேண்டும். அவர்தான் நேர்மையான எழுத்தாளர். ஒருவேளை இதை நீங்கள் 'பாஜகவிற்கான பிரச்சார நாடகம்' என்று நாளிதழ்கள் மற்றும் மேடையில் அறிவித்து இருந்தால் இந்த விமர்சனத்திற்கே வேலையில்லை.

வரதராஜன்:

உங்களது பல்வேறு சமூக நாடகங்கள்... கருத்து மற்றும் நகைச்சுவை கலந்து ரசிகர்களுக்கு குறைந்தபட்ச உத்திரவாதத்தை அளித்து வருபவை. 'ஸ்ரீ தியாகராஜர்' நாடகம் உங்களுக்கு ஒரு மைல் கல். 

சோவின் 'என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்' நாடகத்தின் கதை, வசனத்தில் ஒரு மாற்றமும் செய்யாமல் மீண்டும் அரங்கேற்றியது உங்கள் நேர்மைக்கான சான்று.

ஆனால் துக்ளக் தர்பார் மூலம் நீங்களும் காவிச்சார்பு நிலைப்பாட்டை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டு இருப்பது வருத்தம் கலந்த ஆச்சர்யம். தனிமனிதராக உங்களுக்கான அரசியல் நிலைப்பாடு எப்படி இருந்தாலும் அதை கேள்வி எழுப்ப அவசியமில்லை. ஆனால் ஒரு நல்ல நாடக கலைஞரான நீங்கள் இப்படி மாறியிருப்பதுதான் ஆச்சர்யம்.  

நீங்கள் அனைத்து ரசிகர்களுக்குமான நடிகர், இயக்குனர் மற்றும் தயாரிப்பாளர். அரசியல் நையாண்டி நாடகங்களை செய்வது உங்கள் கருத்து சுதந்திரம் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால் அது ஒரு கட்சி சார்பாக இருப்பது சரியா என்பதை மட்டும் சுய ஆய்வு செய்து பாருங்கள்.  

பொதுவான ரசிகர்களுக்கான கலைஞராக நீங்கள் மீண்டு(ம்) எப்போது வருவீர்கள்?

மேற்சொன்ன குறைகளை தாண்டி துக்ளக் தர்பார் ஒருமுறை கண்டு ரசிக்கும்படியான அரசியல் நாடகமாக இருக்கிறது. நாள்தோறும் இந்நாட்டில் பல அரசியல் கூத்துகள் நடக்கும்போது.. அதுபற்றி பேச அரசியல் நாடகங்கள் இல்லாத வறட்சியை துக்ளக் தர்பார் போக்கியுள்ளது என்பது உண்மை. 

ஆனால் எந்த படைப்பாக இருந்தாலும் க்ளைமாக்ஸ் மிக முக்கியம். அதை பாஜக மற்றும் மோடிக்காக வாக்களிக்க சொல்லும் பிரச்சார மேடையாக்கி இருப்பது துக்ளக் தர்பாரின் பெரிய பின்னடைவு.

அடுத்த முறை உண்மையான சர்ஜிக்கல் ஸ்ட்ரைக் நாடகம் போடுவீர்களா என்பதை காலம்தான் முடிவு செய்யும். காத்திருக்கிறோம். 

துக்ளக் தர்பார் -  பாஜக மற்றும் மோடி ரசிகர்களுக்கு மட்டும். 

-----------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.
         

Monday, March 25, 2019

ஹோம் மேக்கர் - நாடக விமர்சனம்



  
1971 ஆம் ஆண்டு வெளியான Fiddler on the Roof எனும் ஹாலிவுட் மியூசிகல் நகைச்சுவை படத்தை தழுவி/இன்ஸ்பயர் ஆகி வந்திருக்கும் நாடகம் ஹோம் மேக்கர். எழுத்து: ஆனந்த் ராகவ். இயக்கம்: T.D. சுந்தரராஜன்.

ஓயாது வீட்டு வேலை செய்யும் இல்லத்தரசியை வீட்டில் இருப்போரே புரிந்து கொள்ளாமல் போக.. அவர் எப்படி தன் வாழ்வை மாற்றியமைக்கிறார் என்பதை சொல்லும் கதை.

கதையின் நாயகியாக சுசித்ரா ரவி, கணவராக ஸ்ரீ அருண்குமார், மாமனாராக விஸ்வநாதன் ரமேஷ், மகனாக கார்த்திக் பட், மகளாக வைஷ்ணவி, தனியார் நிறுவன மேலாளராக கணபதி சங்கர் என அனைவரின் நடிப்பும் நிறைவு.

குடும்பத்தாருக்கு பணிவிடை செய்து ஏளனத்தை சன்மானமாக பெறும் பெண்மணியாக அளவான ரியாக்சன்கள் தந்து நல்ல நடிப்பை தந்திருக்கிறார் சுசித்ரா. அதிகம் உணர்ச்சி வசப்படாமல் ஒரு குடும்பப்பெண் படும் இன்னலை ரசிகர்களுக்கு யதார்த்தமாய் கடத்தி இருப்பது சிறப்பு.

மாமனாராக விஸ்வநாதன் ரமேஷ். இந்நாடகத்தில் நடித்திருந்தார் என்று சொல்வது அபத்தம். வாழ்ந்திருக்கிறார். உயரத்திற்கேற்ற உன்னத நடிப்பு. வெண் பொங்கலின் பெருமையை பேசும்போது நமக்குள் பசியை கிளறி விடுகிறார். சமயத்தில் கோபமாகவும், அன்பாகவும்... தமிழ் நாடகத்தின் விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷங்களில் ஒருவர். மிளகளவு கூட சந்தேகமில்லை.

கண்டிப்பு, பரிதவிப்பு, குழப்பம் என பல்வேறு உணர்வுகளை அசால்ட்டாக வெளிப்படுத்தி கவனத்தை ஈர்க்கிறார் ஸ்ரீ அருண்குமார். 

அரங்க அமைப்பு, ஒளி, ஒலியென அனைத்தும் தேவையான தேக்கரண்டி அளவு.. நன்று.

சமையல், துணி துவைத்தல், முதலுதவி செய்தல் என இந்தியப்பெண்கள் வீட்டிற்கு உழைத்து தேய்வதை வார்த்தையில் சொல்ல இயலாது. ஆனால் அவர்களை நாம் எந்திரமாக மட்டுமே பார்த்து விட்டு வருடங்களை, யுகங்களை தாண்டி வருகிறோம். அவர்களின் தேவைகளை, ஆசைகளை முழுமையாக கேட்டறியும் குடும்பத்தார் மிகச்சொற்பம். இதை செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. வார்த்தைகளால் சுடுவது பெருங்கொடுமை.

வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படி என்பது போல பலரும் அறிந்த விஷயத்தை தேய்வழக்காக (க்ளிஷே) மேடையில் ஏற்றாமல் நகைச்சுவை கலந்து தந்திருப்பது நல்ல மாற்றம். வாழ்த்துகள் ஆனந்த் ராகவ் மற்றும் சுந்தரராஜன்.

சிங்கம் தேய்ந்து கட்டெறும்பு ஆன கதையாக மேடை நாடகங்களின் நீளம் தற்போது 90 நிமிடங்களுக்குள் சுருங்க ஆரம்பித்துள்ளது. இந்த நாடகம் 70 நிமிடங்கள்தான். சற்று ஆசுவாசமாக கதை சொல்லி, காட்சிகளை அமைத்து இருந்தால் இன்னும் ஆழமாக மனதில் நின்றிருக்கும்.

திருமணத்திற்கு பின்பு ஜோதிகா நடித்த மகளிர் சுய முன்னேற்ற படைப்புகளில் வருவது போல இக்கதை நாயகியின் முகநூல் பதிவுகள் ஒரே நாளில் பெரிய ஹிட் ஆவது, தனியார் நிறுவனம் துவங்குவது, 100 மில்லியன் முதலீடு, 500 மில்லியன் மதிப்பு என.. மேகி நூடுல்ஸ் போல இவ்வளவு துரிதமாகவா?

மேடை நாடகத்திற்கு 'மிகவும்' தேவைப்பட்டால் மட்டுமே தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஒதுக்கி விடலாம். அதுதான் இந்த கலைக்கு அழகு.   

ஆனால் இங்கே திடீரென ஒரு வெண்திரையில் மோடி, ராகுல் காந்தி உள்ளிட்ட பிரபலங்கள் பேசும் வீடியோக்களை ஒளிபரப்பி கவனச்சிதறலை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள். 

இதுபோக மேலும் சில அரசியல் வசனங்கள். கதைக்கு அவசியமெனில் அரசியல் இருக்கலாம். ஆனால் தனக்குத்தெரிந்த அரசியலை பேச கதையை பயன்படுத்தினால்? வசனகர்த்தா அதைத்தான் செய்திருக்கிறார். 

இதுபோன்ற சில குறைகளைத்தாண்டி நிச்சயம் பார்க்க வேண்டிய படைப்பாகவே இருக்கிறது இது. மாறுபட்ட முயற்சிகளை செய்வதில் ஸ்ரத்தா தயாரிப்பு குழு மீண்டும் முத்திரை பதித்திருக்கிறது என்றே சொல்லலாம். அவ்வகையில் இயக்குனர் சுந்தரராஜன், கதை - வசனகர்த்தா ஆனந்த் ராகவ் உள்ளிட்ட அனைவர்க்கும் வாழ்த்துகள்.

ஹோம் மேக்கர் - சற்று ஆறியிருந்தாலும் சுவையான வெண் பொங்கல்!! 

----------------------------------------------

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.   

Monday, March 18, 2019

திரு அரங்கண் - சிறப்பு பார்வை




2015-ஆம் ஆண்டு 'அன்டூ(Undo)' நாடகத்தின் மூலம் பிரவேசம் செய்தது தியேட்டர் மெரீனா. 

நான்கு குறுநாடகங்கள், அபயரங்க திலகா, திரு அரங்கன், வேதாளம், நேற்று இன்று - 2 நாளை என அடுத்தடுத்து நாடகங்களை மேடையேற்றி தற்போது ரசிகர்கள் மத்தியில் கவனிக்கத்தக்க நாடகக்குழுவாக வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. 

2018 ஆம் ஆண்டு துவக்கத்தில் அரங்கேறிய 'திரு அரங்கண்' இவ்வருடம் மார்ச் 16 அன்று வாணி மஹாலில் மீண்டும் மேடையேறியது. எழுத்து: ரகுநாதன். இயக்கம்: கிரிதரன். தயாரிப்பு: கீர்த்தி மாரியப்பன்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் கம்பெனிக்காரர்கள் என்று சொல்லப்பட்ட அயல்நாட்டினரின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த திருவரங்கம், கேத்ரீன் கோலோச்சிய ரஷ்யா மற்றும் 2019-ஆம் ஆண்டில் இந்திய தூதரக அதிகாரிகளுக்கு இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள் என மூன்று தளங்களில் பயணிக்கிறது இந்நாடகம். 


திருவரங்கம் பெரிய கோவிலின் அருகே வாழ்ந்து வருபவர் கோதண்டம். கோவில் வேலை மற்றும் ஊராருக்கு சிறு பணிகளை செய்து அதன் மூலம் சொற்ப வருமானம் ஈட்டும் குடும்பஸ்தர்.  

கோதண்டமாக கிரிதரன். கதாபாத்திரத்திற்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்வது, தனக்காக கதாபாத்திரம் கச்சிதமாக அமைந்து விடுவது என இருவகைப்படும். இதில் இவருக்கு அமைந்திருப்பது எதுவென்று சொல்வதே கடினம். அந்தளவு தத்ரூபம்.

இவர் மைய கதாபாத்திரம் ஏற்று நடித்த 'வினோதய சித்தம்' போன்ற நாடகங்கள் சிறப்பாய் அமைந்திருக்கும். ஆனால் 'திரு அரங்கண்' ஒருபடி மேலாக..கிரிதரனுக்கு மணிமகுடமாய் அமைந்து விட்டது. வசனங்களை அமைதியாக பேசி, வெவ்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி ஈர்க்கிறார். சிறப்பு!!

கோதண்டத்தின் மனைவி அலராக அபர்ணா. கணவன் ஈட்டும் மிகக்குறைந்த காசுகளை வைத்துக்கொண்டு அனுசரித்து வாழ்தல், நியாயமான விஷயத்திற்கு கோபத்தை வெளிப்படுத்துதல் என அரங்கை அதிர வைக்கும் நடிப்பு.

ஃப்ரெஞ்ச் சிப்பாய் - கிஷோர், ஆர்லோவ் - அஸ்வின், கேதரீன் - தீப்தி, தூதரக அதிகாரிகள் ராம் - சதீஷ், ஸ்ரீனிவாசன் - ஜம்மி, காரியதரிசி மோனிகா -  தீப்தா, ரஷ்ய அதிபர் -  ஸ்ரீனிவாசன், பாட்டாச்சாரி - பாலசுப்ரமணியம், சீடர் - ப்ரசன்னா, வேதா பாட்டி - பத்மா கணபதி, கோதை - அக்னிதா, கோவிந்தன் - ஹரிநாத் என ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான வாய்ப்பை சிறப்பான முறையில் பயன்படுத்தி ரசிக்க வைக்கிறார்கள். இவ்வளவு கதாபாத்திரங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் தரும்படியாக கதையை எழுதி இருக்கும் ரகுநாதன் மற்றும் இயக்குனர் கிரிதரனின் பணி மெச்சத்தக்கது.

இவர்கள் போல மேலும் பலரும் நடித்துள்ளனர். இத்தனை பேருக்கும் அருமையாக ஒப்பனை செய்திருக்கிறார் பெரம்பூர் குமார். மன்னராட்சியாக இருந்திருந்தால் ஆயிரம் பொற்காசுகளை பரிசளித்து இருக்கலாம். தமிழ் நாடகங்களில் ஒப்பனை போடுவதில் மன்னர் என்றால் பெரம்பூர் குமார்தான். இது மிகையல்ல. தவிர்க்க முடியாத உண்மை. அதற்கு இந்நாடகம் இன்னொரு முக்கிய சான்று.

வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் நடக்கும் கதைகள் ஒருபக்கம் என்றால்.. ஒரு மேடையை மூன்றாக பிரித்து அரங்க அமைப்பு செய்து அசத்தியிருக்கிறார் மோகன்பாபு. இருபக்கமும் வீடுகள். நடுவில் கிணறு, அதனருகே இருக்கும் மரத்தடி, அசலான பூக்கள், ரஷ்ய மாளிகை, தூதரகம் என கதையின் நம்பகத்தன்மைக்கு பக்கபலமாய் இருக்கிறது இவரது பணி. 'கலை இயக்கம்' என்பதற்கான அசல் அர்த்தத்தை நன்கு உணர்ந்தவரால் மட்டுமே இதுபோன்று தனித்தன்மையுடன் அரங்கம் அமைக்க இயலும்.

இயக்குனர் மற்றும் நடிகராக மட்டுமின்றி இசையும் அமைத்துள்ளார் கிரிதரன். சிப்பாய்கள் குதிரையில் வரும் சப்தத்தை சரவுண்ட் முறையில் கேட்கும் வகையில் அமைத்திருப்பது ஒரு சோறு பதம். வசனங்களுக்கு இடையூறு செய்யாத தரமான இசை.

ஆடை மற்றும் அரங்கப்பொருட்கள்  - பத்மா கணபதி, ஒளியமைப்பு - மனோ (கோவிந்த்) என நன்கு செயல்பட்டிருக்கும் பலருக்கும் வாழ்த்துகள்.   

ஏசப்பா, பேசாத. பதிலை மட்டும் சொல்லு, இலங்கை இனவாதம், ஆர்லோவ் வரலாறு, தூதரக பனிப்போர், திருவரங்க மக்களின் பேச்சு வழக்கு என கதை மற்றும் வசனம் மூலம் இப்படி ஒரு கடினமான கதையம்சம் கொண்ட நாடகத்தை தனது எழுத்தால் இலகுவாக்கி இலக்கை அடைந்திருக்கும் ரகுநாதனுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

பல்வேறு கதாபாத்திரங்கள், வெவ்வேறு காலகட்டங்கள், கதையின் இறுதிப்பகுதி எதை நோக்கி நகரும் என்பதை யூகிக்க முடியாத அளவிற்கான எதிர்பார்ப்பு, நடிப்பு - இசையுடன் சேர்த்து இயக்கம் என திருவரங்கத்தின் பெரிய தேரை இழுப்பதற்கு அதீத ஆராய்ச்சி, திறமை மற்றும் அர்ப்பணிப்பு வேண்டும். அதை நிறைவாக செய்திருக்கிறார் கிரிதரன். 

ஆர்லோவ் என்று கேத்ரீன் அடிக்கடி அழைப்பது, கோவிந்தனின் வீட்டார் கோதண்டத்திற்கு காசு தராமல் அனுப்பும்போது ஒரே மாதிரியான வார்த்தை பிரயோகம் செய்வது செயற்கை. ரசிகர்களுக்கு புரிய வேண்டுமென்பதால் வெளிநாட்டு கதாபாத்திரங்கள் தமிழில் பேசுவது போல வசனம் எழுதியுள்ளோம் என்று மைக்கில் அறிவிக்கிறார்கள். அப்படியெனில் இந்திய  தூதரக அதிகாரிகள் மட்டும் எதற்காக இவ்வளவு ஆங்கிலம் பேச வேண்டும் எனும் கேள்வியும் எழுகிறது. 

இதுபோன்ற சிறு திருத்தங்கள் தவிர்த்து எந்த ஒரு லாஜிக் ஓட்டையும் இல்லாமல் நாடகத்தை உருவாக்கி இருப்பது ஆகச்சிறந்த ப்ளஸ். 



கூட்டு முயற்சி என்பது பெரும்பாலும் சொல் வடிவில் மட்டுமே இருக்கும். மேடையென்று வந்துவிட்டால் குழுவில் இருக்கும் பிரபல நடிகர் கோலோச்சுவார் அல்லது நடிக்கத்தெரியாத இயக்குனர் ஒருவர் மைய கேரக்டரை ஏற்று ஆட்டத்தை கலைத்து விடுவார்.

இப்படியான பீதியை கிளப்பாமல் உண்மையிலேயே பாராட்டத்தக்க கூட்டு முயற்சியால் வாகை சூடியுள்ளது தியேட்டர் மெரினா. 

தமிழரின் நெற்களஞ்சியமான தஞ்சையில் 'யானை வளர்த்து சோறு போடுவது போல' என்று சொல்வது போல.. இத்தனை நடிகர்கள் மற்றும் நாட்டியக்கலைஞர்களை திரட்டி சுவாரஸ்யமான நாடகத்தை தயாரித்துள்ள கீர்த்தி மாரியப்பன், கதாசிரியர் ரகுநாதன் மற்றும் இயக்குனர் கிரிதரனின் தியேட்டர் மெரினா குழுவிடம் ஆர்லோவ் வைரத்தை ஒப்படைப்பதே சரி.

திரு அரங்கண் - செல்வி, செல்வன், திரு மற்றும் திருமதிகள் என அனைவரும் அரங்கில் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு .

விமர்சனம்:
சிவகுமார்.
-----------------------------------------------------

Thursday, February 21, 2019

ஒரு சிலை. ஒரு கொலை - நாடக விமர்சனம்



ஒரு சிலை. ஒரு கொலை. 1970-களில் ஆங்கிலத்திலும், தமிழில் 1984-ஆம் ஆண்டும் பம்பாயில் அரங்கேறியது. இது கலாமந்திரின் 39-வது படைப்பு. 20/02/2019 அன்று மைலாப்பூர் ஃபைன் ஆர்ட்ஸில் மீண்டும் மேடையேறியது. எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம்: பம்பாய் சாணக்யா.      

களம்: கொடூர கொலைகாரர்கள் சிலரின் சிலைகளை கொண்ட மியூசியம். சம்பவம்: இரவில் தங்கிய சிலர் இறந்து போகிறார்கள். துணிச்சலான ஒரு புலனாய்வு நிருபர் இங்கு ஓரிரவு தங்கி என்ன நடக்கிறது என்பதைக்காண முடிவு செய்கிறார். பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதுதான் கதை.

புலனாய்வு நிருபர் பூர்விகாவாக கவிதா சுரேஷ். மனநல மருத்துவர் சிலையாக பாம்பே குமார்.  தங்கள் கேரக்டர்களை நன்கு உள்வாங்கி சிறப்பாக நடித்துள்ளனர். அதிசயமாக இருவரும் தேவையற்ற நடிப்பை இம்முறை காட்டவில்லை என்பது உண்மையில் இன்ப அதிர்ச்சிதான்.  

மியூசியத்தில் 'சைக்கோ' மனநல மருத்துவரான பாம்பே குமாருக்கும், அச்சத்தில் இருக்கும் கவிதாவுக்கும் இடையே நடைபெறும் உரையாடல் பிரமாதம். இருவரும் சிறப்பாக ஸ்கோர் செய்திருக்கிறார்கள்.

பின்னணி இசை மற்றும் ஒளியமைப்பு ஆகிய இரண்டும் கூடுதல் பலம் சேர்க்கின்றன. 

நாடகத்தின் நீளம் 70 நிமிடங்கள். இதில் பாம்பே குமார் உள்ளிட்ட ஐந்து பேரும் கிட்டத்தட்ட 50 நிமிடங்களுக்கு சிலை போலவே நிற்பது... மிகவும் போற்றத்தக்க கலை அர்ப்பணிப்பு மற்றும் உழைப்பு. இப்படி ஒரு புதுமையான முயற்சியை செய்திருக்கும் பம்பாய் சாணக்யாவை நிச்சயம் பாராட்ட வேண்டும். எந்த ஒரு செட்டும் இல்லாமல் உண்மையிலே ஒரு மியூசியத்தை பார்க்கும் உணர்வை நம்முள் ஏற்படுத்தி இருப்பது அருமை.    

சிசிடிவி கேமரா காட்சிகளை நாடக ரசிகர்களுக்கு காட்ட ஒரு டிவியை பயன்படுத்தாமல்... அதில் கவிதாவே நடிப்பது போன்று காட்சியை அமைத்திருப்பது இயக்குனரின் தனித்தன்மை.

அதே சமயத்தில் நெகட்டிவ் அம்சங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.  

நாடகத்தின் முதல் காட்சியில் டிவி நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளராக வரும் இளம்பெண் 'நான் மொக்கை போடுவதாக நினைக்கிறீர்களா? மொக்கை போட மாட்டேன்' என்று அடிக்கடி சொல்வதே மொக்கையாக இருக்கிறது. 

சர்ச்சையில் இருக்கும் மியூசியத்தின் ஓனராக ஒருவர் வருகிறார். அவரிடம் 'இன்றிரவு அங்கே தங்கப்போகிறேன்' என்று சொல்கிறார் பூர்விகா. அதற்கு சம்மதம் தெரிவித்தாலும், எச்சரிக்கையும் விடுக்கிறார் அந்த நபர். இங்கே நமக்கு சில கேள்விகள் எழுகின்றன.

மியூசியத்தில் இதற்கு முன்பு இறந்தவர்கள் வேடிக்கை பார்க்க வந்த மக்களா அல்லது அதனுள் வேலை பார்த்தவர்களா? பொதுமக்கள் என்றால் எந்த மியூசியத்தில் இரவு நேரத்தில் தங்க அனுமதிப்பார்கள்? 

ஒருவேளை மியூசிய நிர்வாகத்திற்கு தெரியாமல் அங்கே தங்கி இருக்க வாய்ப்புண்டு என்றே வைத்துக்கொள்வோம். அப்படியெனில் முதன்முறை ஒருவர் இறந்தபோதே பாதுகாப்பை பலப்படுத்தாமல் போனது ஏன்? அது சம்மந்தமாக இந்த மியூசிய ஓனர் என்ன செய்தார்?

ஏற்கனவே சர்ச்சையில் இருக்கும் மியூசியத்தில்.... என்னதான் புலனாய்வு நிருபர் தங்குகிறேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தாலும்... அவரை எச்சரிக்கை மட்டும் செய்ய வேண்டிய அவசியமென்ன? ஒருவேளை அவருக்கும் ஏதேனும் ஆகிவிட்டால் அது மேலும் பரபரப்பான செய்தியாகி விடாதா? அதுவும் ஒரு பெண் நிருபருக்கு ஆபத்து என்றால் மீடியா சும்மா இருக்குமா? இதனால் தனக்கு பெரிய நஷ்டமாகி, மியூசியத்தை மூடும் நிலை வரலாம் என்பதைக்கூட அறியாத அப்பாவியா அவர்? 

மியூசியம் என்றால் அதில் நடிகர்கள், அரசியல்வாதிகள், மன்னர்கள், சாதனையாளர்கள், விலங்குகள் என பலவகை சிலைகள் இருக்கும். ஆனால் இதில் சில வருடங்களுக்கு முன்பு கொடூர கொலை செய்தவர்களுக்கு சிலை வைத்திருக்கிறார்கள். இதை எப்படி அரசாங்கம் அனுமதிக்கும்? அப்படியே அனுமதி தந்தாலும் இதுபோன்ற கொலைகாரர்களை சிலையாக மக்கள் பார்க்க வேண்டிய அவசியமென்ன?

ஐந்து சிலைகளில் ஒன்று.. பட்டனை அழுத்தியதும் கையை அசைப்பதாக காட்டப்படுகிறது. அசையாமல் இருப்பதற்கு பெயர்தான் சிலை. இப்படி உடல் அங்கங்களை ஆட்டினால் அதற்குப்பெயர் பேட்டரி பொம்மை அல்லது ரோபோ. இது கூடவா இயக்குனருக்கு தெரியாது?

இன்னொன்று...கொடூர கொலைகாரரான மனநல மருத்துவரின் சிலை. 'நேற்றுதான் இவர் கைது செய்யப்பட்டார்' என்று பூர்விகாவிடம் சொல்கிறார் மியூசியம் ஓனர்.  

அடேங்கப்பா!! ஆறடி உயர பொம்மை செய்வதற்கே சில நாட்கள் ஆகும். ஆனால் இப்படி ஒரு சிலையை மறுநாளே செய்து வைத்து விட்டார்களாம். அப்பேர்ப்பட்ட எக்ஸ்பிரஸ் வேக சிற்பி யாரென்று தெரியவில்லை. அவரது பெயரை பம்பாய் சாணக்யா சொன்னால் ஏகப்பட்ட கோவில்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளுக்கு பயன்படும். 

பூர்விகாவை மிரட்டும் மனநல மருத்துவர்...கையில் ஒரு சிறுகத்தியை வைத்திருக்கிறார். 'இது என்ன தெரியுமா? நாவிதனின் கத்தி. Barber's Bracer' என்று விளக்கம் தருகிறார். இதே வார்த்தையை மியூசியத்தை நிர்வகிப்பவரும் ஒருமுறை பயன்படுத்துகிறார்.      

உடல் ஊனமுற்றோரை மாற்றுத்திறனாளிகள் என்றும், அரவாணிகளை திருநங்கைகள் என்றும் அழைப்பதை சமீபகாலமாக நாம் கடைப்பிடித்து வருகிறோம். அரசாங்க அறிவிப்புகளும், மீடியா செய்திகளும் கூட  இப்படித்தான் அவர்களை குறிப்பிடுகின்றன.

அதுபோல 'பார்பர்' எனும் இழிவான சொல்லைக்கூறி அழைப்பதையும் இந்தியாவில் எப்போதோ கைவிட்டு விட்டார்கள். ஹேர் ஸ்டைலிஸ்ட், முடி திருத்துபவர், சிகை திருத்துபவர் என்று மாறி பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. 

மலையாளத்தில் மம்முட்டி நடித்த 'கத பறயும் போல்' படம்... ஒரு சினிமா நட்சத்திரத்திற்கும், முடி திருத்தும் நபருக்கும் இடையே உள்ள நட்பை விவரிக்கும் கதை. தமிழில் ரஜினி - பசுபதி நடிப்பில் 'குசேலன்' என்று ரீமேக் ஆனது.       

ஹிந்தியில் ஷாருக்கான் - இர்ஃபான் கான் நடித்திருந்தனர். இதற்கு முதலில் வைக்கப்பட்ட பெயர் 'பில்லு பார்பர்'. இந்தியாவில் இருந்த முடி திருத்தும் சங்கத்தினர் கடும் எதிர்ப்பை தெரிவித்ததால் பார்பர் எனும் வார்த்தை நீக்கப்பட்டு  'பில்லு' என்று ரிலீஸ் ஆனது.

தனது பல்வேறு நாடகங்களில் பாலச்சந்தர் பாணியில் முற்போக்கு, புரட்சி, அதிரடிக்காட்சி மற்றும் வசனங்கள் வைக்கும் பம்பாய் சாணக்யா.... இந்த சீரியஸான விஷயத்தை மறந்தது ஏன்? 'பார்பர்' எனும் வார்த்தை முடி திருத்துவோரின் மனதை எவ்வளவு புண்படுத்தும் என்பதை யோசிக்கவில்லையா அல்லது 'பார்பர்' எனும் வார்த்தையை பயன்படுத்தக்கூடாது என்கிற செய்தியை படித்தது கூட இல்லையா?

ஒரு சிலை. ஒரு கொலை - கூர் மழுங்கிய கத்தி.  
           
------------------------------------------------------------

விமர்சனம் - சிவகுமார்.   

Wednesday, February 20, 2019

மகளிர் காவல் நிலையம் - நாடக விமர்சனம்


கலா மந்திரின் 'மகளிர் காவல் நிலையம்' 19/02/2019 அன்று மைலாப்பூர்  ஃபைன் ஆர்ட்ஸில் மீண்டும் மேடையேறியது. எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம்: பம்பாய் சாணக்யா.

ஆளவந்தான் எனும் டான் ஏகப்பட்ட குற்றங்களை செய்கிறான். ஆனால் அவனை கைது செய்ய தயங்குகிறது காவல்துறை. அப்போது நேர்மையான அதிகாரியாக இருக்கும் சூர்ய பிரகாஷ் அவனை பிடித்து உள்ளே தள்ள சூளுரைக்கிறார். அதனை ஆளவந்தான் எப்படி எதிர்கொள்கிறான்? அவரது சபதம் நிறைவேறியதா என்பதே கதைக்கரு.

சூர்ய பிரகாஷ் மகளாக நாராயணி. சில வருடங்களுக்கு முன்பு போலீஸ் வேடமொன்றில் சிறப்பாக நடித்திருந்தார். இம்முறை காவல் நிலையத்தை மையமாக கொண்ட கதையில் நீதி கேட்டு போராடும் கதாபாத்திரம். யதார்த்தமான நடிப்பு. 

மேடை நாடக வரலாற்றில் 'வாழ்நாள் மிகை நடிப்பாளர்கள் (Lifetime Achievement Award for Over acting)' எனும் விருதிற்கு மிகப்பொருத்தமனாவர்கள் கதையின் நாயகி சூர்யகாந்தியாக வரும் கவிதா சுரேஷும், சூர்ய பிரகாஷாக வரும் பாம்பே குமாரும். வழக்கம்போல இதிலும் இவர்களின் மிகை நடிப்பு ததும்பி வழிகிறது. கூச்சல், தற்பெருமை பஞ்ச் என தூள் பறக்கிறது. உதாரணம்: 'நான் சூர்யகாந்தி. நெருப்பு'. 

காவல் நிலையத்தில் புகுந்து தன் மீது பெட்ரோல் ஊத்தும் ஆளவந்தானின் அடியாளை தடுக்க தன் இடுப்பில் இருக்கும் துப்பாக்கியை கூட தூக்காமல் மிரண்டு விழுகிறார் மாவீரர் சூர்ய பிரகாஷ். சமயோசிதமோ, வீரமோ இல்லை. ஆனால் அடிக்கடி ஸ்டேஷன் டேபிளை மட்டும் ஓங்கி அடித்து வசனம் பேசுகிறார். உண்மையில் வித்யாசமான போலீஸ்தான். நல்லவேளை சில காட்சிகளோடு இவரின் தரிசனம் முடிந்து விடுவதால் தப்பி விடுகிறோம்.

ஆனால் இவருக்கும் சேர்த்து அனல் பறக்க வைக்கிறார் சூர்யகாந்தி. 'புதுசா வரப்போற மேடம் யாரு தெரியுமா?' என்று சக பெண் காவலர்கள் தரும் பில்ட் அப்பில் ஆரம்பித்து, பிறகு தன்னையே பில்ட் அப் செய்து அசர வைக்கிறார் சூர்ய காந்தி...அல்ல... சூர்ய காந்'தீ'. 

நேர்மையான அதிகாரிகள் என்றாலே நம் காது கிழிய கத்த வேண்டுமா?

வில்லன் என்றாலே அவனுக்கு பெயர் ஆளவந்தான், ஆண்டவர், கோட்டை பெருமாள் என்றுதான் வைக்க வேண்டுமென எந்த மகான் எழுதி வைத்தார்  என்று தெரியவில்லை. இங்கே வரும் டானின் பெயர் ஆளவந்தான்!!

காவல் நிலையத்தினுள் சூர்ய பிரகாஷ் ஆளவந்தானைப்பற்றி பேசும்போதெல்லாம் சரியாக உள்ளே நுழைகிறார் ஆளவந்தான். அதுபோல சூர்ய காந்தியைப்பற்றி ஆளவந்தான் மற்றும் அவனது மகன் இளவரசன் தங்கள் வீட்டில் பேசும்போது சரியாக உள்ளே வருகிறார் சூர்ய காந்தி. அடேங்கப்பா... என்ன ஒரு செயற்கைத்தனமான டைமிங். 

மேற்சொன்ன அனைத்தையும் பார்க்கிறபோது நாம் நாடகம் பார்க்கிறோம் என்பதை மறந்து தெலுங்கு மசாலாப்படம் காண்கிற உணர்வை நாடி நரம்பில் ஏற்றுகிறது.

இதுபோக அனாதை இல்லம், மூளை ரத்த அழுத்தம், மறுஜென்மம் என புளித்துப்போன விஷயங்கள் வேறு ஆக்ரமித்து அறுக்கின்றன.

ஆளவந்தானின் வீட்டினுள் சூர்ய காந்தி நுழைந்து எரிமலை போல வசனங்களை கக்கும் நேரத்தில் ஒரு அல்லக்கை கூட உள்ளே வந்து தடுக்கவில்லை. குறைந்த பட்சம் ஒரு வேலைக்காரனாவது இருந்திருக்கலாம். பாவம்... வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழே வாழும் டான் போல!!
         
இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஒரு அதிரடியான பெண் போலீஸ் கதையை காணச்சென்றால் முழுநீள நகைச்சுவை மட்டுமே மிஞ்சுகிறது.

மகளிர் காவல் நிலையம் பற்றி ஒரு பிரத்யேக நாடகம் போட வேண்டும் என நினைத்த பம்பாய் சாணக்யாவின் எண்ணம் பாராட்டத்தக்கது. ஆனால் அதனை உருப்படியாக எழுத்திலும், இயக்கத்திலும் காட்டி இருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். 

மகளிர் காவல் நிலையம் - லாக்கப் சித்ரவதை.    

---------------------------------------

விமர்சனம்: சிவகுமார்.   

    

Saturday, February 2, 2019

இதோ எந்தன் தெய்வம் - நாடக விமர்சனம்



மாலி'ஸ் ஸ்டேஜ் தயாரிப்பில் 30/01/2019 அன்று அரங்கேறிய நாடகம் 'இதோ எந்தன் தெய்வம்'. 

01/02/2019 அன்று மயிலை ரசிக ரஞ்சனி சபாவில் மீண்டும் மேடையேறியது. எழுத்து - இயக்கம்: குடந்தை மாலி. தயாரிப்பு: மீனா மகாலிங்கம்.  

படிப்பு மற்றும் தனித்திறன்களில் சிறந்த விளங்கும் சிறுமி ஸ்ருதி. தந்தைக்கு  அமெரிக்காவில் வேலை. தாத்தா மற்றும் தாயின் அரவணைப்பில் வளர்கிறாள். ஒருநாள் பள்ளியின் நாட்டிய நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கும்போது எதிர்பாராதவிதமாக மயங்கி விழுகிறாள். அரிய நோய் ஒன்று தாக்கியிருப்பதாக கூறுகிறார் மருத்துவர். இதை எப்படி எதிர்கொள்கிறது ஸ்ருதியின் குடும்பம் என்பதை சொல்கிறது கதை.     

ஸ்ருதியாக வர்ஷா. தெளிவான உச்சரிப்பு, மேடை பதற்றம் இல்லாத நடிப்பு. கதாபாத்திரத்தை உள்வாங்கிக்கொண்டு அருமையாக நடித்துள்ளார். பல்வேறு நாடகங்களில் இதுபோன்ற சிறார்களுக்கு வாய்ப்புகள் கிடைத்தாலும் அவை போதுமான அளவு திறமையை வெளிக்கொண்டு வருவதில்லை. ஆனால் வர்ஷாவிற்கு வலுவான கதாபாத்திரம். நடிப்பதற்கு நல்ல வாய்ப்பு. அதை சரியாக பயன்படுத்தி மனதை கவர்கிறார். மேடை நாடகத்திற்கு இன்னொரு சிறந்த வரவு.

டெல்லியில் இருந்து ஸ்ருதிக்கு சிறப்பு மருத்துவம் பார்க்க வரும் டாக்டர் அசோக் எனும் கதாபாத்திரத்தில் கணேஷ். நாடகத்தின் மையம் இவர்தான். மனிதாபிமானமும், நியாயமான கண்டிப்பும் கலந்தவராக சிறந்த நடிப்பினை தந்திருக்கிறார். இந்நாடகத்தின் வெற்றிக்கு கணேஷின் பங்கு மிக முக்கியமானது.

ஸ்ருதியின் தாத்தாவாக சண்டிகர் ரமணி மற்றும் தாயாக சௌம்யா  ஆகியோரின் உணர்வுபூர்வ நடிப்பு பாஸ்மார்க்கை பெறுகிறது. தந்தையாக  உமாசங்கரும் ஓகே.  ஆனால் கண் கலங்குவது போல நடிப்பதில் இன்னும் யதார்த்தம் தேவை.

பெரியளவில் பட்ஜெட், நட்சத்திர பட்டாளம் இல்லாத எளிமையான படைப்பு.  பத்மா ஸ்டேஜ் கண்ணன் (அரங்க அமைப்பு), பெரம்பூர் குமார் (ஒப்பனை), கலைவாணர் கிச்சா (ஒலி மற்றும் ஒளியமைப்பு) ஆகியோர் தங்கள் பங்கினை நிறைவாக செய்துள்ளனர்.

பொதுவாக குடந்தை மாலியின் நாடகங்களில் சாதி மற்றும் மதம் சார்ந்த தர்க்கங்கள் இடம்பெறும். இருதரப்பு வாதங்களையும் கதைக்களமாக கொண்டு இறுதியில் 'தனக்கே' உரிய பாணியில் க்ளைமாக்ஸை முடிப்பார்.  

ஆனால் இந்நாடகம் அவற்றை விட சிறந்ததாக இருக்கிறது. அதற்குக்காரணம் தன்னுடைய கருத்தை திணிக்காமல் பொதுவான ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுத்திருப்பதுதான்.

என்னதான் கடவுள் இல்லையென்று நாத்திகர்களும், அறிவியல் சார்ந்த மேதைகளும் பொதுவில் சொன்னாலும் அவர்களில் பலரது மனதில் கடவுள் எனும் சக்தி உள்ளதை நம்புவதாகவே தெரிகிறது. இல்லாவிட்டால் ஸ்ரீ ஹரிகோட்டாவில் ராக்கெட்டை ஏவும் முன்பு தேங்காய், பூ, ஆரத்தி எடுத்து வழிபட வேண்டிய அவசியமென்ன? 

ஒரு நோயாளிக்கு கூடுமானவரை மருத்துவம் பார்த்துவிட்டு கையறு நிலையில் இருக்கும் மருத்துவர்கள் 'எதற்கும் இறைவனை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்' என்று சொல்லத்தான் செய்கிறார்கள். அந்த மருத்துவர்களின் நெற்றியில் விபூதி - சந்தனம் - குங்குமமும், அவர்களின் வீடு/க்ளினிக்கில் இறைவனின் புகைப்படங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

இதோ எந்தன் தெய்வத்தின் கதைக்கரு புதிதல்ல. ஆனால் அதனை தொய்வின்றி இறுதிவரை சுவாரஸ்யமாக நகர்த்தி சென்றதில் மாலி ஜெயித்திருக்கிறார் என்று சொல்ல வேண்டும்.

கதை, வசனம், இயக்கம் என அனைத்திலும் இந்நாடகத்தை நல்ல முறையில் கட்டமைத்து நிறைவான படைப்பை தந்திருக்கும் மாலி அவர்களுக்கு இதயபூர்வ வாழ்த்துகள்.    

இதோ எந்தன் தெய்வம் - மாலியின் வெற்றிக்கொடி.

------------------------------

விமர்சனம்:
ஏ.ஜி.சிவகுமார்.      

Monday, January 14, 2019

கோமல் தியேட்டரின் ஐந்து குறுநாடகங்கள்





பிரபல எழுத்தாளர், நாடக படைப்பாளி கோமல் ஸ்வாமிநாதன் அவர்களால் 1971-ஆம் வருடம் துவக்கப்பட்ட நாடகக்கழுவின் பெயர் 'ஸ்டேஜ் ஃப்ரெண்ட்ஸ். நீண்ட இடைவெளிக்கு பிறகு 'கோமல் தியேட்டர்' எனும் பெயரில் அவரது புதல்வி தாரிணி அக்கலைப்பணியை தொடர ஆரம்பித்தார். 

தண்ணீர் தண்ணீர், இருட்டுல தேடாதீங்க போன்ற நாடகங்களை தொடர்ந்து கோமல் தியேட்டர் சார்பாக அக்டோபர் 11, 2018 அன்று கல்கி, ஜெயகாந்தன், புதுமைப்பித்தன், சூடாமணி, தி.ஜானகிராமன் ஆகிய பிரபல எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் நாடக வடிவில் அரங்கேறின. 13/01/2019 அன்று 'முத்ரா'வின் மூலம் தி.நகர் ராமகிருஷ்ணா பள்ளியின் இன்போசிஸ் அரங்கில் மீண்டும் மேடையேறின. அவற்றிற்கான விமர்சனங்கள்: 

கல்கியின் எஜமான விஸ்வாசம்:
நாடகமாக்கம், இயக்கம் - கௌரிசங்கர்.



வேலையை விட்டு நீக்கப்படும் வீராசாமி தனது எஜமானருக்காக உதவ நினைத்து செய்யும் காரியம் எப்படி முடிகிறது என்பதே கதை. கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் முக்கிய நிகழ்வுகளின் தொகுப்பை ஒரு கதைசொல்லியாக மேடையில் நின்று விவரிக்கிறார் போத்திலிங்கம். 

ஒருவேளை இது நேரடி நாடகமாவே இருந்திருந்தால் ஓரளவு சுவாரஸ்யத்தை உண்டாகியிருக்கும். ஆனால் பொருட்செலவு அதிகரிக்கும் என்பதால் கதைசொல்லியாக போத்திலிங்கத்தை நிறுத்தியதாக  எண்ணத்தோன்றியது.

போத்திலிங்கம் ஒரு நல்ல நடிகர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இங்கும் தனது பணியை நன்றாகவே செய்திருந்தார். ஆனால் நாடகம் பெரிதாய் மனதில் நிற்கவில்லை. 

ஜெயகாந்தனின் லவ் பண்ணுங்கோ சார்:
நாடகமாக்கம், இயக்கம் - இளங்கோ குமணன்.



டீக்கடை ஒன்றிற்கு ... மன்னிக்க காப்பிக்கடை ஒன்றிற்கு அவ்வப்போது வந்து செல்கிறார் ஒரு இளைஞர். ஒருதலைக்காதல். வழியில் செல்லும்/நிற்கும் அப்பெண்ணைக்காண காப்பிக்கடை பக்கம் அடிக்கடி ஒதுங்குபவர். இதனை நீண்ட நாட்களாக பார்த்து வரும் கடை முதலாளி அந்த இளைஞரை அமர வைத்து காதல் என்னவெல்லாம் செய்யும் என்பதை உணர்த்துவதே கதை.

இந்நாடகத்தின் ஒரே ப்ளஸ் இளங்கோ குமணனின் நடிப்புதான். நீண்ட வசனங்களை அழகாய் பேசி மனதை கவர்கிறார். ஆனால் ஜெயகாந்தனின் எழுத்து? தனது இல்லத்தில் ஒரு தவறு நடந்ததாக கருதும் கடையின் முதலாளி அது அந்த இளைஞனுக்கும் நிகழ வாய்ப்புண்டு என எச்சரிக்கும் வகையில் நகர்கிறது கதை.

மகாகவி பாரதி காதலை கொண்டாடினான். சாதி பேதங்களை ஒழிக்க காதல் ஒரு நல்ல தீர்வு என்றான். ஆனால் ஞானபீடம் வாங்கிய இலக்கிய சிங்கம் ஜெயகாந்தன் இப்படி ஒரு பிற்போக்குத்தனமான கதையை எழுதி வைத்திருக்கிறார். பெரிதாய் ஈர்க்காத நாடகம். ஒருவேளை இக்கதையை எழுதும் முன்பு தனது முறுக்கு மீசையை ட்ரிம் செய்து விட்டார் போல. 

கல்கியின் எஜமான விஸ்வாசத்திலாவது இறுதித்திருப்பம் சற்று எடுபடுகிறது. ஆனால் ஜெயகாந்தனின் சிறுகதையில் அது கூட இல்லாமல் போவது பெருத்த ஏமாற்றம். தட்டையான கதைக்களம். 

எஜமான விஸ்வாசத்தை நாடகமாக்கம் செய்திருப்பது கௌரி சங்கர். லவ் பண்ணுங்கோ சாரை நாடகமாக்கம் செய்திருப்பது இளங்கோ குமணன். 

பல சமயங்களில் நல்ல சிறுகதைகள் அல்லது அப்படியாக கருதப்படுபவை அப்படியே இருந்து விட்டுப்போவதே நலம். அதனை மேடை நாடகம் என்கிற பெயரில் மறு ஆக்கம் செய்ய நினைப்பது நல்ல முயற்சி. ஆனால் ஆங்கிலத்தில் சொல்வது போல execution மிக முக்கியம் அல்லவா? அதில்தான் இவை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாமல் போகின்றன. எய்தோரை (கல்கி, ஜெயகாந்தன்) விட்டுவிட்டு அம்புகளை நோவானேன் என்று நினைக்கத்தோன்றினாலும்.... நம் மீது பாய்ந்த வலிக்கு அம்புகளும் காரணம் என்பதால்... வலியைச்சொல்ல வேறு வழியில்லை!!      

சில சிறுகதைகள் எழுத்து வடிவிலேயே இருந்து விட்டுப்போகட்டும். அதை எழுதிய எழுத்தாளர்கள் மீது உங்களுக்கிருக்கும் வாசக விஸ்வாத்தில் நாடகமாக்காமல்... அப்படியே விட்டுடுங்கோ சார். 

புதுமைப்பித்தனின் கட்டில் பேசுகிறது:
நாடகமாக்கம், இயக்கம் - கார்த்திக் கௌரிசங்கர்.



மருத்துவமனையில் இருக்கும் நோயாளி ஒருவர் படும் பாட்டை நகைச்சுவை கலந்து சொல்லும் கதை. 

நோயாளி, மருத்துவர், செவியிலர் மற்றும் கட்டில் என நான்கு கதாபாத்திரங்கள். இந்தியா சுதந்திரம் வாங்குவதற்கு முன்பு புதுமைப்பித்தன் எழுதிய சிறுகதை. ஓரளவு சிரிக்க வைத்தாலும் போதுமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. நோயாளியாக வந்த/சென்ற ஸ்ரீனிவாசன் நடிப்பு நன்று. 

வேறொரு நல்ல சிறுகதையை தேர்வு செய்து இயக்கி இருக்கலாம் கார்த்திக் கௌரி சங்கர்.  இல்லாவிடில் கட்டில் பேசியது போல நாடக இருக்கைகளும் புலம்பிப்பேசும்.    


ஆர். சூடாமணியின் பிம்பம்:
நாடகமாக்கம், இயக்கம் - தாரிணி கோமல்.



ஜான்சி ராணி, எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி, ஜோன் ஆஃப் ஆர்க் போன்ற மகளிரை முன்னுதாரணமாக கொண்டு வாழ்வில் மிளிர நினைக்கிறாள் மீனாட்சி. ஆனால் திடீரென மாப்பிள்ளை பார்த்து திருமணம் செய்து கொள்ள நிர்பந்தம் செய்கிறார் தந்தை. அதனை எப்படி எதிர்கொள்கிறாள் என்பதே கதை.

தாரிணி மற்றும் கௌரி சங்கர் பெற்றோர்களாகவும், மீனாட்சியாக லாவண்யா வேணுகோபாலும் நடித்துள்ளனர். இந்த சிறுகதை... நாடகமாக்கத்திற்கு பொருந்தும் என நம்பியதோடு மட்டுமன்றி அதனை ரசிக்கும்படி சிறப்பாக  இயக்கியும் உள்ளார் தாரிணி கோமல்.

பெண்கள் முன்னேற்றம் குறித்து எழுத்து, நாடகம், திரைப்படம் என பல்வேறு தளங்களில் ஆயிரக்கணக்கான படைப்புகளை டைனோசர் வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்தே பார்த்து வருகிறோம். அவற்றுள் பெரும்பாலானவை புல்லரிப்புகளாக மட்டுமே இருக்கும். ஆனால் சூடாமணியின் பிம்பம் இவற்றின் பிம்பங்களாக இல்லாமல் தகிக்கும் சூரியனாய் வெளிச்சத்தை பாய்ச்சுகிறது.

ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை ஒவ்வொரு வரியும் மிகச்சிறந்த சிறுகதைக்கான அம்சங்களை கொண்டிருக்கின்றன. தனது கண்டிப்பை மனைவி மூலம் மகளுக்கு கடத்தும் தந்தை, லட்சியமா - தந்தையா என முடிவெடுக்க இயலாமல் தவிக்கும் மகள், தனது திறமைகளை சமையலறை விறகாக காவு குடுத்து விட்டு வாழும் தாய் என அற்புதமான முக்கோணம்.

பெண்ணுரிமை என்று உரக்கக்கத்தி, எழுதி மட்டுமே சாதித்து விட இயலாது. இப்படி திடமான மன உறுதியுடன் முடிவை எடுத்தால் நிரந்தர தீர்வைப்பெறலாம் என்பதை மெச்சும்படி சொல்லியிருக்கிறார் சூடாமணி.   'நீ யார்?' என்பதற்கு இறுதியில் மீனாட்சி சொல்லும் பதில்... சூடாமணியின் எழுத்திற்கு சூடப்பட வேண்டிய கிரீடம். 

காத்தாடி ராமமூர்த்தி பிரதான வேடமேற்று நடிக்கும் நாடகங்கள் உட்பட வெவ்வேறு நாடகங்களில் நடித்து வரும் லாவண்யா வேணுகோபால் தனக்கு கிடைக்கும் கதாபாத்திரத்தை சொதப்பாமல் நடிப்பவர் எனும் நற்பெயரை பெற்றிருப்பவர். 

அதேசமயம் பெண்களுக்கென்று பிரத்யேக கதையம்சம் கொண்ட நாடகங்களில் மட்டுமே இவர்களைப்போன்றோரின் முழுத்திறமை வெளிப்படும். அவ்வகையில் 'பிம்பம்' நாடகத்தின் மீனாட்சி கதாபாத்திரம் லாவண்யாவிற்கு ஒரு இமாலய வெற்றி. 

அருமையான சிறுகதையை எழுதிய சூடாமணி, அதை திறம்பட நாடகமாக்கம் செய்திருக்கும் தாரிணி கோமல் மற்றும் சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்திய லாவண்யா உள்ளிட்ட மூவருக்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

தி. ஜானகிராமனின் விளையாட்டு பொம்மை:
நாடகமாக்கம், இயக்கம் - இளங்கோ குமணன்.



நீதித்துறையில் பணியாற்றிய பெரியவருக்கு எதிர்பாராதவிதமாக உடல்நலக்குறைவு ஏற்படுகிறது. ஞாபக சக்தியை இழக்கும் அவர் சந்திக்கும் பிரச்னைகள் என்னவென்பதை சொல்லும் கதை.

சூடாமணியின் பிம்பத்தை போன்று இன்னொரு தரமான சிறுகதையை தேடிப்பிடித்து சிறப்பாக நாடகமாக்கியிருக்கிறார் இளங்கோ குமணன். உணர்வுகளை சொல்லும் நெகிழ்வான படைப்பு.

நல்ல நகைச்சுவை நடிகர் என்றே பலரால் அறியப்பட்ட காத்தாடி ராமமூர்த்தி இந்த வயதிலும் (என்று சொன்னால் கோபித்துக்கொள்வார். ஆனால் வேறு வழியில்லை) ஒரு அருமையான குணச்சித்திர நடிப்பில் நம்மை கட்டிப்போடுகிறார். ஞாபக சக்தியின்மையால் நெருங்கிய உறவுகளை அடையாளம் காண தடுமாறுவதும், பகடிக்கு ஆளாகி ரியாக்ட் செய்வதிலும்.... பிரமாதமான நடிப்பு. தமிழ் மேடை நாடகம் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் பொக்கிஷங்களில் ஒருவர் காத்தாடி என்பதை இந்நாடகம் மீண்டும் ஆணித்தரமாக நிரூபித்துள்ளது. மாலதி சம்பத், லாவண்யா வேணுகோபால், சூரஜ் உள்ளிட்டோரின் துணை நடிப்பும் நிறைவு.

காத்தாடி ராமமூர்த்தி பேசும் இறுதி வசனத்தில் தி.ஜானகிராமன் தன்னை எப்படிப்பட்ட சிறுகதையாளர் என்பதை நன்றாய் உணர்த்தியிருக்கிறார். அதில் மட்டுமல்ல. மொத்த சிறுகதையுமே மனதைத்தொடுகிறது. 

நாடகமாக்கம் செய்திருக்கும் இளங்கோ குமணனுக்கு நெகிழ்ச்சி நிறைந்த வாழ்த்துகள்.

இதுபோன்ற குறுநாடக முயற்சிகள் அவ்வப்போது வருவது நாடகக்கலையின் ஆரோக்யத்திற்கு முக்கியமானது. அதில் தனது பங்கை செலுத்தியிருக்கும் தாரிணி மற்றும் கோமல் தியேட்டர் குழுவினர் மற்றும் காட்சிகளுக்கு ஏற்ப நல்ல பின்னணி இசையை அமைத்திருக்கும் குகப்பிரசாத் ஆகியோருக்கு  வாழ்த்துகள்.

அதேசமயம்... முக்கியமான ஒன்றையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.      

சிறந்த எழுத்தாளர்கள் அல்லது அப்படி கருதப்படுபவர்கள் எழுதும் அனைத்துமே சிறந்த சிறுகதைகள் இல்லை. அந்த படைப்பாளிகளும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் இல்லை.  சிறந்த சிறுகதைகள் அனைத்துமே நாடகமாக்கத்திற்கு பொருந்துபவையும் அல்ல.  ஆகவே அதற்கு ஏற்றவாறு கதைகளை தேர்வு செய்ய வேண்டியது மிக அவசியம்.

கோமல் தியேட்டர் தொடர்ந்து வெற்றிநடை போடட்டும். நன்றி. 

------------------------------------------------------

விமர்சனம்:
A.G. சிவகுமார்.
      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...